interview lust & liefde

Clara (44) verkiest supervriendschap boven allesverzengende hartstocht

Beeld Saša Ostoja

‘We zijn samen volwassen geworden . We leerden elkaar kennen toen ik 27 was en hij 22. Nadat we een lange reis door Zuid-Amerika hadden gemaakt, vonden we dat het tijd was voor kinderen en samenwonen. We kochten een huis in een nieuwbouwwijk van Amsterdam, het was 2009. Niet eens zo heel diep in mijn hart wist ik dat ik dit helemaal niet wilde, maar ik hield van deze man en ik kon me geen logischere stap voorstellen dan deze.

Soms praatten we over de toekomst, hoe die eruit zou zien, met kinderen. En waar anderen niet genoeg kunnen krijgen van het fantaseren over hoe een baby van hen beiden eruit zou zien, welke trekken van de een en welke van de ander die zou hebben, viel ik op zulke momenten altijd stil. Ik stelde het zwanger worden uit. Moeilijk was dat niet, want seks hadden we zelden. Geen van tweeën maakten we daar een probleem van. Naar beider tevredenheid leefden we, zoals dat heet, als broer en zus.

Natuurlijk spraken we daar wel over, zo nu en dan. We begrepen dat ons gedrag afwijkend was, zeker in de nieuwbouwwijk waar we zouden gaan wonen en waar de baby’s aan de bomen leken te groeien. Maar wat moesten we dan? En vooral: wat moesten we met elkaar? Elke week seks: waarom zouden we, als we er geen zin in hadden. Toch leek het uiteindelijk beter uit elkaar te gaan, wie weet moesten we de ultieme liefde inderdaad een kans geven en daarnaar op zoek gaan. Ook al hielden we nog zoveel van elkaar, dat huis en die kids waren misschien toch geen goed idee. We verzamelden moed: ‘Zo worden we ongelukkig, het is beter om als vrienden verder te gaan.’ Een intens verdrietig besluit. Voor hem hoefden die kinderen ook niet per se. Maar hij was bang alleen te zijn. Als we onze relatie niet langer in een standaardvorm goten, wat moesten we dan doen om elkaar niet uit het oog te verliezen?

Een half jaar nadat het uit was, werd ik verliefd op een andere man. Maar mijn ex bleef ik gewoon zien. We gingen zelfs met zijn vieren op vakantie. Hij, mijn vriend en een vriendin. Met die nieuwe man werd het een drama. Ik was zo extreem verliefd dat ik alles uit mijn handen liet vallen om het hem naar de zin te maken. De verhouding kreeg iets kannibalistisch. We hadden seks, we zoenden, het vlamde tussen ons, maar van binnen werd ik opgegeten en uitgehold. Elke vezel stond bij wijze van spreken in dienst van die man, die op het narcistische af, nooit genoeg had.

Hij trok bij me in, zonder dat ik dat echt wilde en het kostte me uiteindelijk grote moeite hem na jaren weer uit mijn huis te krijgen.

De vrees dat ik niet geschikt ben voor een klassieke liefdesrelatie, leek terecht. Op het moment dat ik in alle opzichten betrokken raakte bij iemand, echt verliefd werd, durfde ik geen nee meer te zeggen. In de romantische liefde bleek ik een pleaser. Met mijn ex was ik altijd gelukkig geweest op een kalme, vredige manier, waarbij ik als het ware heel bleef. Met deze andere man leerde ik weliswaar hartstocht kennen, maar raakte ik uitgeput en versplinterd. Hoe kon het dat het één vriendschap werd genoemd en het ander liefde? De ruzies en manipulaties waren toch de liefde onwaardig?

Toen ik me eindelijk met behulp van mijn ex van deze man ontdaan had, wilde ik alleen nog in mijn eentje zijn. Een behoefte die ik eigenlijk altijd al had gehad. Toen ik klein was stuurde mijn moeder mij naar mijn kamer als ze boos was, maar ze had geen idee wat voor een plezier ze me met die afzondering deed.

In de jaren die volgden, trokken mijn ex en ik weer meer naar elkaar toe. Na onze breuk had hij nooit meer een vriendin gehad. En zelf wilde ik ook nooit meer een man die in boxershort door mijn keuken loopt. Ik heb een baan waarvoor ik soms dagen achtereen in het buitenland zit. Als ik thuis ben doordeweeks, spreek ik zelden met anderen af en zit ik ’s avonds met de kat op de bank in mijn pyjamabroek en pantoffels. Maar bijna elk weekend zie ik mijn ex, mijn allerbeste vriend. Iedere zaterdag of zondag. Dan komt hij binnen met zijn eigen sleutel en knuffelt eerst de kat en daarna geeft hij mij een kus.

Ik hoor zijn stem, ik zie die bekende gestalte en voel geen opwinding, geen nervositeit, maar grote warmte. We gaan weer vaak met zijn tweeën met vakantie, zonder overigens de hele dag alles gezamenlijk te doen, lopen graag gearmd door de stad, en als hij een nieuwe auto gaat kopen, ga ik mee. We zijn meer dan elkaars beste vrienden, we hebben een bijzondere, bevredigende relatie. Een voortzetting van vroeger, maar dit keer op onze eigen voorwaarden, zonder exclusiviteitsbelofte.

Over een jaar of tien, als we ­genoeg hebben gespaard, kopen we een huis samen. Niet in ­Amsterdam, maar op een klein warm eiland bijvoorbeeld. Dan gaan we daar wonen en tomaten verbouwen.

Nog steeds kom ik mensen tegen die zeggen: waarom onthouden jullie je het grootse, waarom genoegen nemen met een oude vriendschap als om de hoek misschien de ultieme liefde wacht? Maar dan antwoord ik: ik heb het ultieme allang gevonden. Het ontbreken van seks maakt ook dat er van jaloezie eigenlijk geen sprake is. Natuurlijk kan het gebeuren dat een van ons iemand ontmoet en wel weer verliefd wordt, maar die kans is er in een huwelijk ook. Ik ben een loner en moet er niet aan denken mijn hele wezen te delen met iemand. Deze supervriendschap is op ons lijf geschreven. Dankzij hem heb ik rust en liefde tegelijk. Laatst reden we weer door die nieuwbouwwijk uit 2009, we keken elkaar aan en zeiden: gelukkig zijn wij de dans ­ontsprongen.’

Op verzoek van de geïnterviewde is de naam Clara gefingeerd. Ook geïnterviewd worden? Iedereen wordt uitgenodigd te reageren, nadrukkelijk ook mensen met een niet-Nederlandse achtergrond. Mail een korte toelichting naar lust@volkskrant.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.