Columnarthur van amerongen

De Algarve is ook een #kutland, maar wel míjn #kutland

null Beeld

Het hele weekeinde stond de hashtag #kutland op 1 bij Twittertrends. Ik was druk in mijn moestuin en had geen tijd om me in dat Hollandse onderbuikgerommel te gaan verdiepen. Maar de Algarve is ook best kut hoor, met bosbranden en zonderlinge inheemsen.

De Portugezen uit het noorden illustreren het weerbarstige karakter van de Algarvios met de uitdrukking não fode, nem sai de cima: hij neukt niet, maar gaat er ook niet vanaf. Voorbeeld: een Nederlander wil een huis kopen en de vraagprijs voor die hut is een ton. Hij vindt dat uiteraard te veel en biedt 95 duizend euro. Het is niet uitgesloten dat de Algarvio het bod afslaat, zelfs als hij de centen hard nodig heeft. Liever laat de beste man de boel tien jaar leegstaan en verrotten, dan dat hij die stomme kaaskop dolgelukkig maakt met de gevraagde korting. De Algarvio reupt zijn huis zonder lekker te ejaculeren, omdat hij de ander niets gunt.

De Portugees-Nederlandse literator José Rentes de Carvalho schreef in zijn voorwoord voor mijn bestseller Saudades: ‘Al jaren zijn de columns die hij schrijft een spiegel van sympathie voor het Portugal waar hij onderdak vond, ook al bieden ze in zekere zin een naar mijn indruk eendimensionaal beeld, want het Portugal van Arthur van Amerongen is vooral veel Algarve en overbelicht op die manier wat volgens mij de minst ‘Portugese’ provincie van Portugal is, een streek die ons, bewoners van de ruige noordelijke bergen, soms het idee geeft dat ze een enclave vormt die is genaast door een invasie van menigten die vluchten voor de mist en kou van landen waar een futloos zonnetje schijnt.’

De Algarve is voor veel Portugezen een soort Barbarije en wordt als ’s lands poepertje beschouwd. Maar waarom gaan al die kakkers uit Lissabon dan ’s zomers massaal op vakantie naar die culo?

De Algarvios nemen zoete wraak, want uitgerekend in augustus liggen alle wegen open wegens onderhoud en herstellingen, en zijn er dus files op de N125, de dodenweg die dwars door de Algarve loopt. Het is ieder jaar weer hetzelfde, vertrouwde tafereel: een toeterstoet Portugese toeristen voor een drom wegwerkers rond een gat in de weg. Beetje op de schop leunen, peuk roken, naar het gat wijzen en op het klokkie kijken of het al tijd is voor de natte lunch. Chillen is hier uitgevonden en juist daarom hou ik van mijn patrie de coeur. Míjn kutland.

null Beeld Gabriël Kousbroek
Beeld Gabriël Kousbroek
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden