Die ene leerlingMor Grefhorst

Daniela veranderde tijdens één stage van flamboyante koningin naar gedreven jongerenwerker

Beeld Hedy Tjin

Leerkrachten, docenten en hoogleraren over de leerling die hun kijk op het vak veranderde. Deze week: voormalig docent Mor Grefhorst (70) van Hogeschool Windesheim in Zwolle over Daniela. Zij leerde hem niet te snel te oordelen.

‘Als Daniela door de gangen van de hogeschool liep, lieten medestudenten haar meestal voorgaan. Als ze sprak, luisterde elke docent. Haar lange, hooggehakte gestalte, de golvende zwarte haren, de enorme blinkende oorringen en haar grote koolzwarte ogen stonden daarvoor garant. Ze had iets koninklijks.

‘Toen ik las dat ik haar stagebegeleider zou worden, schrok ik een beetje. Ik kende haar van de lessen groepsdynamica die ik gaf. Daarin leerde ik de studenten hoe je als pedagoog omgaat met een groep mensen. Hoe groeit zo’n groep, hoe stuur je die bij, hoe laat je mensen samenwerken? Daniela deed altijd wel mee met de lessen, maar ik kreeg niet de indruk dat ze veel belangstelling had voor het vak.

‘Ook herinnerde ik me een voorval tijdens de lunch. We zaten met de collega’s van de opleiding pedagogiek altijd te eten aan de lange tafel aan het einde van de gang. Op een dag was Daniela op een docent afgestapt. Op luide toon zei ze dat het schandalig was dat hij haar toets nog niet had nagekeken. We keken toe in stilte, we vermeden de blikken van de voorbijlopende studenten.

‘De stage die ze zou doen was pittig. Ze ging bij een orthopedagogische instelling aan de slag, waar ze kinderen met ernstige gedragsproblemen moest begeleiden. Dan moet je jezelf kennen. Je hebt een voorbeeldfunctie voor die jongeren. Ik wist niet of ze dat kon waarmaken. Ik heb genoeg studenten gezien die zichzelf overschatten.

‘Ze begon in september, in oktober ging ik in Heerde op stagebezoek. Ik was op mijn hoede. Daniela leek me dominant, in de auto nam ik me voor de touwtjes tijdens het gesprek stevig in handen te houden. Ik moest goed duidelijk maken welke eisen er vanuit de school aan een stage werden gesteld.

‘Toen ik was uitgestapt, zag ik haar al naar me zwaaien. Ze kwam op me af gelopen. Het viel me op dat ze er anders uitzag dan op school. Neutraal gekleed, weinig make-up, geen blingbling. Op weg naar binnen stelde ze vragen. Hoe lang duurde zo’n gesprek? En moest ze alles opschrijven wat er werd gezegd? Zo kende ik Daniela niet. Maar haar toon beviel me.

‘Ik vroeg of ze het spannend vond, zo’n stagegesprek. Dat bleek zo te zijn. Ze had die nacht amper geslapen. Ook twijfelde ze of het verslag dat ze had gemaakt goed was. Ik stelde haar gerust en zei dat ik wel een kop koffie zou lusten. Vanachter het Senseo-apparaat vroeg ze door. Wat gebeurde er als het gesprek onvoldoende was? Mocht ze het dan herkansen?

‘Even later vertelde de stagebegeleider met zichtbare trots dat alle collega’s blij waren met Daniela. Ze was lief en zorgzaam, en had goed contact met de jongeren. Qua leeftijd en uitstraling fungeerde ze als rolmodel voor de doelgroep. Ze had voldoende overwicht.

‘Daniela hoorde dit alles geduldig aan. Soms vroeg ze om verheldering, af en toe peilde ze mijn reactie. Moet ik dit opschrijven, vroeg ze dan. Dat lijkt mij verstandig, antwoordde ik. Jouw begeleider zegt prachtige dingen over je.

‘Ook hoorde ik dat ze hadden besproken dat Daniela zich daar minder vrouwelijk moest kleden en dat ze zich minder moest opmaken. De jongens werden daar onrustig van, de meiden zouden de neiging hebben de concurrentie aan te gaan. Dat had ze ter harte genomen.

‘Ik was blij, maar ook enigszins in de war. Hoe kon het dat die flamboyante en slordige student op de stageplek bekendstond als zorgzaam en consciëntieus? Wat had ik als docent gemist? Later zou ik beseffen dat studenten op de opleiding maar een deel van zichzelf laten zien. En dat docenten – ten onrechte – de neiging hebben hun oordeel daarop te baseren.

‘Daardoor kon het gebeuren dat haar stagebegeleider aan het eind van het gesprek iets vertelde dat ik een paar uur eerder nooit voor mogelijk had gehouden: dat Daniela nog wat onzeker was en dat ze best wat vaker haar mening mocht geven. Ik voelde hoe mijn mond zich tot een glimlach krulde.’

Daniela heet in werkelijkheid anders.

DIE ENE LEERLING

Lees op deze pagina meer verhalen van leerkrachten, docenten en hoogleraren die vertellen over die ene leerling die hun kijk op het vak veranderde.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden