Column Arthur van Amerongen

De dorpsroman is weer helemaal terug, misschien is dit het moment voor een boekje over de Algarve

In het literair supplement van het Duitse weekblad Die Zeit las ik een doorwrocht artikel over de opkomst van de dorpsroman. Ik moest ­meteen denken aan Doctor Vlimmen van Anton Roothaert en uiteraard aan Dorp aan de rivier van Anton Coolen. Vroeger had iedereen die titels thuis staan en ik, de manische boekenwurm, heb ze ongetwijfeld verslonden.

Er was echter niets beklijfd van deze monumenten der vaderlandse triviaalliteratuur en ik moest mijn geheugen opfrissen. Al snel bleek dat ik Help, de dokter verzuipt! van Toon Kortooms had verward met Doctor Vlimmen, terwijl ik het boek van Kortooms nooit heb gelezen en me alleen het functionele bloot van Willeke Van Ammelrooy in de verfilming ervan herinner.

De digitale bibliotheek der Nederlandse letteren stelt dat veel dorpsromans onder invloed van de Blut und Boden-theorieën waren geschreven, waardoor het genre in een kwade reuk kwam te staan. Tot mijn opluchting was Coolen goed in de oorlog, ­ondanks zijn heftige flirt met het Brabantse volks­eigene. Roothaert was lid van de Nederlandsche ­Kultuurkamer en zijn boek werd in 1944 door de ­nazi’s verfilmd onder de titel Tierarzt Dr. Vlimmen. Maar wie ben ik om hem fascist te noemen.

Beeld Gabriël Kousbroek

Als ik Die Zeit mag geloven, is de nieuwe Duitse heimatliteratuur geheel vrij van bruine smetten. Helaas ontaardde het artikel in hermetisch gesloten geneuzel over de aantrekkingskracht van het ­Germaanse platteland op grootstedelijke Grünen-hipsters die op zoek gaan naar het verlorene – wat dat ook moge wezen. Maar om vrolijk gedans rond de Wodanseik en getoeter op houten hoorns tijdens de zonnewende nou meteen aan bloed en bodem te koppelen gaat mij te ver. Ik ben al mijn hele leven aan het terugkeren naar die magische Ginkelse Heide met zijn mysterieuze grafheuvels, witte ­wieven en Blauwe Gerrit de kwelgeest.

Toen bedacht ik dat ik een Portugese dorpsroman moest schrijven. Peter Mayle liep helemaal binnen met zijn A Year in Provence en wat te denken van ­Driving Over Lemons: An Optimist in Andalucia, geschreven door Chris Stewart, de originele drummer van Genesis. Die twee kaskrakers zijn natuurlijk geen fictie, maar de Algarve is als decor net zo ­dramatisch als de Provence en Andalusië. 

Ik ben slecht in verzinnen en volg daarom desnoods een schriftelijke cursus streekromanschrijven bij Teleac, de Schrijversacademie of bij de Leidse Onderwijsinstellingen. Een en ander speelt zich af tijdens de dictatuur van Salazar en mijn alter ego is een alcoholische en morfinistische dierenarts. 

De titel heb ik al: De Algarve is gek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.