columneva hoeke

De kraamvisite bracht cadeaus. Veel cadeaus. En dus sliep Eva alleen

Eva Hoeke Beeld Aisha Zeijpveld
Eva HoekeBeeld Aisha Zeijpveld

Met de baby kwam de kraamvisite, met de kraamvisite de kraamcadeaus, en daarmee de meningsverschillen in huis. In het kort: hij is van de gulle hand, ik vind dat het wel wat minder kan. Die kloof in opvoeden kwam tot uiting nadat één van zijn betere vrienden met drie grote hondenknuffels en een spoortrein onder zijn arm door de poort kwam. ‘En?’ vroeg de Man toen hij ’s avonds terugkwam van zijn functie elders. ‘Hoe vonden de meisjes ze?’ Ik zei eerlijk dat ik ze nog niet had gegeven, en dat ik dat ook eigenlijk niet van plan was. ‘Ze hebben al zó veel knuffels, hun hele bed ligt vol. En ze geven er niks om. Ik denk dat ik ze ga weggeven.’

Nog nooit iemand zo verbijsterd zien kijken. Cadeaus afpakken? Van een kínd?

‘Afpakken, afpakken’, suste ik. ‘Het is meer dat ze al zoveel hebben. En je weet zelf hoe het gaat: ze vinden het drie minuten leuk en daarna slingert het alweer rond. En waarschijnlijk gaan ze nog ruzie krijgen om wie welke hond krijgt ook.’

Nog steeds nul begrip aan zijn kant. ‘Of laten we die knuffels dan op een later moment geven’, hield ik vol. ‘Dan is het tenminste nog een verrassing. Nu gaat het op de grote hoop.’ Ik dacht aan mijn moeder, die op mijn verjaardagen precies hetzelfde deed met het zoveelste gekregen pak viltstiften, want wat moest een kind met drie pakken tegelijk?

Maar nu bracht de Man zíjn moeder in stelling. Weer dat verhaal over die plaggenboerderij in Oirschot waar de verrekes nog in de keuken rondscharrelden, armoe dus. En dan zou ik ónze kinderen nu iets ontzeggen? Ding dong, dacht het niet, dit was nou welvaart, en daar werkten we hard voor. Ja, zijn vriend ook. Trouwens, wat moest hij hem zeggen als hij naar de knuffels vroeg?

Ik, spottend: ‘Alsof hij dat gaat doen.’

Ja dus, die jongen was helemaal naar Ikea gereden, en óf daarnaar zou worden geïnformeerd. ‘En anders ga je hem zelf maar bellen dat je zijn cadeau wil weggeven.’

Die avond ging ik alleen naar bed, hij bleef beneden, want de discussie had zich daarna vertakt naar mijn beste vriendin die weleens ongevraagd onkruid uit onze tuin trekt, geen idee wat dat ermee te maken had maar als we zo gingen beginnen had ik ook nog wel wat, namelijk een schuur vol goedkope plastic troep, van zwembaden tot monsterslijm en bellenblaasmachines, want we hebben hier niet veel in het Dorp maar wel een Big Bazar, waar ze hem nog net niet met een fanfare binnenhalen wanneer hij op papadag komt aanslenteren.

We gingen naar bed, hij op de bank, de volgende ochtend spraken we niet met elkaar. Maar ’s avonds zag ik in ieder bed een hondenknuffel liggen. Ik zei nog: ‘Let maar op, ik geef ze drie minuten.’

Maar het ongelooflijke gebeurde. Nog nooit waren de Dochters zo blij met een cadeau. De honden kregen allebei dezelfde naam, Snuffie, en sindsdien lopen ze er de hele dag mee onder de arm, mee naar school, mee naar bed, schoteltje water en kattenbrokken ernaast, ze gaan er zelfs mee naar de wc. Geen onvertogen woord ook over wie welke hond heeft gekregen, waarmee de Man het didactisch ook maar meteen heeft overgenomen: ‘Je moet ze niet zelf laten kiezen, je moet vóór ze kiezen.’ Ondertussen blijft hij maar vragen: ‘En, zijn jullie blij met jullie knuffels jongens?’ Dat heilige gelijk.

Gisteravond, we keken naar het EK, begon hij over een legendarische voetbalwedstrijd uit 2000 en ineens wist ik: het maakt verder niet uit hoe mijn spel is, ik heb op een beslissend moment een penalty gemist, het zal me de rest van mijn opvoedcarrière worden nagedragen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden