column sylvia witteman

De fontein voor de gevel van het Américain spoot nog steeds gewoon water in plaats van bloed

Verontrustend nieuws: het mooie, oude American Hotel aan het Leidseplein, onder Amsterdammers bekend als ‘het Américain’ (naar het inpandige café waar Harry Mulisch, nou ja, dat weet u wel) gaat veranderen in een ‘Hard Rock hotel’.

Sic transit gloria mundi! Geschrokken zocht ik op wat zo’n Hard Rock hotel precies inhoudt. ‘Music is a force’, las ik. ‘A kinetic spirit that’s ageless and electric. And each Hard Rock hotel is a monument to that spirit, creating destinations where anything is possible.’

Ik kreeg visioenen van langharige, met ijzerwaren en zwart leer behangen rockbands, die de schitterende Tiffany-lampen ruw uit hun bakelieten stopcontacten rukken, elektrische, bliksemschichtvormige gitaren inpluggen, krijsend iets zingen als ‘Mistress of death, I’m pulling your chain/ smashing your dreams and twisting your nightmares/ Satan caressing the evil beast’, etcetera en daarbij beurtelings Jack Daniels drinken uit een schedel, zich op de eerbiedwaardige Jugendstilleestafel laten pijpen door een Anouk-lookalike en pissen over een zojuist door een ober met lede ogen aangedragen zilveren schaal cheeseburgers.

Ik greep mijn jas en rende naar buiten. Ik woon bij het Américain om de hoek, dus misschien kon ik nog íets redden van inboedel, waar ze ongetwijfeld al met bijlen en kettingzagen op de fraai bewerkte lambriseringen en trijpen fauteuils aan het inhakken waren.

Het viel mee. Er hingen geen duivelshoorntjes boven de ingang, er werden geen gedrogeerde vrouwen uit de ramen geworpen, de fontein voor de gevel spoot nog steeds gewoon water in plaats van bloed en in het legendarische café-restaurant (met legendarisch vies eten) waren alleen wat toeristen kalmpjes aan het peuzelen. Er zát wel iemand met tamelijk satanisch aandoende make-up, maar dat was een bejaarde Amerikaanse vrouw, die juist tegen een echtpaar naast haar jubelde dat ze zo’n ‘exciting afternoon’ in het Anne Frankhuis had doorgebracht.

Al een stuk minder verhit liep ik terug naar huis. Daar zocht – en vond – ik op internet details over de verbouwing. Nou, dat bleek allemaal reuze mee te vallen. Alles blijft bij het oude, alleen het interieur van de hotelkamers wordt aangepast. Er stond een foto bij van zo’n vernieuwde kamer. Niks bijzonders. Sierkussentjes, fris witte lakens, een nette schemerlamp. En ach, een keurig ingelijste poster van Kiss boven het strak opgemaakte bed. En daar zou anything possible moeten zijn?

Wat een burgertruttenboel! En een gemiste kans, ook. Die bloedfontein had me eigenlijk best leuk geleken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden