StamgastenBolle Jan (64)

Bolle Jan zit op het terras van De Singel in Amersfoort: ‘Nergens gaat het er zo sociaal aan toe als hier’

Bolle Jan (64) zit in zijn kar op het terras van café De Singel in Amersfoort, waar kastelein Fred vanmiddag trakteert. Hij wordt door zijn gasten op handen gedragen. ‘Nergens gaat het er zo sociaal aan toe als hier.’

De Amersfoortse stamgast Bolle JanBeeld Chris Rovroy

Jan: ‘De Singel is ieder weekend mijn eindstation. Hiervandaan is het 5 minuten naar huis. De grootste mafketels komen in dit café, halve gestoorden, kakkers, maar ook van die lullenvangers, weet je wel, wijven die zo hoerig zijn als een krant. Die horen erbij. Iederéén hoort erbij, dat is het mooie.

‘Ik had een lieve vrouw, maar ik was niet trouw. Sinds de scheiding, al lang geleden, woon ik alleen. Ik ben een nachtdier. Vorige week zaterdag was ik om half drie al in de kroeg. Zondagmorgen om acht uur ging ik weg. Nee hoor, dan ben ik niet kapot lam. Ik heb maat zes keer XL, ruimte genoeg. Als ik mijn eerste biertje neem, zeg ik: ‘Jochie, zoek jij maar een ­lekker plekkie in het stadion, want het kan weleens héél druk worden.

Beeld Chris Rovroy

‘Ik ben altijd stevig geweest. Toen ik nog op de taxi werkte, was ik al bolle Jan. Ik ben 21 jaar chauffeur geweest.

‘Later zorgde ik bij de gemeente voor de verkeersafzettingen, tot ik in 2010 een ongeluk kreeg. Een jochie van 18, hij had net zijn rijbewijs, reed in de binnenstad met 140 kilometer per uur achterop mijn werkwagen. Ik had een groot bord achterop, 32 dranghekken, 35 grote pionnen; die bus was hartstikke zwaar beladen. Sindsdien kan ik niet meer lopen. Met krukken ga ik naar de wc. Hier is het pishuis op dezelfde verdieping, maar in veel cafés in de binnenstad is de wc beneden of boven. Als ik ergens anders zit en ik moet zeiken, dan ga ik even naar Fred. Maar ik moet eerlijk zeggen: ik had een pleurishekel aan lopen, hoor, schat. Ik reed overal met mijn bus naartoe. Dat kon ook, want ik had algehele verkeersontheffing in de stad.

‘Ik was altijd beschikbaar. Soms, als er ’s nachts wat was gebeurd en er ­niemand anders kon komen, haalde de politie mij gewoon op uit de kroeg. De agent reed mij dan in mijn bus naar de afzetting. Ik vond het zó erg dat ik niet meer kon werken na dat ongeluk. Het eerste jaar zat ik echt in een dip. Mijn werk was mijn alles. Ik ga niet voor niets al mijn hele leven naar de kroeg. Leuk met mensen omgaan, is het belangrijkste dat er is.’

Beeld Chris Rovroy
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden