CoronadagboekNadia Ezzeroili

Coronadagboek: De jongste sloopt verveeld de woonkamer en de oudste wil niets meer horen over corona

Nadia Ezzeroili houdt een dagboek bij over hoe ze met haar gezin de tijd doorkomt. Vandaag: thuisblijven valt nog niet mee. 

‘Beter heb ik een verlovingsring om mijn vinger aan het einde van deze hel’, zeg ik zondag tegen mijn partner na de persconferentie van ministers Arie Slob en Bruno Bruins. ‘Als ik je dan niet al vermoord heb’, sis ik erachteraan.

Een kwartier na de persconferentie is er verwarring. Mensen uit vitale beroepen mogen hun kind naar de opvang sturen. Omdat ik in de media werk, behoor ik officieel ook onder deze groep. Maar ik hoef de straat niet op om verslag te doen van de coronacrisis. ‘En hoezo is de strafrechtspleging geen vitaal proces?’, vraagt mijn partner zuur.

De titel ‘vitale beroepsgroep’ als ticket voor de moderne ark van Noach. Het voelt eigenlijk vrij pathetisch om mezelf een vitale beroepsgroep in te smokkelen, dus we besluiten om onze dreumes thuis te houden.

’s Avonds zetten we de speciale uitzending van het Jeugdjournaal op, die voortdurend wordt verstoord door de terroriserende dreumes die verveeld en met een rothumeur de woonkamer sloopt.

De oudste heeft het ook gehad. Ze wil niets meer horen over corona, zegt ze na het Jeugdjournaal. Ik vraag me af hoe we haar gaan vertellen dat de oppasmiddagen bij haar grootouders en speelafspraakjes met vriendinnetjes voorlopig niet doorgaan. Normaal heeft ze vrijwel elk weekend een verjaardagsfeestje. Tijdens bezoeken aan café’s staat ze geregeld te kletsen aan de bar. De komende weken zullen een aanslag vormen op haar sociale honger.

Als de kinderen slapen, spreken we af om niet meer over de crisis te praten in het bijzijn van de oudste, tenzij het noodzakelijk is. De Netflix-film die we ter ontspanning zouden kijken, zetten we uiteindelijk weer af. We zitten alleen wezenloos op onze telefoon nieuwspagina’s te verversen.

‘Tering’, zegt mijn partner dan. ‘Moet je dit lezen.’ Hij stuurt me een opiniestuk van een Belgische professor geneeskunde en gezondheidswetenschappen uit De Morgen door. De titel: ‘Laat ik de verwarring wegnemen: er komt een drama op ons af.’ De professor schetst een totale coronapocalyps. ‘De enige landen die er tot nu toe in geslaagd zijn om de epidemie in bedwang te houden’, schrijft hij, ‘zijn landen die getraind zijn in epidemieën, snel reagerende overheden hebben die drastisch durven in te grijpen en wiens bevolking het collectief boven het individu plaatsen. ‘In België hebben we geen van die drie’, concludeert hij somber. En in Nederland ook niet, denk ik huiverig.

De volgende ochtend merk ik dat de kalme houding van mijn partner al barstjes begint te vertonen. ‘Moeten we er soms stroom op zetten of zo?’, hoor ik hem vanuit de keuken roepen terwijl ik ondertussen op de bank mailtjes verwerk. Onze dreumes heeft al dagen de vuilnisbak in zijn vizier. Alsof er een gouden pot met speentjes in ligt verstopt, waggelt hij er steeds op af. ‘Ja, zet er dan stroom op’, roep ik terug. Kan mij het schelen.

Het is pas de eerste dag, maar tot nu toe werkt ons schemaatje niet lekker. Mijn partner loopt voortdurend in en uit de geïmproviseerde werkkamer en mijn aandacht is er maar half bij als ik aan het moederen ben. Ik wil een beter plan dan het premature schetsje dat er nu ligt. En we hebben meer ruimte nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden