De 'bar-tabac' moet ook met de tijd mee

Er was eens een tijd, nog niet zo lang geleden, dat er in Frankrijk altijd wel een café in de buurt was om iets te drinken, even wat uit te rusten, een praatje te maken, of een telefoontje of een plasje te plegen....

Helaas, die tijd is voorbij. Op een zeer toeristische locatie als het Place St Germain in Parijs is naast het beroemde Deux-Magots nog altijd diens concurrent Le Flore in bedrijf, maar aan de overkant zie je tegenwoordig in plaats van het volle terras van café Royalty een filiaal van Le Drugstore. In kleine Franse steden vind je ook nog slechts een handjevol cafés, meestal bij het station en in het centrum.

Het lijkt erop dat het café in Frankrijk niet meer is wat het altijd is geweest: het brandpunt van het sociale leven. Een op de twee Fransen heeft zelfs nog nooit aan de zinc gestaan. In 1960 waren er nog tweehonderdduizend cafés; deskundigen voorspellen dat dit aantal rond de eeuwwisseling gedaald zal zijn tot veertigduizend. Alleen al in het afgelopen jaar sloten 69 duizend café-brasseries voorgoed hun luiken.

Lange tijd zochten de Fransen gezelligheid buitenshuis. Met de komst van de televisie heeft een deel van het sociale leven zich echter naar de huiskamer verplaatst. Net als de Engelsen en de Amerikanen, wier cultuur hij zo verafschuwt, kijkt de Fransman tegenwoordig thuis naar de buis en de alcoholische dranken die daarbij worden genuttigd worden, heeft hij gekocht in de supermarkt.

Wat moet er gebeuren om het café, dit unieke aspect van het Franse joie de vivre van de ondergang te redden? Om te beginnen moeten de cafébazen meer met hun tijd meegaan en zich voorbereiden op het komende millenium. Maar feit is dat de meeste van hen al een zekere leeftijd hebben bereikt en zich niet zo gemakkelijk meer aanpassen aan de moderne tijd. Desondanks ziet Robert Henry, voorzitter van de belangrijkste bond van caféhouders, de toekomst bepaald niet somber in, 'als we maar naar de klanten luisteren'. Volgens hem werd er nog nooit zo veel buiten de deur gegeten en gedronken als tegenwoordig. 'We moeten het deel van de markt dat we zijn kwijtgeraakt proberen te heroveren.'

Dat klinkt fraai, maar hoe pak je het aan? Door de consument te bieden waar hij om vraagt, aldus Henry. Snel, goed en voor niet al te veel geld. Door het assortiment uit te breiden en de klant gastvrij te onthalen in een schoon etablissement. En door een beetje creatief en origineel uit de hoek te komen.

Het bewijs dat een dergelijke opzet werkt, is het succes van de bars in Ierse-pub-stijl en de Tex-Mex-bars. Het mag dan zo zijn dat jongeren de bar-tabac op de hoek niet flitsend genoeg meer vinden, ze gaan wel degelijk nog graag naar cafés, al was het alleen maar om zich af te zetten tegen hun ouders die 's avonds voor de tv hangen.

Misschien dat sommige cafés ook iets aan hun naam zouden moeten doen. Ouderwetse namen als Marigny, Relais of Sports spreken de moderne jeugd immers niet aan. Ook is het wellicht een goed idee wanneer de cafébazen zo nu en dan eens achter de toog vandaan kwamen en een babbeltje maakten met de klanten. Vroeger kende iedereen de waard in z'n eeuwige pullover.

Uitbaters zouden niet moeilijk moeten doen als iemand van de telefoon gebruik wil maken, zelfs als hij niets komt verteren. En als we dan toch bezig zijn. . . waarom die negentiende-eeuwse hurktoiletten niet in één klap aangepast aan de eisen van de eenentwintigste eeuw?

The Guardian, vertaling: Harrie van der Meulen

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden