Column Sarah Sluimer

Carita Salomé, babyengel, heldin van de moeders, goeroe voor wie geen heilige huisjes bestaan – we hebben er meer zoals zij nodig

Ik zat net op een houten picknickbank van een etablissement aan het lawaaierige Haarlemmerplein te prakkiseren of ik nòg een koffie zou nemen, ook al had ik volgens het Voedingscentrum de dagelijkse taks voor zwangere vrouwen al bereikt, toen ze plotsklaps voor me opdoemde: Carita Salomé. Een beroemdheid in Amsterdam. De Babyengel zou je haar ook kunnen noemen, als dat niet compleet bespottelijk zou zijn. Hoewel, met haar naam kan ze zich heus wat extra mystiek veroorloven, hoewel ze verder zich niet hult in zeven karmozijnen sluiers of iets dergelijks. In plaats daarvan is Carita Salomé een vrolijke en kordate zestiger met kort, piekerig grijs haar, vriendelijke ronde ogen en een drukbezochte cursuspraktijk voor zwangeren. Toen ik mijn eerste kind kreeg ging ik bij haar op les. Haar operastem die ‘Deze wee komt nooit meer terug’ en ‘Oooopen naar ooonderen’ kwinkeleerde zal ik op mijn sterfbed nog horen en met mij misschien wel de 35 duizend anderen die zich aan haar methode hebben onderworpen. Soms zie ik ze voor me: een zee aan vrouwen, lijdend, zwetend, biddend dat hun baarmoeder de poorten zal ontsluiten om het wezen dat zich kronkelend achter hun vlees schuilhield eindelijk de wereld in te kunnen gooien.

Ze bleef voor de picknickbank staan en vroeg me hoe het ging. Ik vertelde haar dat, vanwege de hardnekkige stuitligging waarin mijn zoon zich had gemanoeuvreerd, een keizersnede steeds waarschijnlijker werd. Ik ervoer iets van schaamte. Belachelijk hoe de keuze voor een operatieve bevalling in ons land nog steeds leidt tot het gevoel een verliezer te zijn. Ik dacht aan het voorlichtingsfoldertje in het ziekenhuis met daarop de foto van een doodvermoeide, doch strijdlustige vrouw en daaronder de tekst ‘Het was heel zwaar, maar ik heb het toch mooi op eigen kracht gedaan’. Continu hadden de afgelopen weken mensen me met schuin meeleefhoofd ‘en hoe voel je je daarbij?’ gevraagd, als ik hen vertelde wat me eventueel te wachten stond. Ik had me voor deze tijd helemaal niet gerealiseerd dat ik überhaupt íéts moest voelen bij het besluit tot een keizersnede.

Maar Carita trok geen wenkbrauw op. Ze stelde me zelfs gerust met haar golvende stem, vriendelijk en toch zo beslist. We praatten nog wat, ze ging stoppen komend najaar, het was tijd, ze hoopte dat het leven daarna ook leuk zou zijn. We namen afscheid, ze wandelde weg. Haar rok waaide een beetje op in de wind, een mouw fladderde, even doemde het beeld van de sluiers op, tot het geluid van de straat haar omhulde. Dat ze precies nu even verscheen, in een tijd waarin ik, heen en weer geslingerd tussen de meningen van verloskundigen en artsen, soms geen houvast vind: dat is een talent van Bijbelse proporties. Carita Salomé, babyengel, heldin van de moeders, goeroe voor wie geen heilige huisjes bestaan. We hebben er meer, veel meer zoals zij nodig.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden