Lezersbrieven Maandag 5 augustus

De griffier: de kracht achter de schermen

De ingezonden lezersbrieven van maandag 5 augustus.

Het laatste vragenuurtje van Theresa May, met rechts vooraan griffier Sarah Davies. Beeld EPA

Brief van de dag: Het onbekende werk van de griffier

Een klerk. Dat is de term waarmee Hans Aarsman in zijn overigens pakkende fotocolumn (Uitgelicht, 1 augustus) de functie van Sarah Davies in het Britse Lagerhuis beschrijft. Een ‘verouderde term voor een lagere kantoorbediende’, stelt de Van Dale. Had Aarsman iets langer gegoogled, dan had hij gelezen dat ‘klerk’ Davies niet de woorden van Boris Johnson op papier gaat zetten. Ze geeft namelijk leiding aan zo’n 500 collega’s in het parlementaire proces van Westminster. Aan het Binnenhof heet zo’n functionaris griffier, of – aan de top – Griffier.

Deze verkeerde benaming is helaas typerend voor de algehele onbekendheid met wat er gebeurt achter de schermen van een volksvertegenwoordiging. In mijn tijd als griffier en meewerkend voorvrouw van een tiental parlementair EU-specialisten in Brussel en Den Haag, heb ik ook regelmatig uitgelegd dat ik daar naast de Voorzitter niet bezig was een verslag te schrijven. Griffiers adviseren politici over procedures en geven actuele informatie. Het leeuwendeel van hun werk vindt plaats achter de schermen: advisering, management, reizen organiseren, (re-)organisatie, het signaleren van relevante politieke ontwikkelingen of het schrijven van politieke brieven.

Het is jammer dat dat allemaal onbekend is. Parlementaire professionals hebben een schat aan informatie en kennis over het politieke proces. Ze zijn uiteraard aan de eed of belofte van ambtelijke geheimhouding en neutraliteit gebonden. Dat verklaart de neutrale gezichtsuitdrukking (als ‘de dood van Pierlala’, in de woorden van Aarsman) van Sarah Davies. Als commissiegriffier heb ik tijdens geestige, grillige of gemene debatten regelmatig hard moeten werken aan die pokerface.

Griffier is een verslavende functie, maar zelden nog een levenslange carrière. Veel oud-collega’s vinden emplooi bij ministeries, adviesbureaus en in de private sector. Daar maken professionals dankbaar gebruik van hun politieke Fingerspitzengefühl en inzicht in de zwarte doos van het parlement.

Mendeltje van Keulen, lector Europese studies en oud-griffier van de Kamercommissie EU zaken

Winfried Baijens

Wat ik zo waardeer in de presentatie van het NOS Journaal door Winfried Baijens (Magazine, 3 augustus) is, naast zijn plezierig ontspannen voordracht, het bedankje voor de weerman of –vrouw.

A. Weeda-Verburg, Noordwijk

Rookverslaving

Roken geeft Marian Donner een moment van ontspanning in het hectische dagelijks leven (Zaterdag, 3 augustus). Ontsnapping waaraan? Niet aan een verslaving in ieder geval.

Ik nodig haar uit om eens een spreekuur met me mee te lopen. Ze zal veel levenskracht zien, bij mensen die met weinig lucht er het beste van proberen te maken. Mensen die nooit begonnen waren aan roken als ze hadden geweten wat het ze jaren later zou brengen.

Echte vrijheid omvat ook de vrijheid om verkeerde keuzes te maken, zeker, maar ook vrijheid van het oplopen van een verslaving. Wat we normaal vinden, is wat we aangeleerd krijgen. Onze kinderen zullen ons dankbaar zijn als we ze niet het voorbeeld van roken geven.

Bas van der Maat, longarts, Almere

Levensverwachting

Marian Donner stelt: ‘Roken is ongezond, maar te hard werken voor te weinig geld om een te hoge huur te betalen is nog veel ongezonder’. Het CBS heeft het allemaal op een rijtje gezet: lichte rokers gaan 5 jaar eerder dood, matige rokers 9 jaar en zware rokers 13 jaar. Van die laatste groep haalt bijna een kwart de 65 jaar niet.

Misschien doelt Donner op het feit dat lager opgeleiden een lagere levensverwachting hebben (6 á 7 jaar)? Als ze meent dat het harde werken en de hoge huur dat veroorzaken, heb ik ook nog wel een suggestie: deze groep luistert beter naar haar oproep om vooral te blijven roken.

S.A. Koppes, aios pathologie, Amsterdam

Biodiversiteit

Het blijft een interessant fenomeen: deskundigen die redetwisten over het belang, de vorm en de eventuele noodzaak van een ‘natuurlijk evenwicht’ (‘Dan zijn er maar wat minder vijgenwespen’, Boeken en wetenschap, 3 augustus). En grappig dat die discussie gevoerd wordt door exemplaren van een buitengewoon intelligente, ultradominante en zeer agressieve diersoor: de mens.

Een diersoort die alles opvreet wat op haar pad ligt, flora en fauna naar haar hand zet, andere dieren in slavernij houdt en in haar zoektocht naar macht of voedsel net zo makkelijk grote aantallen soortgenoten doodt. Die zich ‘beschaafd’ noemt. Die elke keer weer álle omstandigheden die iets van evenwicht in stand kunnen houden, volledig verziekt.

En dat dier denkt te weten wat ‘natuurlijk evenwicht’ is en hoe we het zouden kunnen vormgeven? Laat me niet lachen.

Liesbeth van der Pol, Zierikzee

Indonesië

Bedankt, Michel Maas, voor je ontroerende, melancholieke afscheidsartikel (Zaterdag , 3 augustus). Hoe een kleurenfoto zwartwit wordt... Die schaduw was de laatste tijd al merkbaar in je bijdragen. Ik zal je informatieve, invoelende reportages over je geliefde land missen.

Rinze van der Bij, Eelde

Kinderen maken

‘Kinderen maken’ horen we te zeggen en niet ‘kinderen krijgen’, vindt Thomas de Boer (Brieven, 2 augustus). Zelfs dat is nog verbloemend. Beter is te spreken van ‘mensen maken’. Over die mensen krijg je ook nog automatisch gezag, zonder VOG of enigerlei vorm van voorbereiding.

Mooi thema voor de discussie over mensendingen binnen de Partij voor de Dieren? Of gaat die Partij voor de Kinderen er nu eindelijk komen?

Jan C.M. Willems, Maastricht

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden