'De bisschop wist wat de pastoor uitspookte'

Ze waren prominent in het nieuws. Hoe is het hun sindsdien vergaan? In deze serie kijken mensen met de ogen van nu naar de roerige tijd van toen....

‘Ik kende hem al langer als deken en pastoor van onze parochie in Gulpen. We voerden gesprekken over het geloof. Ik ben in Boedapest geboren en diepgelovig. Hij heeft ook twee van mijn drie zonen gedoopt. Hij is zelfs peetoom van mijn tweede zoon.

In 1995 zat ik bij de mis voor een begrafenis in de Sint Petruskerk. Toen weigerde hij mij in het openbaar de communie. Dat was onaangenaam en vernederend. Hij weigerde mij de hostie te geven waar iedereen bij was. Toen ik verhaal ging halen, zei hij eerst dat het was omdat ik niet katholiek gedoopt was. Maar dat is helemaal niet waar: ik ben wél katholiek gedoopt. Later, toen we al een relatie hadden, zei hij dat hij me wilde uitdagen omdat hij me een leuke vrouw vond.

Na bemiddeling van de bisschop heeft hij me wel weer de hostie gegeven. Na afloop van de mis raakten we in gesprek in het zaaltje naast de parochiekerk. Ik had twee mislukte huwelijken en een bijna-doodervaring achter de rug. Ik moest huilen en toen veegde hij mijn tranen af met zijn zakdoek. Hij was heel lief voor me. Kijk, de deken droogt je tranen, zei hij.

Hij nodigde me uit voor een etentje, en daarna nog eens. Zo is die relatie ontstaan.

Eigenlijk vond ik het helemaal niet vreemd om een relatie met een pastoor te hebben. Hij was een lot uit de loterij, ik kon mijn hele leven bij hem kwijt. Hij vergeleek ons met Abraham en Sarah. Het celibaat is niet belangrijk, zei hij. Tijdens de priesterwijding had hij niets beloofd, zei hij. Hij zag me als zijn vrouw. Hij gaf me zelfs een trouwring. Ik geloofde dat. Ik voelde me veilig bij hem.

Hij wilde wel dat de relatie geheim bleef. Hij woonde in de pastorie en ik reed met de auto zo de garage in. Ik kwam er één, twee keer per week. Bij mij thuis kwam hij niet vaak. Dat ging ook moeilijk, want daar liepen mijn kinderen rond. We gingen ook samen met vakantie, naar Tenerife, Madeira of Frankrijk. Ik merkte dat hij veel geld had. Hij zei dat hij in Zwitserland was geboren en hele rijke ouders had, en later naar Wassenaar was verhuisd.

Hij had ook wel drie auto’s: twee Saabs en een MG. Ik heb geen verstand van auto’s, het zei me weinig. Ik vond het fijn dat hij van me hield. Ik gaf niet om zijn snelle auto’s of luxe vakanties. Hij zei dat hij alles had geërfd van zijn ouders. Het bleek allemaal gelogen.

In oktober 1998 merkte ik dat ik besmet was met een geslachtsziekte, herpes. Ik had geen andere man, dus het kon alleen maar van hem zijn. Hij bekende het meteen. Dat veranderde mijn leven drastisch. Ik werd ziek, kreeg blaartjes, verhoging, opgezette klieren. Ook geestelijk raakte ik in de knoop. Ik werkte als pedagogisch medewerker bij een welzijnsorganisatie, maar werd arbeidsongeschikt.

Onze relatie bekoelde door de soa. Hij zei dat het niet erg was, ik moest juist blij zijn. Door het virus waren we voor eeuwig verbonden, zei hij. Later kwam ik erachter dat hij ook andere vriendinnen had: Mieke in Sittard, Antoinette in Enschede, Sandra in Arnhem, zijn secretaresse, een vrouw op Tenerife.

In 1999 diende één van zijn vriendinnen, Antoinette, een klacht tegen hem in bij de bisschop. De klacht luidde dat deken Haffmans vaker onbeschaamd met vrouwen omging en dat hij duistere gelden had. Hij bleek de armenkas van de kerk te hebben geplunderd. Ze vond dat hij hulp moest zoeken, dat hij een dubbele persoonlijkheid had. Haffmans raakte in paniek. Hij vroeg mij om hulp. Toen bekende hij ook aan mij dat hij meerdere vriendinnen had en dat hij verstrikt was geraakt in financiële zaken die niet door de beugel konden.

Hij had me nodig en ik wilde hem wel helpen. Onze relatie bloeide er zelfs weer iets van op. Maar zijn problemen waren zo ingewikkeld, dat kon ik niet aan. Ik won advies in bij een advocaat. Op diens advies stuurde Haffmans een aangetekende brief naar bisschop Wiertz, waarin hij bekende dat hij fouten had gemaakt en kerkgeld privé had aangewend. Hij had het over vermenging van kerk- en privégelden. Hij vroeg de bisschop om hulp én professionele boekhouders. De bisschop moest maar een bedrag noemen dat hij moest terugbetalen. Ik hoopte dat er eindelijk iets zou gebeuren. Maar er gebeurde niets.

Ik heb zelf ook brieven geschreven over de dubieuze levenswandel van pastoor Haffmans, jaar in jaar uit. Maar er kwamen geen antwoorden. Ik kon dit niet meer dragen als christen, het vrat aan me. Een pastoor uit Hoensbroek wilde bemiddelen, maar de bisschop antwoordde dat hij geen boodschap aan mij had. Hij wilde mij niet ontvangen. Hij zei letterlijk: ik heb hier niets aan. Ook de bemiddeling van de hulpbisschop leverde niets op.

Ik had zoveel bewijzen. Bankafschriften van rekeningen in België, Luxemburg of Tenerife. Vakantiefoto’s waaruit bleek dat de pastoor een relatie had. Ik had een gesprek met de vicaris. Die veegde de bewijsstukken met een wijd armgebaar naar de andere kant van de tafel. Ik wil ze niet eens zien, zei hij.

Het bisdom wilde het allemaal in de doofpot stoppen. Uit het justitieonderzoek blijkt dat hij wel 1,5 miljoen euro uit de armenkas heeft ontvreemd, en ook nog tonnen uit de nalatenschap van een apotheker. Tijdens de getuigenverhoren voor de rechtbank dit voorjaar zei bisschop Wiertz dat hij dacht dat het maar om een klein bedrag van ongeveer 10.000 euro ging. Daar ben ik zo boos om geworden. Alsof een priester wel zomaar 10.000 euro mag stelen.

Bij de kerk stuitte ik steeds op een dichte deur. Daarom heb ik in 2006 bij de politie in Maastricht aangifte tegen Haffmans gedaan. Lange tijd bleef het stil. Ik dacht dat zelfs de politie het in de doofpot wilde stoppen. Maar toen namen ze contact op en heb ik voor het tweede deel in Vaals aangifte gedaan.

Op 5 december 2006 werd Haffmans gearresteerd. Op diezelfde avond werd ik ook aangehouden. Ze zeiden dat ik eveneens verdacht was. Ze dachten dat ik medeplichtig was aan de verduistering van kerkgeld. Ze hebben mijn bankrekening onderzocht, maar ze vonden niks. Ik had en heb een goed geweten. Drie dagen heb ik vast gezeten. Het was vreselijk.

Toen kwam de affaire ook in de publiciteit. Niet iedereen was blij met wat ik had losgemaakt. Ze vonden kennelijk dat ik de kerk bezoedelde. Ik kreeg een anonieme kaart: je zal die dure vakanties zeker wel missen. Een pastoor uit Maastricht stuurde me een akelige kerstkaart met de afbeelding van een jongetje dat zijn middelvinger opsteekt. Men mag nooit een medemens opzettelijk beschadigen, schreef hij. In een Maastrichts parochieblad werd ik vergeleken met de gifslang. Maar ik kreeg ook veel positieve reacties.

De banden van mijn auto zijn lek geprikt, mijn tuinhek werd vernield. Ik voel me bedreigd en durf niet meer over straat. Van het bisdom heb ik geen enkele reactie gehad. Door alle publiciteit voelde de bisschop zich wel gedwongen deken Haffmans te schorsen.

Het ging mij om gerechtigheid, niet om een priester aan de schandpaal te nagelen. Het justitieonderzoek werd afgesloten toen Haffmans in juli 2007 plotseling overleed. Aan een hartinfarct, zeggen ze, maar ik beschouw het als zelfmoord. Hij wist dat hij een zwak hart had en heeft zich dood gedronken. Hij was al opgeroepen door de officier van justitie, het armenfonds van Gulpen had aangifte gedaan van verduistering van 1,5 miljoen euro.

Het justitieonderzoek was gesloten, maar ik kon het niet afsluiten. Ik stel het bisdom aansprakelijk voor wat er is gebeurd. De bisschop wist wat de pastoor allemaal uitspookte, met vriendinnen en geld uit de armenkas, maar weigerde in te grijpen.

Ik vecht voor gerechtigheid. Ik heb ernstige schade geleden, fysiek en geestelijk, maar de kerk probeert dat slechts toe te dekken.

Mijn strijd is niet alleen voor mezelf. Veel vrouwen hebben een relatie met een priester en worden op dezelfde manier onderdrukt als ik. Sommigen hebben zelfs kinderen. Die kinderen moeten hun vader oom noemen. Ik doe het voor de vrouwen, maar ook voor de priesters. Het celibaat maakt van gezonde mannen zieke mannen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden