in beeldvaderdag

Binnenkijken bij gezinnen met twee vaders: ‘Veel vrouwen denken dat mannen onhandig zijn met kinderen’

Bart and Rob met Ethan en Noah om half zeven ’s ochtends, Antwerpen, België.  Beeld Bart Heynen
Bart and Rob met Ethan en Noah om half zeven ’s ochtends, Antwerpen, België.Beeld Bart Heynen

De Belgische fotograaf Bart Heynen wilde zijn kinderen laten zien dat hun gezinssituatie, twee kinderen met twee vaders, heel veel voorkomt. Hij portretteerde veertig gezinnen in ongeveer dezelfde samenstelling.

De zoons van fotograaf Bart Heynen (53) kwamen op een dag van school terug. Ethan en Noah, nu 10, zullen een jaar of 5 geweest zijn. Klasgenootjes vroegen ze waarom ze eigenlijk altijd opgehaald werden door hun vaders. Maar hoe zat het dan met hun moeder?

Dimitry en Robert met Maxim en Mila, New York City, VS.  Beeld Bart Heynen
Dimitry en Robert met Maxim en Mila, New York City, VS.Beeld Bart Heynen

Voor het eerst in hun levens werden Ethan en Noah ermee geconfronteerd dat het hebben van twee vaders en geen moeder anders is dan normaal. ‘We zijn altijd open tegen ze geweest’ zegt Heynen, ‘over het verhaal van de eiceldonor en de surrogaatmoeder, en op die school waren zij de enige kinderen die twee vaders hadden.’ Heynen, een Belgische portretfotograaf die sinds 2001 in New York woont, wilde zijn zoons laten zien dat ze niet de enigen waren; dat er veel meer jongens en meisjes opgroeiden met twee vaders. Hij besloot er een fotoproject van te maken. Van New York tot Los Angeles fotografeerde Heynen meer dan veertig stellen die danwel via adoptie, danwel via een eicel-donor en draagmoeder een gezin wisten te stichten. Het resultaat is het 142-pagina tellende fotoboek Dads, dat deze maand verschijnt.

Al en Chris met hun zonen Tommy and Luca, Asbury Park, New Jersey, VS.  Beeld Bart Heynen
Al en Chris met hun zonen Tommy and Luca, Asbury Park, New Jersey, VS.Beeld Bart Heynen

Vaak nam Heynen zijn kinderen mee als hij ging fotograferen. Zo ontmoetten zij andere kinderen en hun vaders. Een van zijn zonen vroeg dan altijd ‘wie de papa en wie de daddy was’. Wat Heynen het meest in het oog sprong was dat er wat zorgrollen betreft bij al die vaders nauwelijks verschil was. In tegenstelling tot bij heterostellen, bemerkte Heynen, hadden homostellen geen specifieke taakverdeling tussen de twee ouders. ‘Je hebt bijvoorbeeld niet dat de vader met ze gaat voetballen en de moeder met ze knutselt. Dat loopt allemaal door elkaar en is uitwisselbaar. Die egaliteit in die relaties vond ik heel mooi om te zien.’

Milo met haar vaders en zus, New York City. Beeld Bart Heynen
Milo met haar vaders en zus, New York City.Beeld Bart Heynen

Maar missen kinderen dan niet een moeder? ‘Dat is een goede en terechte vraag. Ik heb gezinnen gezien waar bijvoorbeeld de nanny een belangrijke rol speelde in eerste twee jaar van de opvoeding. En misschien worden mensen nu boos als ik dit zeg, maar de meeste homo’s hebben ook een beetje een vrouwelijke kant in zich en kunnen zich daardoor misschien wat makkelijker ontfermen over een baby. Die indruk had ik in ieder geval. Bovendien zie je dat rondom die vader-gezinnen altijd ook wel dat zussen, moeders en grootmoeders erg aanwezig en betrokken zijn. Toen ik zelf kinderen kreeg waren er ook plotseling veel vrouwen die wilden helpen.’

Johnny met zijn man en kinderen, Totowa, New Jersey, VS.  Beeld Bart Heynen
Johnny met zijn man en kinderen, Totowa, New Jersey, VS.Beeld Bart Heynen

Dat vond Heynen zelf trouwens niet altijd even prettig. ‘Veel vrouwen denken dat mannen onhandig zijn met kinderen. Op den duur ging dat op mijn zenuwen te werken.’ Nog altijd is het zo dat als Heynen en zijn man ergens met hun zoons komen, er vaak wel een vrouw is die denkt dat ze zich over Noah en Ethan moet ontfermen. Heynen snapt dat het goed bedoeld is en die vrouwen de situatie zien vanuit de ervaring die zij hebben met hun eigen man, maar zijn man en hij redden zich wel. ‘We got this.’

Harrison en Christopher met hun dochter Genhi, Brooklyn, New York Beeld Bart Heynen
Harrison en Christopher met hun dochter Genhi, Brooklyn, New YorkBeeld Bart Heynen

Het verhaal van Elliot en Matthew

Elliot en Matthew hadden een kinderwens, maar niet de financiële middelen die in vervulling te laten gaan. Tijdens een lunch met Elliot stelde zijn zus voor om eiceldonor te worden. Elliot en zij hadden niet heel lang daarvoor hun moeder verloren en het idee om haar te laten voortleven sprak Elliot en ook zijn man Matthew aan. Alleen, wie ging de draagmoeder worden? Cele, de moeder van Matthew, zei gekscherend dat ze het best wilde doen. Maar ze was 60 en al tien jaar niet meer ongesteld geworden. Een dokter wilde het wel proberen. Tests lieten zien dat Cele gezond en bijzonder fit was. Ze kreeg oestrogeen toegediend, de eicellen werden bevrucht met het zaad van Matthew en de embryo werd bij Cele ingebracht. 38 weken later werd Uma Lu geboren. Ze dronk moedermelk afkomstig van een vriendin van Matthew en Elliot. ‘Dit is een verhaal over twee verliefde mannen, aan alle kanten omringd door vrouwen’ zegt Elliot in het boek Dads, waarvoor ze gefotografeerd werden door Bart Heynen. ‘Ze stichtten een gezin binnen hun eigen gezin’, zegt Heynen over het bijzondere verhaal van Matthew en Elliot.

Art en Jim met hun zoon Ethan en zijn verloofde Rose. Providence, Rhode Island, VS.  Beeld Bart Heynen
Art en Jim met hun zoon Ethan en zijn verloofde Rose. Providence, Rhode Island, VS.Beeld Bart Heynen
Dennis kamt Élan’s haar. Beeld Bart Heynen
Dennis kamt Élan’s haar.Beeld Bart Heynen

Bart Heynen, Dads, Powerhouse Books, 50 dollar

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden