POSTUUMBoris Gerrets (1948-2020)

Boris Gerrets was kunstenaar en cineast met oog voor de outcasts en het niemandsland

Beeld Daniel Cohen

Als uitgekotste verschoppelingen teren ze weg in een vervallen mijndorpje, de zwarte Angolese oorlogsveteranen die zich ooit lieten rekruteren door het Zuid-Afrikaanse apartheids-regime. Mannen met het bloed van talloze anderen aan hun handen, denk je dan al snel. 

Regisseur Boris Gerrets wilde met zijn zwanenzang Lamentations of Judas een breder perspectief bieden. Een vrije geest en een open oog voor mensen voor wie niemand oog heeft: dat typeert de kunstenaar en cineast, die op 26 maart op 72-jarige leeftijd overleed. 

Wanneer de oud-soldaten in Lamentations of Judas worden ondervraagd over de gruwelen van weleer, toont Gerrets eerder gebroken mannen dan oorlogsmisdadigers. Daarnaast spelen ze in een dramatisering van het bijbelse verhaal rond Judas Iskariot, de apostel die Jezus aan de Romeinen had verraden. Een indrukwekkend, schrijnend relaas over schuld en boete levert dit op, dat de al geruime tijd zieke Gerrets ternauwernood wist te voltooien. Lamentations of Judas, de openingsfilm van het filmfestival Movies That Matter (vanwege corona naar internet verhuisd)  zal later dit jaar in de filmtheaters draaien.

Gerrets werd in 1948 geboren in Amsterdam. Als diplomatenzoon groeide  hij op in Nederland, Spanje, Duitsland en Sierra Leone. Hij was werkzaam als danser, acteur, beeldend kunstenaar en editor toen hij in 2004 zijn documentairedebuut maakte met Tuinverhalen (2004): een ode aan de stedelijke landbouw, met moestuinen in Sint Petersburg en Detroit als decor. In Droomrijders (2006) trok Gerrets naar het Nederlandse niemandsland van snelwegen, tankstations, parkeerplaatsen en wasstraten. 

Gerrets vond dat elke film zijn eigen benadering vereist en was steevast gefascineerd door de wijze waarop een filmmaker met zijn aanwezigheid de realiteit beïnvloedt. Het gelauwerde People I Could Have Been and Maybe Am (2010) draaide hij volledig met zijn mobiele telefoon, om al filmend zelf deelgenoot te worden van de levens van zijn grootstedelijke hoofdpersonages. 

In 2013 keerde hij terug naar Sierra Leone, om de daklozen, bedelaars en outcasts van de hoofdstad Freetown te portretteren in het ontluisterende, bij vlagen surreële Shado’man. Anders dan gebruikelijk bij documentaires betaalde hij zijn hoofdrolspelers voor hun medewerking. Gerrets, in 2014 tegen de Volkskrant: ‘Zou je nou net de mensen niet betalen die centraal staan en zonder wie die film er niet zou zijn? Mensen die in een ellendige situatie leven? Ik kan me geen hogere graad van uitbuiting voorstellen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden