De kattensaga van Sylvia Witteman

Sylvia Witteman krijgt vaak de vraag of ze niet vaker over katten kan schrijven.

Beeld Robin de Puy

Mensen zijn niet goed snik. Echt niet. Toen ik eens voor de lol een twitteraccount aanmaakte voor mijn kat Lola had ze binnen een dag meer dan duizend volgers. Dat zou nog best te rechtvaardigen zijn geweest als ze haar tweets zélf had geschreven, met trefzekere pootjes op mijn toetsenbord. Een kat die gedachten op schrift kan stellen, en dan ook nog zonder spelfouten of halverwege in slaap sukkelen, dat zie je niet zo vaak. Maar helaas, daar is Lola veel te dom voor, en die onbenullige tweetjes ('Als ik maar lang genoeg aan de kraan lik, dan komt er vanzelf water uit!') schreef ik natuurlijk zélf. En dat wisten de lezers ook, zó gek zijn ze nou ook weer niet.

Ik hief na een dag Lola's account op. Er zijn grenzen aan flauwe ongein, zelfs voor mij. Maar ik kreeg wel Lola's ontgoochelde volgers op mijn nek. Ze zouden met liefde die kattentweets hebben gelezen tot aan het einde der tijden. Óók in de wetenschap dat ze niet waren geschreven door een schrandere kat, maar door een zenuwzwakke vrouw van middelbare leeftijd.

Beeld Robin de Puy

Memory
We maakten speciaal voor de kattenspecial een memoryspel, bestaande uit kattengifjes.
Speel dit memoryspel hier en deel met je vrienden hoe snel je bent.

Ik vergat het hele incident. Een paar maanden later kreeg ik er een jong poesje bij, Siepie. Lola moest in eerste instantie niets van de indringer hebben, maar het kleintje hield stug vol. Van die toenaderingspogingen maakte ik foto's. Ik zette ze op Twitter, met onderschriften. De kleine kat sprak de grote eerbiedig aan met 'Majesteit', en de grote noemde het kleintje minachtend 'Coyote'.

Nogmaals, die gesprekken waren uiteraard weer geheel fictief. Katten spreken elkaar niet aan, en geven elkaar geen namen. Ook is het maar helemaal de vraag of ze werkelijk gevoelens kennen als eerbied of minachting. Waarschijnlijk niet. Gewoon, twee stomme beesten die een beetje aan elkaar moesten wennen. Maar in mijn eenvoudig huisvrouwenbrein maakte ik er een fascinerend koningsdrama van. Arme Lola, die haar aanvankelijke doodsangst en vervolgens wat mopperige heerschappij over dat brutale kleintje geleidelijk ziet overgaan in lichte vertedering, en zich vervolgens langzaam maar zeker laat verdringen van haar troon, dat lekkere plekje op de krantenmand bij de verwarming.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden