ColumnJan Postma

De hele dag heb je het gevoel dat er iets misgaat, maar geen idee wat het kan zijn

null Beeld

De kat nog steeds dood, maar nu ook de vaatwasser stuk. Is het ooit meer dinsdag geweest?

Het ene kind snottert en hoest terwijl het andere jengelt en jengelt en jengelt. Zelf ben je trouwens ook opgestaan met keelpijn. Alweer. Had je voor maart vorig jaar ooit keelpijn gehad? Je kunt het je niet herinneren.

Mensen delen beelden van overstromingen in China. In een provincie waarvan je de naam meteen vergeet komt in één uur meer water uit de hemel dan er in Limburg in een heel etmaal viel. Je ziet het verschil niet. Je ziet overal dezelfde modderstromen, dezelfde grote auto’s die met dezelfde onverbiddelijkheid wegdrijven: eerst aarzelend maar dan steeds sneller, alsof ze optrekken en doorschakelen naar een hogere versnelling. Overal is hetzelfde mengsel van verbazing, wanhoop en gelatenheid te lezen op de gezichten van mensen die tot hun knieën, middel of zelfs oksels in het bruine water staan.

Als je leest hoe Frits Bolkestein met droge ogen beweert dat hij, als hij nu ‘als jonge vent’ de politiek in zou gaan, dat zou doen ‘voor onderwijs en cultuur’, wil je schreeuwen. Een alleszins redelijke reactie, vind je zelf, maar wat zou je ermee opschieten?

De hele dag heb je het gevoel dat er iets misgaat, maar geen idee wat het kan zijn.

Je ziet hoe een gigantische lul het hemelgewelf penetreert en weer wil je schreeuwen.

Je lokt de 4-jarige met de belofte van een chocoladekoekje naar de auto. Heel pedagogisch verantwoord allemaal. Terwijl je je riem vastklikt, herinnert ze je aan de belofte van drie minuten eerder en voordat jullie naar de teststraat kunnen rijden, moet je weer naar binnen om het koekje te halen.

Die onbestemde gevoelens zijn natuurlijk onderhand een tweede natuur geworden. Zo veel staat al zo lang in het teken van dingen die in slow motion misgaan.

Je hoeft dit keer de auto niet uit. Bij eerdere gelegenheden voelde je er weinig van, maar deze vrouw steekt iets als een eetstokje tot achter je ogen en het duurt vijf minuten voordat je prefrontale cortex weer aanspreekbaar is. De 4-jarige wordt niet getest, maar krijgt, net als twee weken eerder bij de tandarts, toch wat plastic rommel toegestopt.

De mail komt sneller dan verwacht, veel sneller, maar je probeert de hele avond vergeefs in te loggen. ‘Internal server error’, is alles wat de GGD je na wat gezucht en gesteun telkens weer te melden heeft. ‘You and me both, baby’, mompel je.

Er was iets... denk je vlak voordat je in slaapt valt. Er was iets...

Je had vandaag je moeder willen bellen. Fuck. Je had vandaag je moeder moeten bellen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden