De Ceuvel

Wat een uitzicht

Eva Hoeke zoekt de mooiste terrassen van Nederland, Petra Possel bespreekt het eten. Bij De Ceuvel in Amsterdam ruikt het naar utopie.

Beeld Julius Schrank

Vrijhaven, broedplaats, buiten spelen voor volwassenen: een paar dogmatici daargelaten, was er afgelopen twee, drie jaar niet één grootsteedse horecabaas te vinden die níét op de Berlijn-toer ging. Vooral het herwaarderen van verloren loodsen en verlaten havens deed het goed, en voor je het wist zat je tussen stapels hout en stukken steiger je inner hipster te bevrijden, lokaal biertje ernaast, Ane Brun in je oor, blik op de toekomst.
Leuk hoor.
Maar de stadsmens is verwend, de Amsterdammer voorop, en dus was het na uitspanningen als Noorderlicht en Hanneke's Boom wachten op de overtreffende trap van buitenspelen, een zaak waar je niet alleen kon dóén of je deugde, maar ook daadwerkelijk iets terug zou kunnen geven. Entree De Ceuvel, een nieuw initiatief in Amsterdam-Noord dat je eigenlijk niet eens meer een vrijhaven of een broedplaats kunt noemen.

Utopie komt dichterbij
Hoe het begon: tot 2004 deed De Ceuvel dienst als scheepswerf. Nadat de laatste mannen van staal waren vertrokken, zat de gemeente met de vraag in de maag hoe ze dit zwaar verontreinigde terrein achter de toch al chagrijnige Papaverweg een nieuwe bestemming konden geven. Het antwoord kwam van een team idealistische architecten die een 'kantorenpark' van afgedankte woonboten ontwikkelde, met als voordeel dat die zonder verder gehei of gedoe konden worden neergezet, want wie gif met rust laat, heeft nergens last van. Waar wordt gewerkt, wordt gegeten en gedronken en niet lang daarna werden Toon Maassen (22), Joey Hodde (23), Bart van Overbeek (26) en Esmee Jiskoot (22) aan hun staart getrokken: konden zij zich niet over de horeca ontfermen?

Nou en of ze dat konden, want dit viertal behoort tot de generatie die duizend dingen tegelijk doet: studeren, filmen, dichten, dj'en, reizen, bloggen, docu's maken en feestjes geven, een generatie die bovendien is gemotiveerd van de wereld iets moois te maken. Toon (22, Future Planet Studies, geïnspireerd door Jafani Nabare, een herdersjongetje uit Noord-Ghana): 'We waren al langer gefrustreerd over hoe de wereld werkt, de vervuiling, de corruptie, de hoeveelheid energie die er wordt verspild. Hier konden we sociaal-ecologische transactie creëren.'

En Esmee (22, psychologie, rondreis Tanzania, beeld- en beeldschoon): 'We hebben wéken discussie gehad of we wel of geen cola wilden gaan verkopen. Uiteindelijk hebben we het niet gedaan, want weet je hoeveel Afrikaanse dorpen worden gekapt om suikerplantages aan te leggen?'

Blote voeten
Ja, dan kunt u nu wel een beetje vertederd gaan zitten glimlachen, maar bij De Ceuvel blijft het bepaald niet bij ceuvelen alleen - alles, werkelijk alles is vanuit de duurzame gedachte gedaan. De bar is opgetrokken uit tachtig jaar oude meerpalen, het omringende paviljoen komt van een oude reddingsbrigadepost uit Scheveningen, het keukenafval wordt vergist tot biogas om op te koken en in de nabije toekomst willen ze fosfaat winnen uit urine voor de boomgaard die op het dak moet gaan groeien. Esmee: 'We willen deze plek hier straks schoner achterlaten dan we hem aantroffen.'

Ik weet niet hoe het bij u zit, maar zo zat ik niet in elkaar op mijn 22ste. Hulde dus en geen paniek, ook als u geen zin heeft in huiswerk en gewoon een uurtje op vakantie wil zijn, kunt u hier terecht, tenminste, als u een publiek verdraagt van meisjes die andere meisjes masseren en mannen met staartjes en baardjes die elkaar in een hangmat liggen te vlooien. En als u tegen loslopende honden, blote voeten, onbegrijpelijke tatoeages, hoelahoeps in de boom, een 'plantable home' en batiklappen aan de bar kunt. Moeilijk? Concentreert u zich dan op het uitzicht, want dat is universeel mooi: de glinstering van de Buiksloterham, rietsigaren aan de kant, bootjes in de verte, lucht voor ons allen en de hemel voor uzelf. Bart: 'Waar zie je de zon nou nog ondergaan in Amsterdam?'

Ze geven al yogalessen, binnenkort komen daar concerten bij, als het aan Toon ligt komt het blinde Malinese zangkoppel Amadou & Mariam als eerste optreden.

Esmee, verliefd: 'En daarna Manu Chao.'
De Ceuvel als paradijselijk eindstation?
Welnee.
Toon: 'Uiteindelijk wil ik vrachtschepen ontwerpen die geheel op wind varen.'

U hoort het. Het énige dat uw verslaggevers van dienst nog in de melk te brokkelen hadden, was levenservaring, maar goed, daar wil je zulke ongeschonden perziken ook niet mee ontmoedigen. Gewoon genieten van deze bubbel van liefde en goede bedoelingen dus, want eerlijk is eerlijk: de wereld kan wel wat geceuvel gebruiken.

Beeld Julius Schrank

'If you're going to San Francisco...' Wanneer we aanschuiven aan de biertafels wanen we ons in de goeie ouwe hippietijd. Iedereen is vrolijk en vriendelijk, het personeel voorop, het zou ons niet verbazen als Melanie ineens met d'r gitaar het terras oploopt. Aan het buffet bestellen we het dagmenu (12,50 euro): Arroz Chaufa Chi Jau Kay, een mondvol vreemde woorden die zoiets betekenen als rijst met 'spek' en 'kip', paddestoelen en paprika. Het is een recept van de grootmoeder van de Colombiaanse kokkin. Bij De Ceuvel zijn ze honderd procent vegetarisch, wordt zo veel mogelijk klimaatneutraal gekookt en komt de groente uit de moestuin van het Leger des Heils. ''s Morgens gaan we met de bakfiets naar de tuin om te oogsten', zegt het meisje achter het buffet. Ondertussen legt ze uit dat de 'spek' en 'kip' op het bord geen vlees zijn, maar lupine, een vleesvervanger van de vegetarische slager. De salade van verse ananas en wortel heeft een lekkere dressing van tamarinde, over de rijst is een handjevol gojibessen gestrooid.

Dat het vegetarische eten in bloemenmeisjesrestaurant De Ceuvel ook wat naar de jaren zeventig smaakt: het zal. Het is hier zó sympathiek. Beeld Julius Schrank

Sympathiek
We nemen ook broodpizza (vanaf 5,50 euro) met een biertje uit de hippe lokale brouwerij Oedipus. Niet genoeg als maaltijd, wel in orde. Als snacks zijn er bitterballen en kroketjes van oesterzwam. Zo was het vegetarische eten in de jaren zeventig een beetje: smakelijk, gezond, nergens verfijnd. Maar van De Ceuvel word je vanzelf mild. Het is tropisch, het terras zit propvol, er staat een rij van tien minuten voor de bar, iedereen wil eten en drinken. En dat de wijn (één soort rood, wit en rosé) direct al de temperatuur van buiten heeft, soit. En dat er juist vegetarisch echt innovatiever gekookt kan worden dan dit, vast wel. De Ceuvel is zó sympathiek (en betaalbaar) dat ons hart een sprongetje maakt en we met volle mond alleen maar willen zingen van bloemen in ons haar.

Beeld Julius Schrank
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.