Hoe is het daar?

Caroline van der Plas gaat echt niet kamperen: ‘Er moet wel een bed in staan’

De kunst van het vakantievieren volgens een bekendere Nederlander. Het reces is begonnen, maar BoerBurgerBeweging-Kamerlid Caroline van der Plas (54) is nog aan het werk.

Caroline van der Plas Beeld Hilde Harshagen
Caroline van der PlasBeeld Hilde Harshagen

U twitterde deze week: #recesisgeenvakantie. Wat doet u vandaag?

‘Ik was daarnet bij een melkveehouderij. De koeien waren leuk en vriendelijk, ze likten aan mijn hand. Vanmiddag heb ik een afspraak bij een andere melkveehouder. In augustus is mijn agenda twee weken écht leeg.’

Bent u eraan toe?

‘Om heel eerlijk te zijn wel ja. Opstaan en denken: wat zal ik vandaag eens gaan doen? Dat is lang geleden. Ik wil graag een huisje huren, in Friesland, of misschien Zeeland, maar ik wacht de coronamaatregelen nog even af. Mocht de horeca weer dicht moeten, dan ga ik liever tripjes maken vanuit huis. Ik heb nog veel uitnodigingen staan van boeren om te komen koffiedrinken, eten of te logeren in hun bed & breakfast. Misschien wordt het wel een tour de boer.’

De boerderijcamping, is dat wat voor u?

‘Nou, ik moet wel een klein beetje luxe hebben hoor. Ik ga niet op een luchtbedje in een tent liggen. Er moet wel een bed in staan.’

Wat is uw favoriete buitenlandse bestemming?

‘Ierland. Mijn moeder is Ierse, dus ik kom daar al van kleins af aan. We gingen altijd met de auto en de boot, van Deventer naar Hoek van Holland naar Harwich, dwars door Engeland, via Wales naar de westkust van Ierland.

‘Mijn vader was de enige met een rijbewijs, hij moest dus alles rijden. Ik en mijn twee broers op de achterbank in de Ford Taunus, mijn moeder die dreigde ons uit de auto te zetten als we niet stopten met ruziemaken. Ik ken het kenteken nog steeds uit mijn hoofd: 99-HU-55.

‘Meestal huurden we met de hele familie een huis in Kilkee. Eén grote kinderschare, want mijn tante had zelf al zeven kinderen. We gingen elke dag naar het strand, weer of geen weer. En we zwommen altijd, al was het water 10 graden.’

Kunt u goed niksdoen?

‘Nee. Ik ben niet iemand die op de bank gaat liggen. Op het strand lig ik ook niet echt. Ik zwem in de zee, ga met mensen in gesprek, ik wandel rond.’

In badpak of bikini?

‘Mij ga je niet meer in een badpak zien op het strand. Nee. Ik voelde me daar altijd al een beetje ongemakkelijk bij, maar nu ik dit werk doe helemaal. Ik trek denk ik strandjurk aan. Foto’s van mezelf in badpak, dat wil ik gewoon niet.’

Mist u de gierlucht als u weg bent?

‘In Ierland sta ik ook tussen de koeien hè! Veel mensen stoken daar nog met turf en kolen. Die geur is heel specifiek. Echt heerlijk vind ik. Soms ruik ik het in Nederland ook. Dat doet me altijd gelijk aan Ierland denken.’

Uw man Jan overleed twee jaar geleden. Bent u na zijn dood alleen op reis geweest?

‘Drie dagen na zijn crematie, 1 oktober 2019, was het eerste boerenprotest in Den Haag. Ik had besloten dat ik daar toch bij wilde zijn. Voor de nacht van 30 september op 1 oktober nam ik een hotel in Scheveningen. Dat leek me makkelijker, vanwege de files. Maar eenmaal in die hotelkamer dacht ik echt: wat dóé ik hier? Jan en ik namen altijd een flesje wijn mee, wat te snacken, we maakten het gezellig. Ik heb vreselijk gehuild. Het was zo confronterend. Dit gaat nu voor altijd zo, dacht ik, ik zit voor altijd alleen in een hotel.

‘In december van dat jaar ben ik met de kinderen en mijn moeder twee weken naar Ierland geweest. Dat was een louterende vakantie. Het was fijn om plekken te bezoeken waar Jan en ik samen waren geweest.’

Waren jullie elkaars vakantietype?

‘Ik ben van we zien wel hoe het loopt, Jan was juist van de structuur, een planner. Tanken was bij ons altijd een dingetje. Ik rijd door tot de laatste druppel, Jan werd al zenuwachtig als de meter op de helft stond. Toen we op roadtrip waren in Amerika, in 2014, was het steeds van: ‘Lien, straks staan we langs de kant zonder benzine! Ga gewoon nu al tanken! Wat maakt het uit?’ Ja, wat maakt het inderdaad uit? Maar ik reed natuurlijk expres nog even door. Mijn vader deed vroeger trouwens precies hetzelfde.’

Wat zegt dit over u?

Lacht: ‘Dat ik gewoon doorga, tot ik niet meer kan.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden