Interview Yola

De countrysnik van zangeres Yola: ‘Als ik vertelde dat mijn helden Roy Orbison en Dolly Parton waren, werd ik uitgelachen’

Yola Carter bij Easy Eye Sound. Beeld Alysse Gafkjen

Na jaren van vallen en opstaan, inclusief in de fik staan en veel verkeerde vrienden, is de Britse zangeres Yola waar ze wezen wil. Zingen als Dolly Parton en georkestreerd als Roy ­Orbison. 

 ‘Zwarte vrouwen moeten soul zingen of gaan rappen, anders hebben ze geen schijn van kans in de muziek.’ De Britse zangeres Yola (35), als ­Yolanda ­Quartey geboren in Bristol, heeft nooit anders gehoord. Ze groeide ­weliswaar op in een gemengde zeer levendige muziekgemeenschap waar soundsystems de hele dag reggae, jungle en rap ‘door de straten bliezen’. En ze mocht weleens mee op tournee als achtergrondzangeres met Massive Attack, een van Bristols bekendste bands. ‘Maar als ik vertelde dat ik liever smachtende countryliedjes zong en dat mijn helden Roy ­Orbison en Dolly Parton waren, werd ik uitgelachen.’

Ze beschouwt het in februari verschenen Walk Through Fire dan ook nog altijd als een klein wonder. Op deze door Dan Auerbach (The Black Keys) geproduceerde plaat bezingt Yola in groots gearrangeerde popsongs haar liefde voor haar helden en blijft ze ver weg van hiphop en r&b. ‘Een wonder waar ik wel meer dan twintig jaar op heb gewacht.’ Waarmee de goedlachse zangeres, onderuitgezakt op de bank in een Amsterdamse hotellobby, maar wil zeggen dat het haar allemaal niet is komen aanwaaien.

Voordat ze vorig jaar door Auerbach werd uitgenodigd in zijn studio in Nashville, heeft Yola veel ellende te verwerken gehad. De brand waar de albumtitel naar verwijst, was niet eens het ergste wat haar is overkomen.

‘Ja, ik heb vier jaar geleden echt in de fik gestaan in mijn keuken. Geen lolletje natuurlijk, maar het is erger om mishandeld te worden door je minnaar, door je moeder elke dag verrot gescholden te worden en op je 20ste dakloos te worden.’ Ze heeft geen gemakkelijk leven gehad, stelt ze vast. ‘Maar ik kan niet alles op anderen afschuiven. Ik maakte zelf ook voortdurend de verkeerde keuzen.’

Pas sinds een jaar of vijf heeft ze echt grip op haar leven. Wat ook hielp, is dat ze in Nashville leerde de ellende in liedjes van zich af te schrijven.Het heeft haar milder gemaakt. ‘Mijn moeder had het zwaar. Ze moest graaiend door vuilnisbakken achter de supermarkt op zoek naar eten. Dan sta je niet te juichen als je dochter, die anders dan zij wel goed onderwijs krijgt, beroepszangeres wil worden.’

Yola mocht de platen van haar moeder (haar vader verdween uit beeld toen ze 2 was) draaien. ‘Ik hield van ­Elton John en Stevie Wonder, maar het mooist vond ik Jolene van Dolly Parton. Zo fluwelig wilde ik ook zingen, het liefst gecombineerd met van die aanzwellende orkesten die Roy Orbison had.’

Voorlopig bleef dat een kwestie van dagdromen, al vond ze aansluiting bij diverse bands in Bristol. ‘Als achtergrondzangeres heeft een voluptueuze zwarte vrouw als ik met een volle bos kroeshaar zo werk. Vindt ­iedereen namelijk leuk om naar te ­kijken. Problemen krijg je pas als je een stapje naar voren wilt zetten.’

Ambitie

Die ambitie had Yola wel. ‘Maar ik maakte een potje van mijn leven. Ik had verkeerde vrienden, liet de goede lopen. Op een gegeven moment had ik niemand meer, ook geen huis. 21 jaar en dan op straat zwerven, is verschrikkelijk. Je denkt dat je wel door vrienden wordt geholpen. Nee, die gaven niet meer thuis.’

Muziek bracht uiteindelijk toch redding, in de vorm van rootsrock-band Phantom Limb waarin Yola tussen pakweg 2005 en 2013 zou zingen. ‘Nog iets te veel rock naar mijn smaak, maar de muziek van Phantom Limb kwam in ieder geval in de buurt bij het geluid waarvan ik bleef ­dromen.’

Phantom Limb had ook aardig succes, onder meer op Lowlands 2012. Maar vlak daarna viel de band uiteen. Yola was zelfverzekerder geworden en werd, zoals ze zelf zegt, vooral sociaal wat handiger.

In 2016 bracht ze met hulp van vrienden uit de muziekwereld een ep met zes nummers uit, waarop ze haar zo geliefde countrysnik kon koppelen aan smachtende soul. Het bleef niet onopgemerkt. Ze kreeg datzelfde jaar de kans op het Americana Festival in Nashville te spelen waar het publiek een zwarte zangeres die ‘hun’ muziek zong juist prachtig vond.

Haar optreden kreeg goede pers, onder meer in Rolling Stone, en het bracht haar ook in het vizier van gitarist en producer en studio-eigenaar Dan Auerbach. De interesse bleek wederzijds. ‘Wat ik aan zijn plaat Waiting On a Song van een paar jaar geleden zo mooi vond, was dat het dankzij de wat orkestrale arrangementen een ­jaren zeventig sfeer had.

‘Als je dit met mijn muziek wilt doen, dan mag je me hebben’, zei ik.

Door het vuur

In Auerbachs studio ging het schrijven vlot. ‘Dertig liedjes in vijf dagen. Ik schreef een beetje met een omweg over mijn gevoelens. Zo lijken het liedjes over afscheid van mensen uit mijn jeugd. Maar ze gaan over afscheid nemen van mezelf. De zangeres die je hoort is door vuur gegaan en is er een ander mens door geworden.’

Een beter mens ook? ‘Hoe kun je niet beter worden van zo’n dag dat je in de studio zit en ineens Dan Penn komt binnenwandelen? De man die medeverantwoordelijk was voor de mooiste liedjes uit de popgeschiedenis zoals Dark End of the Street en I’m Your Puppet gaat naast me zitten slaat over de snaren van zijn gitaar en het begin van Walk Through Fire is er.’

Het ging allemaal heel gemakkelijk samen. ‘Hij een akkoord ik een melodielijn, heel naturel. Zo eenvoudig kan muziekmaken zijn. Ik heb het gevoel dat Dan Penn en al die andere topmuzikanten uit Nashville met wie ik de plaat heb gemaakt pas echt ­begrijpen wat ik wil. Maar misschien ben ik het zelf wel die op haar 35ste eindelijk weet hoe het werkt.’

Yola treedt op 28/8 op in Paradiso, Amsterdam en 30/8 op Into The Great Wide Open Festival, op Vlieland.

Easy Eye Sound

Easy Eye Sound is de naam van studio en platenlabel die zanger zanger/gitarist Dan Auerbach van rockband The Black Keys sinds drie jaar runt. Auerbach brengt op zijn label vooral eigen producties uit van bands en artiesten wier muziek diep geworteld is in Amerikaanse country, rock ‘n roll en blues of combinaties daarvan. Het album Walk Through Fire van Yola is het achtste, ook op vinyl geperste album op het label.   

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden