Bram Lomans van geheim wapen tot studie-object van internationale hockey-experts Meester van de sleeppush zoekt nieuwe uitdaging

Bram Lomans (22) was het afgelopen seizoen topscorer van de Nederlandse hockeycompetitie. Aan de verwoestende sleeppush van de international werd in Duitsland zelfs een symposium gewijd....

TYNKE LANDSMEER

Van onze verslaggeefster Tynke Landsmeer

WASSENAAR

Bram Lomans torent hoog boven iedereen uit wanneer hij met zijn kenmerkende tred het hockeyveld betreedt. De twee meter-lange strafcornerspecialist van HGC demonstreert zijn verwoestende sleeppush en de C-jeugd in Wassenaar kijkt ademloos toe. Een luid gejuich klinkt op als doelman Vogels wordt gepasseerd. En nog eens. En nog eens.

Lomans geeft een demonstratie tijdens een jeugdkamp, want niemand beheerst de sleeppush zoals hij. Het afgelopen seizoen werd de 22-jarige Brabander voor de tweede achtereenvolgende keer topscorer, met 33, bijna allemaal uit strafcorners gemaakte, doelpunten.

Sinds het vertrek van Floris-Jan Bovelander en Taco van den Honert is Lomans ook de eerste cornerman van de nationale ploeg. Iedereen in Nederland wil een tweede Bram Lomans zijn, zoals de hockeyjeugd eerder ooit Paul Litjens, Ties Kruize, Bovelander en Van den Honert imiteerde. Elke generatie heeft zijn eigen specialist. In Duitsland waren de hockeygeleerden zo onder de indruk van de sleeppush van Lomans, dat ze er het afgelopen seizoen een symposium aan wijdden.

'Ze hebben me van mijn tenen tot aan mijn oorlel bestudeerd en daar zijn ze nu op de strafcorner aan het trainen met mensen van twee meter of langer. Ze zeggen dat mijn lengte een groot voordeel is, maar ik weet niet of het daaraan ligt. Taco (van den Honert) pusht die ballen ook hard en die is dertig centimeter kleiner dan ik.

'Misschien is het wel belangrijker dat je stressbestendig bent. Ik kan erg goed met de druk omgaan. En je moet explosief zijn in je armen. Ik ben lopend heel langzaam, maar met mijn armen explosief. Je moet op het laatste moment de kracht in de bal kunnen leggen.'

Twee jaar geleden, toen Lomans nog bij Push in de overgangsklasse speelde, net klaar was met zijn studie en het eerste het beste baantje had aangepakt, hing bondscoach Roelant Oltmans aan de telefoon. 'Ik dacht, wat moet hij nou van mij? Hij vroeg of ik tijd had; nou ik had alle tijd van de wereld.' Na één wedstrijd werd Lomans weer naar huis gestuurd. 'Ze dachten dat ik de druk niet aan kon.'

Het jaar erop speelde Lomans bij HGC in de hoofdklasse en werd hij opnieuw geselecteerd. Maar toen hij vervolgens afviel voor het EK vermoedde hij dat er een snel einde was gekomen aan zijn interland-carrière. Tot zijn verbazing kwam Oltmans na de laatste competitiewedstrijd tegen Bloemendaal naar hem toe en nodigde hij hem uit voor de Olympische selectie.

'In de eerste oefenwedstrijd tegen Duitsland scoorde ik twee keer uit de eerste twee strafcorners en toen hebben ze me meteen weer naar de kant gehaald. Pas in Atlanta mocht ik weer mee doen. Ik werd het geheime wapen voor de Spelen. Volgens Oltmans had geen enkele club mijn corner op video staan. Ik ging wel mee naar de oefentoernooien, maar ik zat altijd op de tribune. Ik hoefde niet eens m'n hockeyspullen mee te nemen.

'Drie weken lang heb ik alleen maar getraind, maar ik vond het niet eens erg. Ik vond het al mooi dat ik mee mocht. Ik ben in Spanje geweest, Engeland, Duitsland. Voor mij was het een soort doe-vakantie. Als die jongens total-loss op hun bed lagen, kon ik nog een beetje in de stad rondkijken.

'Dat was aan de ene kant een luxe positie, omdat je fysiek minder doet dan de rest, maar aan de andere kant stond ik toch liever te hockeyen. Er gaan geruchten dat na het WK in Utrecht de interchange wordt afgeschaft; dan mag ik niet meer voor elke corner het veld in. Dan zal ik dus ook als speler mee moeten doen om de corner te blijven nemen.'

Hoewel de roep van het publiek om meer speeltijd het afgelopen seizoen steeds luider werd en Lomans bij HGC inmiddels een vaste plek in de verdediging heeft verworven, vindt Oltmans hem nog niet rijp voor een basisplaats. Bescheiden als de hockeyer is, is hij het met de bondscoach eens.

'Ik weet van mezelf wat ik wel en niet kan. Op dit moment zijn er betere spelers, zoals Wouter van Pelt, die de voorkeur krijgen. Het is mijn nadeel dat we zo'n ontzettend sterk team hebben. Tactisch zit het wel goed, maar ik moet sneller en wendbaarder worden en bovendien moet mijn balbehandeling sneller.

'Ik groei nog steeds en ik vind dat het heel snel gaat. Ik had niet gedacht dat ik nu al zo ver zou zijn. Ik ben tevreden met de rol die ik nu heb, maar als ik er ook nog bij zou kunnen spelen dan zou dat perfect zijn. Bij HGC moet ik laten zien dat ik me goed ontwikkel, zodat ik bij het Nederlands elftal ook die ruimte krijg.'

Lomans is ervan overtuigd dat hij het zonder de strafcorner nooit tot de nationale ploeg had geschopt. 'Normaal gesproken was ik niet verder gekomen dan de overgangsklasse. Alleen door de corner heb ik de kans gekregen om met mensen als Oltmans en Hendriks te trainen. Toon Siepmann, mijn coach bij Push, dacht dat ik aanleg had voor de strafcorner en daarom zijn we gaan oefenen, oefenen en nog eens oefenen.

'De strafcorner op zich is niet leuk, maar het is wel mooi als je die bal keihard in de kruising pusht. Dat is de kick. Met doelpunten worden wedstrijden beslist, of dat nou een velddoelpunt is of een strafcorner. En uiteraard scoor ik vaker, omdat ik al die strafcorners neem.

'Het trainen op een corner is alleen niet zo leuk, ik sta liever te hockeyen met de rest van de ploeg. Als het belangrijk wordt, train ik één of twee keer extra, alleen op de corner. Als je een corner sláat, is het ritme belangrijk: aangeven, stoppen en hengsten op het doel. Voor mij is dat ritme minder belangrijk, omdat ik die bal eerst nog een stukje meesleep.'

Critici menen dat de strafcorner, sinds er op kunstgras wordt gespeeld, te bepalend is geworden. Het rendement van de corner is zo hoog, dat overtredingen steeds vaker worden uitgelokt via de voet van de tegenstander. Vooral in het buitenland, waar de strafcorner zich niet zo heeft ontwikkeld als in Nederland, is die kritiek groot. 'Het is dus de kunst van de verdedigers om de strafcorner te voorkomen', is het laconieke antwoord van Lomans.

In grote wedstrijden mag Lomans gemiddeld zo'n zes keer het veld betreden om zijn sleeppush aan het publiek te tonen. Druk voelt hij nauwelijks, want gefaald heeft hij nog nooit. 'Natuurlijk voel ik de druk wel, maar ik word er niet zenuwachtig van.

'Van tevoren weet ik al in welke hoek ik ga pushen. Vanaf het moment dat de aangever klaar zit en de scheidsrechter zegt dat we kunnen beginnen, denk ik niets meer. Dan ben ik alleen maar met die bal bezig. Dan is het alleen nog een kwestie van kijken waar die bal komt en hem zo hard mogelijk richting doel pushen.'

Lomans heeft de keuze uit vier hoeken, dat is het voordeel van de sleeppush. Slaan mag alleen tegen de plank, pushen (hoewel dat ook heel hard kan gaan) mag in het hele doel. Bovelander slaat 150 kilometer per uur, de snelheid van Lomans is bewust nooit gemeten, maar dat zijn ballen akelig hard gaan, ondervond hij al eerder.

'Ik heb één keer een Zuid-Afrikaan geraakt en dat zag er niet goed uit. Dat is ook de reden dat wij het lammeren hebben afgeschaft; iemand voor de pusher uit naar de keeper laten lopen, waardoor de keeper niets meer ziet. Wij hebben dat wel geprobeerd, maar dan durf ik niet meer voluit te pushen. Mijn kracht zit hem er juist in dat ik wat harder push dan de anderen. Als ik bang ben om iemand te raken dan is dat effect ook weer weg.'

Ondanks zijn nog prille loopbaan in het nationale team wordt de prijzenkast in huize Lomans opgesierd door de meest begeerde medailles. Goud op de Olympische Spelen, goud bij de Champions Trophy, de Europese beker voor clubteams en de landstitel. Toch heeft hij zelf geenszins het gevoel dat hem geen uitdagingen meer resten.

'De Olympische Spelen in Sydney hoop ik als speler mee te maken. In Atlanta was ik één van de zestien. Daardoor ben je misschien wel in mindere mate belangrijk voor het team, maar ik heb geen belangrijke bijdrage geleverd. Ik heb tot de halve finale sowieso niets gedaan. In de halve finale heb ik tegen Duitsland gelammerd, zodat Taco kon scoren, maar dat had ook iemand anders kunnen doen. En in de finale heb ik het derde doelpunt gemaakt, maar dat hadden Bovelander of Taco ook kunnen doen. Dus heel belangrijk ben ik niet geweest.

'Toch heb ik er wel voldoening van, want wat ik gedaan heb, heb ik goed gedaan, maar ik wil een grotere rol in het team spelen. Er zijn mensen die een belangrijkere rol hebben gespeeld in het behalen van die gouden medaille, meer dan de anderen. Daar is Bovelander een voorbeeld van, die maakt in de finale het verschil.

'We hebben er allemaal net zoveel voor getraind en net zoveel voor gelaten, dus je verdient het allemaal evenveel, maar het voelt toch anders. Ik had het gevoel dat ik er niks voor had gedaan. De komende jaren wil ik een bepalende rol gaan spelen, dat ik niet meer alleen voor de strafcorner het veld in mag.'

De ontwikkeling bij HGC verloopt voorspoedig en zijn coach Maurits Hendriks, volgt hem, als assistent-bondscoach, op de voet. Lomans noemt HGC daarom de beste club waar hij op dit moment kan zitten. Hoewel de landstitel vorig jaar tijdens de halve finales van de play-offs tegen Den Bosch werd verspeeld, werd wel de Europa Cup gewonnen. 'Alles klopte binnen het team. Iedereen ging ervoor. Tijdens de competitie schortte het aan de mentaliteit, maar daar hebben we van geleerd. Als je in de competitie niet goed speelt, omdat je toch wel weet dat je de play-offs haalt, dan kun je niet verwachten dat je ineens kunt pieken tijdens de play-offs.

'We beginnen aan een nieuw seizoen en iedereen heeft gezien dat het dit jaar anders moet. Drie jongens van boven de dertig zijn gestopt. Maar ook zonder Delissen, Lewis en Cornelissen moet het kunnen. Het zal moeilijk worden en we zullen er twee keer zo hard voor moeten werken, maar als iedereen dat beseft, dan kunnen we weer serieus om de landstitel strijden.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden