Land van afkomstChris Thenu

Chris Thenu (56): ‘Ik zie een gelijkenis tussen de Venlose carnavalscultuur en Molukse muziek, we zijn allebei chauvinistisch’

Chris Thenu. Beeld Ernst Coppejans

Als kind zat Venlonaar Chris Thenu (56) in een spagaat tussen twee culturen: die van zijn Molukse familie en die van zijn Nederlandse vrienden. Zijn latere carnavalsklassieker zouden zijn ouders tot zijn spijt nooit horen.

De vader van Chris Thenu, een Molukse KNIL-militair, woonde meer dan vijftien jaar in kampen die bestonden uit houten barakken. ‘Hij kwam in 1951 naar Nederland. Ik ben geboren in 1963, pas vier jaar later kregen we een huis.

‘Al die jaren werd gedacht: dit is tijdelijk, we gaan terug naar Ambon. Mijn woonkamer is nu groter dan de barak waar wij in zaten met acht man. Koken konden we daar niet, we aten uit de gaarkeuken. In de winter was het stervenskoud.’

Wat vond je vader van Nederlanders?

‘Hij had geen enkel vertrouwen in de Nederlandse staat. Molukkers mochten hier niets, ze hadden niets. Ik kan me voorstellen hoe je dan aankijkt tegen Nederlanders. Later, toen hij mocht werken, kreeg mijn vader contact met ze en werd hij wat milder.’

Het kampement stond in Blerick, bij Venlo. ‘In 1967 kregen we een eigen woonwijk in Venlo-Zuid, met een normaal rijtjeshuis. Om ons heen was nog niets gebouwd.’

Het was in Venlo dat Chris Thenu 25 jaar geleden zijn carnavalsklassieker schreef, Veur altiéd eine Venlonaer. ‘Ieder jaar is hier een verkiezing van het mooiste Venlose carnavalslied aller tijden. Die hebben wij heel lang gewonnen, tot Lex Uiting drie jaar geleden met zijn lied kwam, Nao ’t zuuje.

‘Het was meteen een succes, vanaf 1995. Ook bij de expats die naar Amsterdam verhuisden. Voor carnaval komen ze altijd terug. In die tijd had je overstromingen en ellende, dit lied bracht iedereen bij elkaar.

‘Venlo is toch de hofleverancier van Limburgse carnavalsliedjes. Hier zijn die net even anders. Je hebt de marsen, die zijn leuk, maar mijn lied is een ballad. Glenn Corneille speelde er piano op.’

Waar gaat de tekst over?

‘Het idee kreeg ik toen ik mijn moeder ooit vroeg of ze terug wilde naar Ambon. Nee, zei ze, ik heb jullie hier, dit is mijn thuis. Mijn moeder had zes kinderen. Toen dacht ik: voor altijd een Venlonaar, dat is het.’

De moeder van Chris Thenu heet Taihuttu, van de Moluks-Venlose familie vol muzikanten en voetballers. ‘Jim Taihuttu, de filmmaker, is een neef van me.’

Wat vond je vader van carnaval?

‘Hij vond het niks. Mijn vader was koordirigent in de Moluks-protestantse kerk. Als kind moesten wij iedere zondag mee naar de kerk. Hij was een KNIL-soldaat, we kregen een militaristische opvoeding.

‘Mijn vader vroeg: wat moet je met dat katholieke feest? Als scholier mocht ik er niet aan meedoen. Voor mij was carnaval niets anders dan de voetbalclub. Ik maak snel contact, was altijd aan het voetballen en speelde in vertegenwoordigende elftallen. Als kind zat je in een spagaat tussen de gesloten Molukse gemeenschap en je Nederlandse vrienden.

Chris Thenu: ‘Als kind zat je in een spagaat tussen de gesloten Molukse gemeenschap en je Nederlandse vrienden.’Beeld Ernst Coppejans

‘Ik zie wel een gelijkenis tussen de Venlose carnavalscultuur en Molukse muziek. We zijn allebei chauvinistisch. Niets gaat boven Venlo, zo denken Molukkers ook over hun land. Wij komen van het dorpje Hutumuri op het eiland Ambon. Daar heb je liefde voor.’

Wat vond je familie van het lied?

‘Het was niet zo dat ze me excommuniceerden, maar ze zeiden er weleens iets over. Je lijkt wel een Nederlander – dat soort dingen. In mijn jeugd heb ik dingen gezien, daar word je onbewust toch door geïndoctrineerd. Ik heb neven die meededen aan de treinkapingen en aan de gijzeling in die school.

‘De familieband is heel belangrijk voor ons. Gandong noemen wij dat, broederschap. De gedachte dat wij vanuit één volk komen, met één vader en één moeder. We blijven altijd familie van elkaar.

‘Hoe het is gegaan met de Molukkers, dat was natuurlijk raar. Waarom heeft Nederland nooit voor ons gekozen? Misschien hebben we wel medeleven of begrip ontvangen, maar we kregen nooit de steun van Nederland. Ik denk dat het komt doordat Nederlanders koopmannen zijn. Ze vinden de handelsrelaties met Indonesië belangrijker.’

Voel je je een Limburger?

‘Absoluut. Vooral een Venlonaar. Daar ben ik trots op.’

Denk je dat andere Limburgers jou zien als een van hen?

‘Dat weet ik niet. Maar dat is niet belangrijk, het gaat erom wat ík voel. De taal heft alles op. Als ik Limburgs dialect spreek, zien zij dat ik bij ze hoor.’

Moeten we het nog hebben over die Venlose politicus?

‘Wilders? Dat is een generatiegenoot, ik ken hem van het voorbijgaan, vooral in kroegsferen. Ik denk dat hij mij ook wel kent. Hij was altijd in het zwart gekleed, met een palestijnensjaal en een hippiekapsel. Ik had hem nooit VVD gegeven.’

Wat vond je vader van jouw lied?

‘In 1995 was hij helaas al overleden en mijn moeder had alzheimer. Dat is jammer. Dan hadden ze kunnen zien dat carnaval niet zo erg is.’

Nederlands

‘Altijd, ik ben hier geboren, dit is het land waar ik woon.’

Moluks

‘Dat ben ik gewoon, daar liggen mijn roots.’

Partner

‘Ze is Nederlands, uit een dorpje bij Venlo. Ik heb geen grenzen.’

Wit of blank

‘Blank, uit gewoonte. Wit klinkt zo hard, net als zwart. Maar ik gebruik dat woord bijna nooit.’

Chris Thenu (Nederland, 1963) werkt als business support manager voor XPO Logistics. En hij is de schrijver van de carnavalsklassieker Veur altiéd eine Venlonaer.

Robert Vuijsje interviewt voor de Volkskrant Nederlanders over de rol die afkomst speelt in hun leven. Hij spreekt onder anderen nog met rapper Murda (Turks) en schrijver Annejet van der Zijl (Fries).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden