'Dat schuldgevoel over die bijna-verkrachting is nooit meer weggegaan'

Lust & Liefde. Beeld .

'Alle mannen zijn beesten', liet haar vader altijd merken. Maar Rosa, nu 50, toen 18, lapte dat aan haar laars.

'In 1986 werkte ik na mijn eindexamen een jaar in een kindertehuis in Frankrijk. Op een avond, toen ik met een Nederlandse vriendin de stad in was geweest, misten we de bus. Voor ons stopte een oud gammel autootje met twee jongens die ons een lift aanboden. Mijn vriendin aarzelde, ik haalde haar over. Wat wilde ze nou, die 15 kilometer teruglopen? Er zat weinig anders op dan instappen. De jongens roken naar drank en zagen eruit of ze stoned waren, maar ze beloofden ons netjes naar huis te brengen, al moesten ze eerst even langs huis om iets op te halen. We stopten in een wijk waar ik niet eerder was geweest. Later dacht ik: waarom hebben we niet gewoon buiten op hen gewacht? Mijn vriendin was bang en ik zei haar dat ze zich aanstelde, maar boven in een kamer, deden die jongens de deur op slot. De oudste en dominantste kondigde meteen aan ons te zullen verkrachten. Mijn vriendin zei dat ze ongesteld was en wendde het acute gevaar af. De andere jongen hield zich afzijdig, maar bleef loyaal aan zijn vriend, ook nadat deze in slaap gedommeld was, en weigerde ons vrij te laten. Pas na een paar uur, toen ook hij in slaap gevallen was, vonden we in een laatje een sleutel van de deur en renden naar buiten, net zo lang tot we een bus zagen die we aanhielden en die ons meenam.

Paniekaanvallen

Eenmaal terug in het tehuis was ik dolblij dat ons avontuur zo goed was afgelopen, maar mijn vriendin kreeg al snel paniekaanvallen, werd angstig en durfde de deur niet meer uit. Mij wilde ze niet meer zien, ze nam mij kwalijk dat ik haar had overgehaald om mee te gaan. Mijn Franse vriendje was ook boos op me. In plaats van mijn verhaal aan te horen, veroordeelde hij mijn naïviteit. Hoe had ik het in mijn hoofd gehaald in die auto te stappen? Was ik gek? Op de een of andere manier hebben die reacties, en niet eens die bijna-verkrachting zelf, een grote invloed gehad op mijn leven. Indirect zeiden ze dat wat er gebeurd was, mijn eigen schuld was. Ik had alles aan mezelf te wijten en mijn vriendin meegesleurd in het ongeluk. Uit gene besloot ik er nooit meer met iemand over te spreken. Sterker, toen ik maanden later toevallig door een ruit van het politiebureau tussen twee agenten een van onze belagers zag zitten, ben ik gewoon doorgelopen zonder alsnog aangifte te doen. Het was immers mijn eigen schuld dat ik belaagd was. Dat schuldgevoel is nooit meer weggegaan en is er tot op heden. In de eerste plaats ten aanzien van die vriendin die mij nooit meer wilde zien, en ten aanzien van mijn eigen inmiddels hoogbejaarde vader die mij zo vaak op het hart had gedrukt niet met vreemde mannen mee te gaan.

Er gebeurde nog iets na dat voorval in Frankrijk: ik nam me voor, dus rond mijn 18de, om mijn eigen kinderen later beter voor te bereiden op gevaar dan mijn ouders hadden gedaan. Ik was zo beschermd opgevoed dat ik niet in staat was geweest het gevaar te herkennen, zelfs niet toen het stinkend en ongeschoren en met dikke ogen van de wiet op een voorbank van een oude Golf zat. Mijn hele middelbareschooltijd had mijn vader mij van en naar feestjes gereden. Ik mocht niet blijven slapen als er ook jongens logeerden. Het beeld dat mijn vader mij had geschetst was dat alle mannen beesten waren, en eenmaal in Frankrijk verlangde ik opstandig maar naar een ding: onbeknotte vrijheid. Als ik maar een greintje meer deugdelijk beoordelingsvermogen had gehad, was ik niet zo kwetsbaar geweest en was dit ons nooit overkomen.

Toen ik jaren later een dochter kreeg deed ik alles precies zoals ik me had voorgenomen. Ik wilde haar helpen zelf te ontdekken wat goed en fout is. Ze bezocht met mijn instemming alle feesten, ook die op afgelegen industrieterreinen. We spraken af dat ze beter niet alleen naar huis kon fietsen, maar ik zei nooit: je mag niet, want dat is gevaarlijk. Maar, en nu komt het meest pijnlijke deel: al mijn goede bedoelingen ten spijt heb ik niet kunnen voorkomen dat mijn dochter hetzelfde is overkomen als mij. Erger nog, zij is echt verkracht. Meermalen zelfs. Die avond dat het gebeurd was en ze me belde, was mijn eerste reactie praktisch van aard: wat moet er allemaal gebeuren; dokter, morning-afterpil. Niet, oh, schat wat afgrijselijk voor je. Pas toen mijn man mij vroeg: maar ben je er dan niet helemaal stuk van, ja, pas toen stortte ik in. Die nacht was de eerste keer in dertig jaar dat ik durfde te huilen. En heel voorzichtig drong het tot me door dat die klootzakken, die mannen in Frankrijk, en nu de verkrachters van mijn kind, degenen waren met alle schuld. Niet ik. Wie verkracht wordt, heeft daar zelf geen schuld aan. Al die jaren was ik er in zekere zin zelfs trots op geweest dat ik alle shit zo makkelijk naast me neer had kunnen leggen. Dat ik had gedacht: verkrachtingen zijn nu eenmaal een risico, dat hoort bij het leven van een vrouw. Nu besefte ik voor het eerst hoe ik mij, mijn dochter, en alle vrouwen tekort deed met deze redenering. Ik huilde die avond met grote uithalen, ik wist niet dat ik zoveel opgespaard verdriet in me had. Ik kroop weg in de armen van mijn man die mij verwonderd suste, overvallen door mijn tranen.

Twee jaar later, nu een paar maanden geleden, rond het hoogtepunt van de #MeToo-beweging, heb ik het hele Frankrijk-verhaal opgeschreven en voorgelezen aan mijn dochter. Na afloop huilden we samen. Om alle onrecht dat ons is aangedaan, om alle verkrachtingen en bedreigingen van alle vrouwen, die niet hun verantwoordelijkheid zijn, maar die van hun lage belagers.'

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Rosa gefingeerd. Ook geïnterviewd worden over liefde en lust? Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Dit is de vrouw achter Lust & Liefde

De afgelopen 15 jaar maakte Corine Koole meer dan duizend interviews, reportages en verhalen over de liefde. Haar wekelijkse rubriek Lust & liefde, over de liefdesescapades van gewone Nederlanders, is vermoedelijk de meest gelezen rubriek van Volkskrant Magazine, misschien zelfs wel van de hele Volkskrant. In dit artikel beantwoordt Corine vragen van haar grootste fans.

Waarom storten al die mensen toch hun hart uit bij haar? En heeft iedereen zo'n liefdesverhaal? Je hoort het in deze aflevering van het Volkskrantgeluid met Laura van der Haar. En hoe goed is haar eigen huwelijk eigenlijk?

Onlangs verscheen haar nieuwste boek 'De zeven wetten van de liefde'. Over dat boek zegt ze: 'Het is eigenlijk een zelfstudieboek. Voor iedereen die wil weten hoe de liefde precies werkt en wat je precies kunt doen om gelukkiger te worden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden