Consigne

Mijn allerliefste was uitgenodigd voor een bruiloft, maar hij had geen zin. Ik was ook uitgenodigd, maar ik had nog minder zin....

Greta Riemersma

Er wordt eerst uren gegeten, mannen en vrouwen meestal apart van elkaar. Pas na twaalven is er muziek en beginnen de geslachten voorzichtig door elkaar te bewegen. Tegen de tijd dat het echt gezellig wordt, rond een uur of drie, ben ik uitgeteld.

Ik bleef dus thuis en mijn allerliefste ging. De zus van zijn vriend Hamid trouwde, hij kon niet verstek laten gaan. ‘Ik ben snel weer thuis’, zei hij toen hij om negen uur ’s avonds de deur uitging. Dat nam ik aan, want trouwerijen in Marokko hebben doorgaans nog een kenmerk: er wordt geen alcohol geschonken.

Midden in de nacht hoorde ik gestommel bij de slaapkamerdeur. Manlief kwam binnen en ik rook meteen een lucht die vrij weinig met Fanta te maken had. ‘Hoe laat is het?’, vroeg ik. ‘Een uur of drie’, was het antwoord. Hij plofte naast mij neer en begon al bijna de neusgeluiden te produceren die een goede roes vergezellen.

Maar zo gemakkelijk kwam hij er niet vanaf. ‘Was het gezellig?’, ging ik verder. Ja, het was gezellig geweest. Mijn allerliefste grinnikte na bij de herinnering.

Bij binnenkomst in de feestzaal had Hamid hem verwelkomd, keurig in het pak, op en top de broer van de bruid. Hij gaf mijn man een hand en boog zich voorover. ‘Ik heb iets in de auto zitten’, fluisterde Hamid.

Mijn man had zo’n idee wat het kon zijn, maar hij wachtte de gebeurtenissen af. In de feestzaal begaf hij zich naar de mannenafdeling, waar hij met de andere mannen de eerste beleefdheden uitwisselde.

Toen Hamid na een kwartiertje met zijn hoofd wenkte, mompelde mijn man iets over een luchtje scheppen en was hij naar buiten gegaan. Daar stonden nog drie mannen die hetzelfde consigne van Hamid hadden gekregen. Ze liepen naar zijn huur-Fiat waarvan hij de kofferbak ontsloot.

Er kwam een een koelbox tevoorschijn, propvol bier. Ernaast lagen flessen wijn. Hamid had ook voor plastic bekers gezorgd en met de hele handel onder hun arm waren de mannen in de auto gaan zitten. Hier hadden ze hun plastic bekertjes leeggedronken en gelachen om de toestand.

Het ritueel had zich een keer of vijf herhaald. Op elke hoofdknik van Hamid hadden de mannen de feestzaal verlaten en waren ze naar de auto gegaan. Zij waren niet de enigen, in aanpalende auto’s was het een komen en gaan van mannen die eveneens meegebrachte dranken nuttigden.

Hoe later het werd, hoe meer de mannen de auto als overbodig begonnen te beschouwen. Ze bleven nu op straat staan met hun bekertjes, er werd over en weer getoast en tussen de bedrijven door dansten zij binnen met de vrouwen.

‘Het was alsof ik 16 was’, glimlachte mijn allerliefste voordat hij ronkend in slaap viel.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden