Boven de veertig zijn vrouwen weer meisjes

HET IS bekend: voor vrouwen is ouder worden geen pretje. Boven de veertig slaat het verval genadeloos toe, een vrouw zonder werk komt niet meer aan de slag en een vrouw zonder man blijft alleen, zeker als ze ook nog praatjes heeft....

Toch heeft ouder worden ook hele aangename kanten en één daarvan is dat de strijd tussen vrouwen zomaar, van de ene dag op de andere, ophoudt en plaats maakt voor grote solidariteit. Die onderlinge solidariteit kennen vrouwen alleen nog uit hun verre jeugd, want meisjes van een jaar of zes, zeven trekken ook alleen maar met elkaar op en moeten niets van jongens weten.

Biologisch is dat simpel te verklaren. Vrouwen moeten tussen hun twintigste en hun veertigste zien dat ze man en kinderen krijgen en dus zijn ze in die periode in een harde concurrentiestrijd met hun eigen seksegenoten gewikkeld. Wie in die periode de buit niet binnenhaalt, kan het later wel vergeten. De strijd tussen de geslachten mag dan nooit ophouden, die tussen vrouwen onderling is nog heel wat heviger! Vandaar dat geen vrouw het verdragen kan als een seksegenoot in haar aanwezigheid een compliment krijgt. Dan waait de ijzige adem van de concurrentie in haar nek.

Wanneer de ene vrouw tegen de andere zegt, wat zit je haar leuk, rent die andere meteen naar de spiegel om te kijken wat ze precies bedoelt. Een groepje vrouwen gedraagt zich anders zodra er een man tussen komt staan. Dan keren ze zich tegen elkaar en gaan gemene dingen zeggen. Vrouwen onderling zijn keihard, achterdochtig en zelden genereus. Dat merk je niet alleen wanneer er om een mannetje wordt gevochten, maar ook wanneer het om de verdeling werk-moederschap gaat. Op dat gebied geven de diverse partijen elkaar geen niks toe.

Het bijna vergeten feminisme heeft de intolerantie tussen vrouwen alleen maar vergroot, want hoe meer keuzes er zijn, hoe meer meningen en hoe stelliger de posities ingenomen worden.

Wanneer een niet-werkende moeder in gesprek raakt met een moeder die een volledige baan heeft, zullen ze elkaar binnen tien minuten in de haren vliegen. De ene moeder snapt niet dat de andere haar kinderen zo lang onder de zorg van een vreemde kan achterlaten en vindt het maar een harteloos gedoe; de werkende moeder vindt dat ze zichzelf moet kunnen ontplooien en ziet die ander als een sukkel die haar kansen mist. Wie niet voor kinderen kiest, wordt bekritiseerd als egoïstisch en hedonistisch; wie wel voor kinderen kiest krijgt precies dezelfde verwijten. Wie die kinderen vervolgens aan de zorgen van een oppas aan huis achterlaat, krijgt te horen dat dat niet goed is voor hun sociale ontwikkeling; wie ze naar de crèche doet, wordt getracteerd op griezelverhalen over gemene leidsters. Een vrouw die veel geld aan kleren besteedt, is een ijdeltuit die denkt dat het alleen maar om de buitenkant gaat; wie dat niet doet, een intellectuele snob die ontkent dat mensen hun oordeel vestigen op de buitenkant.

Het is even doorzetten, maar eenmaal de veertig gepasseerd lijkt het wel alsof vrouwen hun eigen sekse opnieuw ontdekken. Mannen, tja, die kunnen ze vergeten, maar daar staan rijen enthousiaste vriendinnen tegenover. En in de meeste gevallen hoeft die panty dan ook niet meer uit.

Liesbeth Wytzes

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden