De katten van Jacq. Veldman

Ik had de gezusters Vervelio - alleen heetten ze toen nog niet zo - in de nieuwsbrief van het dierenasiel zien staan en ik had direct gebeld en ze achter laten leggen. Het leek de ideale match.

De gezusters Beeld Jacq. Veldman

Twee notoire binnenkatten aan de ene kant, mijn benepen dakterras aan de andere kant. Bovendien was er direct na het bekijken van hun foto een gedachte in mij opgekomen. De gedachte was: hmmm. Een goed teken; tot dusverre had ik bij elke foto van elke dierenasielkat gedacht: allemachtig, wát een lillek mormel.

Dat betrof een stukje loyaliteit naar mijn dode kat Boris V., waarbij elke potentiële vervangkat al bij voorbaat dom en belachelijk afstak. Een beetje onrechtvaardig naar al die arme asielpoezen toe natuurlijk, want van een foto kun je niks écht aflezen. Het gaat meer zo: je neemt er eentje, je loert een paar dagen naar elkaar, je zegt op een gegeven moment: 'Hallo, kom eens naast me liggen', hij gaat beleefd naast je liggen, jij denkt er het jouwe van, hij denkt er het zijne van en na verloop van tijd zit je op Kantoor en denk je: god, hoe zou het ondertussen met die kleine zijn dan. En dan kom je thuis en dan heeft hij precíes op het vloerkleed zitten kotsen en hij doet zijn kop schuin en jij zegt: dit was dus niet de bedoeling en hij snapt je bedoeling. En je vertelt over je kutcollega en hij weet direct over wie je het hebt en hij vindt het ook een lul de behanger. En dan ga je met je hoofd op zijn rug liggen zodat je het spinnen hoort en hoewel hij bijna stikt, gaat hij nog liever dood dan dat hij zou zeggen: yo bitch ik stik, haal je hoofd van me af.

En voor je het weet is Boris V. dan 17,5 en moet je hem laten inslapen.

Beeld Jacq Veldman

Memory
We maakten speciaal voor de kattenspecial een memoryspel, bestaande uit kattengifjes.
Speel dit memoryspel hier en deel met je vrienden hoe snel je bent.

Kortom, ze hadden geen idee tegen welk icoon in het hiernamaals ze zouden moeten opboksen, de gezusters Vervelio. Maar zo heetten ze natuurlijk nog niet toen ik ze aantrof, stijf tegen elkaar aangedrukt in een kooitje en met die typisch asieleske blik. 'Pak ze maar in', zei ik hees. Dus zo lagen ze diezelfde dag nog op mijn bank waar ze direct in een diepe slaap vielen die ongeveer drie weken duurde. Daarna keken ze wat om zich heen, met die beleefd-verveelde blik van Open Huizen Dag-bezoekers die al direct hebben gezien dat dit hem niet gaat worden. 'Hallo, kom eens naast me liggen', zei ik na een maand tegen zus één. Ze staarde me aan, zonder ook maar één keer te knipperen. Het was alsof ze in de krochten van mijn miserabele persoonlijkheid keek - en wat ze zag, beviel haar niet. Zus twee reageerde op mijn toenaderingen zoals ik zelf reageer als ik in de trein word lastiggevallen door een dronkaard: alsof ze een bekende in een andere coupé zag.

Nee, geheel doorsnee bleken de gezusters Vervelio niet te zijn. De een wilde per se worden ingebakerd in een fleecedekentje. De ander flipte de pan uit als je een imitatie van clown Bassie deed. Overdag sloegen ze elkaar halfslachtig dood. Ze snurkten als ze wakker waren en stopten met snurken zodra ze in slaap vielen. En des nachts leek het duo op te leven - hoe vaak ik niet rechtop in bed heb zitten luisteren naar hoe de gezusters Vervelio heftig discussiërend iets wat alleen maar een IKEA-kastje kon zijn in elkaar aan het zetten waren.

Er waren dagen dat ik ze zo in een vondelingenluik had willen duwen. Maar toen kreeg ik een telefoontje. Er was er eentje uit het raam gedonderd. Van twee hoog naar beneden. Mijn hart stond stil. Want nog voordat ik hoorde dat zus één geheel ongedeerd uit de struiken was komen slenteren, met die typische arrogante blik van 'nou ja ik moest hier toch net zijn' - nog vóórdat ik dat allemaal hoorde, wist ik het al: ik kon ze geen van beide missen. Want je hebt het niet door, maar zo gaat dat dus.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden