ColumnSylvia Witteman

Daar zat-ie, mijn nieuwe kies, met een schroef in mijn veelgeplaagde kakement

null Beeld
Sylvia Witteman

Op het Stadionplein staat een groot, lelijk gebouw. Het behelst, behalve een AH, een Febo, een Gall & Gall en een Etos ook een tandarts die zojuist, na eindeloos gepriegel en geklooi, in mijn veelgeplaagde kakement een gloednieuwe kies had doen verrijzen (element 26, voor de exegeten) op de ruïnes van zijn ingestorte voorganger; daar zat hij, met een schroef in mijn kanis verankerd, een kies die nooit meer zou kunnen rotten of pijn doen.

Verheugd stond ik, midden op dat plein, met mijn tong dat koekoeksei af te tasten. Zo’n kies is gróót als je hem maanden hebt moeten missen! Daarna bekeek ik hem eens goed via het scherm van mijn telefoon (wie gebruikt er nog een spiegel?), en trok de onwillekeurig de vreemdste grimassen tot ik merkte dat ik werd gadegeslagen door twee ginnegappende meisjes.

Een jaar of 12 waren ze, allebei slank op het spichtige af, met lang, sluik haar. Ze droegen onopvallende, jongensachtige kleren, maar ze hadden interessante gezichtjes: de een leek op de jonge Sissy Spacek, de andere op Kate Moss. Ze zaten buiten voor de snackbar en deelden een patatje oorlog. Zonder uitjes, de ignorante schapen.

Ik staakte mijn gebekkentrek en kocht een kroket, die ik zonder verder opzien te baren ging zitten opeten. Feestelijk kraakte het krokante korstje onder mijn nieuwe kies. De meisjes, intussen, bespraken op hoge toon hun sores.

‘En toen testte ik dus positief op de thuistest’, sprak Sissy, ‘maar bij de GGD kwam er negatief uit, nou dan ís het negatief, toch, maar nu heeft mijn moeder ruzie met de moeder van Lotte, want ze zegt dat iedereen het van Lotte krijgt omdat ze daar nooit testen, maar Lotte had ook echt nul verschijnselen, en ze krijgt toch al best vaak een bloedneus, gewoon vanzelf, dus dan ga je ook niet met die stok in je neus als je nul verschijnselen hebt?’

Kate schudde haar hoofd en zei: ‘Mijn moeder was er zelf echt best wel ziek van, dus die is nou de hele tijd panisch om het weer te krijgen. Ik moet dus elke fokking ochtend testen. En ik heb het een maand geleden gehad, dus ik kán het voorlopig niet eens krijgen. En als we naar mijn opa’s en oma’s gaan moet ik ’s middags nóg eens.’

‘Ik heb nog maar één oma, en die woont in Spanje’, zei Sissy met een snoeverig lachje. ‘Mazzelaar’, antwoordde Kate.

Arme stakkers, wat een rotjeugd! Je zou er zó een roman over kunnen schrijven. (Titel: ‘Oorlog zonder uitjes’)

Als ík het maar niet hoef te doen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden