Column Sylvia Witteman

Check de app, voordat je met je achterneef in bed belandt

De Liefde heet het nieuwe blad, een naam die tot de verbeelding spreekt. Alleen al met citaten over liefde zou je een dikke glossy kunnen vullen: van Jan Cremers (aan vader Cats ontleende) ‘De liefde is een tijdverdrijf/ men neemt hiervoor het onderlijf’ tot Don Drapers beruchte ‘What you call love was invented by guys like me, to sell nylons’.

De Liefde ziet er leuk uit. (Het blad dus, de liefde zelf heeft vele gezichten, waarvan ‘leuk’ niet het eerste is dat in me opkomt.) Op het omslag een uitsnede uit Hoppers beroemde schilderij Night­hawks: die desolate bar met die eenzame vrouw in die rode jurk naast die eenzame man in het blauwe pak, alleen zijn ze niet meer eenzaam, want op het omslag van De Liefde zijn ze dichter naar elkaar toegeschoven, ze glimlachen en houden elkaars hand vast.

Hopper had een slecht huwelijk, en mede daaraan hebben we die heerlijk beklemmende schilderijen te danken, aldus de hoofdredacteur van De Liefde op pagina 3. De boeiende details van die even beklagenswaardige als artistiek vruchtbare verbintenis tussen Hopper en zijn vrouw staan verderop in het blad beschreven: geen slecht verhaal.

Dan de blijkbaar nog steeds niet sleetse vraag ‘Hoe vaak doen we het?’ met een zelfs tamelijk verrassend antwoord: ‘Hadden we 30 jaar geleden nog gemiddeld twee keer per week seks, tegenwoordig doen de meeste stellen het nog maar één tot drie keer per maand’. De Liefde laat er een ‘onderzoeker’ op los, die desgevraagd verklaart dat het door de toegenomen arbeidsparticipatie van vrouwen komt (de combinatie werk/ zorgtaken is vermoeiend) en door ‘televisie, internet en sociale media’ die ‘absolute passion-killers’ zouden zijn. Het zou natuurlijk ook nog kunnen dat mensen het 30 jaar geleden helemaal niet zo vaak deden, maar daar niet eerlijk over durfden te zijn, omdat de toenmalige tijdgeest zo veel mogelijk neuken vereiste; maar dat vermeldt het onderzoek niet.

Er volgt een reportage over blinde (echt)paren, kat in’t bakkie natuurlijk, met quotejes als ‘Ik kan ontspannen, want hij houdt toch wel van me, ook al heb ik de verkeerde kleur sokken aan’ en (niet zo heel) verrassende tips van een ‘Adviseur Relaties, Intimiteit en Seksualiteit binnen zorg, welzijn en onderwijs’: ‘Als je je partner niet kunt zien is praten extra belangrijk’.

Er is een aardige bespiegeling van Franca Treur over romantiek (waarom vinden we romantiek zo belangrijk als we er eigenlijk niet in geloven?) een dito verhaal over dating in verschillende culturen: in IJsland, bijvoorbeeld, wonen zo weinig mensen dat er nu een app is waarmee je kunt nagaan of je potentiële partner geen familie van je is ‘voordat je met je achterneef in bed belandt’ want ‘IJslanders die elkaar ontmoeten laten er geen gras over groeien; als je elkaar leuk vindt lig je meestal dezelfde avond nog met elkaar in bed’.

Uiteraard is er ook een Lieve Mona (God hebbe haar ziel)-rubriek, maar dan met een panel van drie mensen die allemaal hun eigen kijk geven op problemen als ‘mijn man is veranderd in een boomknuffelaar’; dat werkt wel verfrissend. Ook de ‘relatietest’ ontbreekt niet, al is deze werkelijk wat minder stupide dan die tests doorgaans zijn.

Ja, er is in De Liefde ook sprake van de gebruikelijke open deuren ‘Als je blij bent met je lijf heb je betere seks’ en ‘Is je relatie wat ingedut? Doe eens wat nieuws samen!’ maar al met al is het toch heel wat beter leesbaar dan, bijvoorbeeld, het nog steeds onbegrijpelijk populaire Happinez.

Rest de vraag: hoe lang houdt een magazine over liefde het uit?

Ik ben benieuwd.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden