ColumnIbtihal Jadib

De eerste hammam-ervaring van de zomervakantie was voor Ibtihal steevast een cultuurshock

null Beeld

Gisteravond besloot mijn dochter ineens dat het absoluut noodzakelijk was om haar onderbroek aan te houden in bad. De grondslag van dit besluit bleef omgeven met mysterie, want op mijn vraag naar het waarom kwam een beknopt: ‘Gewoon. Vind ik leuk.’ Nu heb ik toevallig laatst het devies Pick your battles op mijn voorhoofd laten tatoeëren dus ik liet haar met broekje en al in het water zakken. Haar vader echter keek hoogst verbaasd, die had zoiets niet eerder meegemaakt in zijn bestaan. Door zijn verbazing schoot ik terug in de tijd, mijn jeugd in.

Ik was het vergeten, maar wij hielden thuis allemáál onze onderbroek aan tijdens het douchen of badderen. Pas bij het afdrogen deed je ’m uit in de beschutte omhelzing van je handdoek. Wat preuts eigenlijk. Mijn kinderen daarentegen zien geregeld een naakt lijf de douche in- of uitstappen, al zal dat over een paar jaar veranderen als ze de leeftijd bereiken waarop ze hun ouders walgelijk gaan vinden. Vooralsnog zijn blote billen bij ons thuis een oninteressant, triviaal verschijnsel. Al hebben we wel een regel moeten invoeren: je mag nergens aankomen. Dit ter bescherming van onze 6-jarige die steeds werd aangerand door zijn 4-jarige zusje omdat ze dat wonderlijke ding tussen zijn benen wilde inspecteren.

Lijnrecht tegenover de preutsheid van dat Marokkaanse onderbroekje stond het verschijnsel ‘badhuis’. Als we op vakantie waren in Marokko moest ik geregeld met mijn moeder mee naar de hammam. De moderne badkamer met een warmwatervoorziening was in die tijd nog schaars; in Marokko wasten we ons in de hammam. Tegen heug en meug liep ik dan achter mijn moeder aan het gebouw in waar mijn zintuigen werden getrakteerd op ongemakkelijke indrukken. Het begon al bij de ingang als we, na betaling van het entreegeld, door een groot groezelig gordijn naar binnen moesten stappen terwijl ik me afvroeg: wordt dat ding weleens gewassen? Dat gordijn hing daar speciaal voor mij, daarvan ben ik overtuigd, want hoe krampachtiger ik mezelf door de opening probeerde te wurmen, des te harder het gordijn me vol in het gezicht sloeg.

Vervolgens stonden we amper met een voet in de kleedkamer of het kabaal kwam ons al tegemoet. Voor de mensen die nog nooit in een Marokkaans badhuis zijn geweest: de akoestiek aldaar is heel plezierig als u een liefhebber bent van galmende, bedompte grotten vol krijsende vleermuizen. Het geluid van schrille vrouwenstemmen en kletterende emmers water echode eindeloos van de ene wand naar de andere waardoor het absoluut onmogelijk was elkaar te verstaan. Een gegeven waar niemand zich iets van aantrok, want de vrouwen zaten uitgebreid met elkaar te kletsen. Zonder enige gêne scrubden en boenden de vrouwen zowel zichzelf als elkaar terwijl de laatste roddels en keukenrecepten werden uitgewisseld. En dat onderbroekje, nu ja dat kun je wel aanhouden, maar veel haalt zo’n nat, klevend stukje katoen niet uit. De eerste hammam-ervaring van de zomervakantie was dan ook steevast een cultuurshock; zoveel alledaagse naaktheid was ik in Nederland niet gewend.

Inmiddels heeft de nostalgie haar werk gedaan en verlang ik terug naar die goeie ouwe hammam. Niet in de laatste plaats omdat mijn dochter zal opgroeien in een Instagram-wereld vol geboetseerde vrouwenlijven die zogenaamd perfect zijn. Een behoorlijk contrast met het beeld uit mijn jeugd, want in de hammam keek geen tiet dezelfde kant op en had iedereen cellulitis. Daar maakte zich dus niemand druk over.

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden