De mythe van Pulgrum (5)

Filosoof Lars Top verruilde zijn bovenhuis in de Randstad voor een molen in het Noord-Groningse Pulgrum. Vorige week miste hij het Boekenbal door buikgriep. Vandaag discussieert hij over jagen en anarchisme.

Het was woensdag, en nu pas was het boven Pulgrum opgeklaard. Hij zag al dagen lentefoto's op Facebook bij zijn Amsterdamse vrienden, maar hij was tot vanochtend nog niet zonder muts de molen op geweest. Het was windstil. Het blijmoedige gezang van de lijster dat sinds vorige week plotseling had geklonken was eindelijk op zijn plaats. Lars hing over de balustrade van de omloop en liet zijn ogen gaan over het water dat als kwik tegen de lange rietkragen stond. Het kaarsrechte Diep verbond zijn molen met de scheve Walfridustoren in Bedum, vier kilometer zuidwaarts.

Gelukkig had Sanne Kort zondag op het hockeyveld niet meer naar zijn mislukte Boekenbalavontuur gevraagd. Ze was na de wedstrijd ook meteen weggegaan. Met twee meiden uit haar team stapte ze bij een jongen die Lars niet eerder gezien had in een zwarte Volvo V70, waarschijnlijk van zijn vader. Hij voelde een lichte jaloezie opkomen, maar deze verdween meteen toen hij in de kantine opving dat ze onderweg waren naar Groningen om te kijken bij het neerhalen van de schoorsteen van de suikerfabriek aan het Hoendiep. Op zulke momenten veranderde zijn zwaantje in een kinderlijk lelijk eendje. Du sublime au ridicule, had Napoleon ooit gezegd, il n'y a qu'un pas. Bij Napoleon sloeg het op het omslaan van een sublieme redevoering in een lachwekkende vertoning wanneer een spreker op het hoogtepunt van zijn voordracht plotseling gaat zitten. Maar ook tussen liefde en walging zit nauwelijks ruimte. Een marmeren gelaat verandert soms zomaar in het bleke gezicht van een vegetariër en een ranke gestalte in het onbeholpen knokkige lijf van een jonge kip. Dat kan, wist Lars, omdat liefde en walging allebei de ander tot object maken - een kleine verschuiving in het beeld van de lust en er volgt al afschuw.

Hij nam een diepe trek van zijn sigaret zonder iets te proeven. Zijn snotterigheid was voorbij, maar zijn smaak was nog niet terug.

"Wat doet dat lijk in de vriezer!" De stem van Sara. 's Woensdags was ze vrij. En zoals ieder jaar bij de eerste lentezon begon ze alles schoon te poetsen en op te ruimen. Tussen wijsvinger en duim schoot Lars zijn peuk weg en keek hoe deze het volgende moment al op de stenen van de Uiterdijk lag alsof die er hoorde. Toen hij zijn hoofd om het hoekje stak, zag hij beneden in het trapgat alleen een gele rubberen handschoen die de houten trapleuning omklemde. "Het is haas", riep hij tegen de handschoen.

"Wat moeten we met een hele haas? Er past niets meer bij. En ik moet nog een pan soep kwijt!"

Lars wachte tot de lijster zijn zoveelste aria had afgemaakt en ging toen op zijn hurken voor het trapgat hangen. Twee ongeduldige ogen keken hem aan. "Van Colet gekregen. Ik durfde niet te weigeren. Ik had Hans toegezegd binnenkort mee te gaan jagen en toen heeft hij me meteen op hun wildlijst gezet. Ze kwam er gisteren mee aan de deur. Zou jíj iemand met een haas terugsturen?" Sara veegde met de achterkant van haar rubberen handschoen een pluk haar van d'r neus. "Jáágen? Ga jij jagen? Jemig, Lars, wat een aanstellerij..."

"Aanstellerij? Ik ga m'n eigen vlees schieten. Wat is daar mis mee? Quorn kopen bij de supermarkt, vind je dat dan puur natuur?"

"Jáágen, anno 2011." Sara schudde haar hoofd. "Zorg maar dat die vriezer weer leeg komt."

Waarom wist Lars niet, maar ze waren de afgelopen weken voortdurend aan het bakkeleien. Zondag ging het ook over schieten. Maar dan over schieten op mensen. Terwijl ze vanaf de bank naar de beelden van Libië staarde had Sara gevraagd wat hij zou hebben gedaan als de dienstplicht nog bestond. "In dienst, natuurlijk." Uit ergernis om haar politiek correcte standpunt had hij er nog een schepje bovenop gedaan en anarchie een kwalijke utopie genoemd. "Wie niet opgewonden raakt van op een vijand schieten, ontkent de menselijke natuur. Anarchisten zijn gewoon egoïstische angsthazen, die zich verschuilen achter een verzonnen moraal. Waarom denk je anders dat we dezer dagen zo weinig horen van het anarchisme? Precies: omdat de dienstplicht is afgeschaft. Wat die utopisten vergeten, is dat mededogen zonder macht niets voorstelt. Het wapen is een verlengstuk van het menselijk lichaam. Als de snavel van de roofvogel die doodt én voedt."

Sara was opgestaan toen Lars ging zitten. "Met welke Sara denk je getrouwd te zijn? Ik ben Sarah Palin niet."

Autobanden lieten de klinkers van de Uiterdijk rammelen. Het was de zwarte Volvo. Door het plankier van de omloop zag hij weer die jongen, met naast hem zijn Zwaantje. Hoe kon hij zo stom zijn te denken dat als hij zou wachten tot ze volwassen was, zij ook wel op hem zou wachten. Hij ging op jacht.

Wordt vervolgd

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden