Column Caspar loopt

De geur van koeien- en varkensmest is draaglijker dan die van geiten en kippen

Aflevering 287: in Brabant klinkt de stem tegen megastallen steeds luider, maar de praktijk blijkt weerbarstig.

Bij de watermolen van Spoordonk, Oost Brabant inmiddels, loop ik het dal van de Beerze in. Een smal strookje, de beek en wandelpad, ingeklemd tussen industriële landbouw. Wat je noemt een harde scheiding. De bekende Brabantse muren van mais, gladgestreken raaigrasvelden, stallen. Nou ja, stallen: langwerpige gebouwen van baksteen en kunststof, de moderne architectuur van het platteland.

Er wonen zeker twee keer zoveel varkens (zes miljoen) als mensen in Brabant. Om niet te spreken van de kippen, geiten, koeien en schapen. Het merkwaardige is dat je die tientallen miljoenen dieren niet ziet, op wat koeien na, en af en toe een paar showgeiten. Ruiken doe je ze wel, op de eerste kilometers noordwaarts langs de Beerze merk ik weer dat de geur van koeien- en varkensmest draaglijker is dan die van geiten en kippen. Daar kunnen geen luchtwassers tegenop.

Dal van de Beerze Beeld Caspar Janssen

Het beekdal wordt langzaam wat breder, en gaat over in natuurgebied Kampina. Ik steek de Logtsebaan over, op een paar honderd meter afstand komt, als het aan een varkenshouder ligt, een megastal voor 16.000 biggen, pal naast het natuurgebied. In deze krant schreef Peter de Graaf al over de protesten daartegen, in korte tijd tekenden meer dan 20.000 mensen een petitie van Natuurmonumenten en de Brabantse Milieu Federatie. Zelfs de gemeente die de vergunning verleende, Oirschot, is eigenlijk tegen de komst van de stal.

Je kunt dat zien als positief nieuws. Brabanders maken zich in toenemende mate zorgen over hun leefomgeving, en hun gezondheid. En er gebeurt ook voorzichtig het een en ander. De provincie wil de varkensstapel niet verder te laten groeien, er worden strengere emissie-eisen ingevoerd. Rondom dit beekdal zijn ook varkensbedrijven ‘uitgeplaatst’ naar elders. Maar de praktijk blijkt dus weerbarstig, zo kun je het ook zien. Het mechanisme dat boeren automatisch richting groter en meer stuwt is nog volledig intact, de parallelle denkwerelden bestaan nog.

Goed, ik zou bijna vergeten te melden dat de hagelbuien over zijn en dat ik nu op een dijkje loop en er kleine vuurvlinders en libellen voor me uit vliegen. De zomer is weer even terug.     

Powered by Wikiloc
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden