interview lust & liefde

David: ‘Wat had ik aan een carrière, aan lieve familie, als ik avond aan avond alleen in bed lag?’

Beeld Saša Ostoja

Corine Koole interviewt mensen over lust & liefde. Deze week: David (33) heeft zich één keer over zichzelf heengezet en een jongen benaderd. De liefde ging over, nu is hij bang dat hij alleen blijft. 

‘Anders dan de meeste mannen op Grindr, het Tinder voor homo’s, was hij niet cynisch. Ik had half ernstig, half voor de grap, laten weten dat ik op zoek was naar een huwelijkskandidaat en hij antwoordde: zullen we dan maar, waar gaat de huwelijksreis naartoe? Cuba, daar waren we het al snel over eens. We kletsten nog wat verder, tot ik hem vroeg: ga je mee iets drinken?, en hij ineens niet meer antwoordde. Ik kroop terug in mijn schulp, mijn natuurlijke habitat als het om liefde ging. 

26 was ik en advocaat bij een groot bureau, en hoe sociaal ik ook was in mijn vak, intimiteit kende ik nauwelijks. Ik kende de mores niet van het flirten en daten. Ik vroeg me vaak af; hoe zou een relatie er eigenlijk uitzien, hoe vaak zie je elkaar dan, hoe ga je met elkaar om? Ik had geen idee. Ik hield niet van festivals, niet van clubs, ik hield van fietsen en wandelen, niet bepaald vrijetijdsbestedingen waar je leuke jongens ontmoet. 

Een half jaar bleef het stil, tot hij ineens weer een berichtje stuurde en dit keer kwam het wel tot een afspraak. We ontmoetten elkaar op een zaterdagavond in een café, verkasten naar nog een ander café, spraken over werk, studie, familie en achtergrond, maar tegen de tijd dat alles zo’n beetje doorgenomen was, vielen we stil en wist ik ineens niet meer wat ik met deze pijnlijk mooie jongen aan moest. De antwoorden op de vragen, hoe nu verder, wanneer kus je iemand, wat is het moment dat je een man mee naar huis vraagt, kwamen kennelijk niet vanzelf als het zover was. 

Ik wachtte te lang en voor ik het wist fietste ik in mijn eentje naar huis, waar ik alleen nog kon huilen. Hoe lang zou ik goddomme nog zo blijven stuntelen? Wat had ik aan een carrière, aan lieve familie als ik avond aan avond alleen in bed lag en niet eens behoorlijk contact kon maken? Mijn studentenvrienden hadden intussen allemaal vriendinnen, sommigen verwachtten zelfs hun eerste kind. Ik was zo bang dat ik later alleen zou eindigen zoals zoveel homo’s, verzuurd, zonder man, zonder kinderen, omdat zich binden onder homomannen nu eenmaal een lagere prioriteit heeft dan seks. De volgende dag schraapte ik alle moed bij elkaar. Wilde ik mijn leven drastisch veranderen dan moest ik beginnen met deze vierenhalf jaar jongere schoonheid met de krulwimpers, een berichtje te sturen. Dat ik hem leuk vond. Dat het jammer was dat het gesprek doodgebloed was gisteren. Of ik hem nog eens mocht zien.

Dat mocht. Zie je wel, dacht ik, buiten mezelf van vreugde, ik heb er goed aan gedaan meer initiatief te tonen. Waarom avond na avond versomberen, als ik zelf de baas kon zijn over mijn leven. We maakten een nieuwe afspraak na zijn vakantie en gingen naar de bioscoop. En alsof ik naar een filmstill kijk, zo herinner ik me het moment dat ik hem daar zag zitten: de stoppelschaduw over zijn wangen, zijn geïnteresseerde houding, zijn grote neus, de vertrouwdheid als voorschot op de relatie die komen zou. Dit keer vroeg ik hem, nog voor de vaart opnieuw uit de avond kon lekken, mee naar een gayclub. Daar zoende hij mij. Euforisch was ik, ik had mezelf toegang verschaft tot volwassen liefde, en kon de gedroomde liefde voortaan achter me laten want ik had de man van mijn leven leren kennen. Die avond nam hij me mee naar huis en samen vielen we al zoenend in slaap. 

Hij werkte bij een krant en zijn interesses sloten wonderlijk precies aan bij die van mij. Zijn idealisme vond ik verfrissend en het was heerlijk met hem op reis te gaan, te delen wat ik zo lang in mijn eentje had gedaan. Die keer in Parijs, toen ik hem wakker kuste op onze hotelkamer, zijn rug, zijn haren: gelukkiger dan toen word ik nooit meer. En toch was er ook altijd iets wat haperde. Verliefd ben ik misschien wel nooit geweest, ik hield meteen van hem als van een grote liefde. Als ik zei: ik hou van je, vol bijna kinderlijke overgave, mompelde hij: ik ook van jou. Maar dat hij mij op een andere manier leuk vond dan ik hem, was duidelijk. Ik was een amateur, wat wist ik van het spel van aantrekken en afstoten? 

PODCAST: VAN TWEE KANTEN
Overleeft een liefde ziekte, een miskraam of vreemdgaan? In Van Twee Kanten interviewt Corine Koole twee partners over een heftige gebeurtenis in hun relatie. Ze interviewt ze apart van elkaar, zodat ze openhartig kunnen praten over hun verlangens, geheimen en strubbelingen binnen hun relatie. Soms voor het eerst hardop uitgesproken. Abonneer je of beluister de gesprekken hier.

Ik was al zo blij dat hij mijn vriend wilde zijn, dat ik geen lastige vragen wilde stellen. Die ene keer in Londen, dat we elkaar niet konden vinden in de tapasbar waar we hadden afgesproken, was hij onthutsend chagrijnig geweest en ik schrijnend blij toen we elkaar eindelijk zagen. Ik verwende hem met mijn liefde zonder voorbehoud, en schopte mezelf daarmee naar een kansloze plek. Op mijn bijna 30ste had ik beter moeten weten. Het gaat in liefde natuurlijk nooit alleen om overgave en eerlijkheid, maar net zo goed over het opeisen van vrijheid en het openhouden van mogelijkheden. Hij begreep dat beter dan ik. Toen we elkaar op een dag zomaar tegenkwamen op het station, waren we plotseling verlegen. Een ongemakkelijkheid die de hele wereld blootlegde die we niet deelden ondanks alle nachten samen, en een paar weken daarna maakte hij het uit. Ik had die dag gewerkt, we zouden samen eten, ik had tevergeefs geprobeerd hem te bereiken en toen ik thuis kwam huilde hij op mijn bank. Hij hield niet meer van me. Ik vraag me af of hij dat ooit wel heeft gedaan.

Vier jaar later denk ik nog iedere dag aan hem. Gisteren waren de blauwe bessen in de aanbieding zijn en ik had hem het liefst een appje willen sturen, hij hield zo van blauwe bessen. En ja, ik ga heus door met mijn leven, ik heb alweer honderden jongens gedatet, ik ga met vakantie, sport veel, maar niks helpt. Ik was al jaren op zoek toen ik hem ontmoette, en er zullen nog jaren zoeken volgen. En straks zal ik alleen eindigen, als cynische oude homo.’

Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.