Het Eeuwige levenCarlo de Leeuw

Carlo de Leeuw (1960-2020), materiaalman van Feyenoord met altijd de juiste kwinkslag

Na een eigen loopbaan als voetballer die hem faam bracht als ‘it Slangeminsk út Rotterdam’, stelde hij zich in dienst van de spelers van Feyenoord.

Carlo de Leeuw als speler van Feyenoord in het seizoen 1979-'1980.Beeld ANP

‘Iedereen kan dit werk doen’, zei Carlo de Leeuw over zijn taken als mate­riaalman van Feyenoord. Uiteraard had elke pietje-precies de schoenen van de spelers kunnen poetsen en klaarzetten, de shirtjes op de juiste plek kunnen hangen en de broekjes kunnen opvouwen. Maar niemand kon het zoals Carlo de Leeuw. Hij had de juiste kwinkslag als er wat fout ging, hij voelde met de spelers mee als de coach of rest van de technische staf boos ­was over een nederlaag. Hij maakte deel uit van de spelersgroep, niet van de bobo’s.

Daarom werd hij na zijn overlijden op 13 februari ook zo geprezen. ‘Ik wist dat hij geliefd was. Maar dat hij zó geliefd was, had ik niet kunnen denken. Terecht, want het was een gouden vent’, zegt zijn echtgenote Charlotte de Leeuw.

Dat hij ook zelf een topvoetballer was geweest, leek bijna te zijn vergeten. Twintig jaar geleden werd hij gebeld of hij materiaalman wilde worden bij de club. Hij gaf zijn werk als verkoper van zonweringen op en ging terug naar de Kuip. Zes dagen per week van het Brabantse Dommelen naar Rotterdam. Hij wilde niet anders. ‘Het voelde alsof ik weer voetballer was’, zei hij. Als de groep geen zin had om te trainen, maakte hij er met een lolletje of een simpele knipoog toch een feestje van. ‘Carlo maakte het gewoon leuker’, zei Nicolai Jørgensen in het blad VI.

Carlo de Leeuw was de zoon van een buschauffeur uit Rotterdam-Zuid. Hij doorliep alle jeugdselecties bij Feyenoord. Zijn eerste voetbalcenten scharrelde hij bij elkaar bij bij Excelsior. In het seizoen 

Winnende treffer tegen Ajax

1976-’77 was hij terug in De Kuip, waar hij voor het legioen zijn kunsten mocht vertonen. Maar een vaste basisplaats wist hij in de concurrentieslag met aanvallers als Peter Houtman, Willy Kreuz en ­Pétur Pétursson niet te veroveren. Op 17 mei 1980 scoorde hij wel de winnende treffer in de bekerfinale tegen Ajax, die Feyenoord met 2-1 won. Nadat hij het doelpunt had gemaakt, viel hij op zijn knieën voor de fans in Vak S. ‘Daar zaten mijn vrienden.’

Hij keerde even terug naar Excelsior en speelde daarna zes seizoenen achtereen bij Cambuur Leeuwarden. In Friesland had hij zijn beste tijd. Hij kreeg er de eerste van zijn twee dochters. En als ‘it Slangeminsk út Rotterdam’ werd hij drie keer uitgeroepen tot voorhoedespeler van het jaar. Hij scoorde 22 keer voor Cambuur. Daarna speelde hij nog voor FC Volendam en FC Eindhoven. In 1993 stopte hij als prof. Zeven jaar later was hij ­terug op het voetbalveld.

Routine was het werk als mate­riaalman nooit. De eisen van de ­spelers werden steeds hoger. Ze wensten hun eigen sokken, ­slidingbroeken, ondershirtjes en bovenshirts met korte of lange mouwen. De zwarte leren schoenen maakten plaats voor kunststof exemplaren in felle kleuren.

Elke speler werd een merk. Het groepsgevoel verdween. In plaats van met elkaar te klaverjassen, ­sloten ze zich af met koptelefoons. Maar De Leeuw speelde daar goed op in. De tatoeages en kapsels van de nieuwe generatie irriteerdenhem niet; ze waren een gegeven. Hij mocht als materiaalman van Oranje mee naar de WK’s in ­Zuid-Afrika en Brazilië. Als Wesley Sneijder uit het zicht van Louis van Gaal een sjekkie wilde roken, stak De Leeuw hem wel iets toe.

Acht maanden geleden werd tongkanker bij hem ontdekt. Zijn echtgenote: ‘95 procent kans op genezing, was de eerste diagnose. We gingen ervoor. Maar het bleek een sprieterige vorm van kanker te zijn, waarbij één uitgezaaide cel al fataal was. In december zat de kanker overal. Het werd een lijdensweg. Gelukkig heeft hij – hoe ziek hij ook was – de geboorte van zijn eerste kleinkind nog kunnen meemaken.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden