column Aaf Brandt Corstius

Binnen 5 minuten was de hele lijst ‘gelukkig leven op het platteland’ afgevinkt

Iedereen die in de stad woont, denkt op een gegeven moment dat hij eigenlijk op het platteland zou moeten wonen. Die gedachte duurt bij sommige mensen maar twee minuten (rijdend door Groningen, de akkers liggen er lekker bij en je denkt: gunst, hier zou ik eigenlijk moeten wonen).

Bij andere stadsmensen is de gedachte hardnekkiger. En bij die mensen verhonderdvoudigt de gedachte zich als ze kinderen krijgen.

Wie een kind krijgt, ziet de stad ineens als iets met alleen maar ommuurde speelpleintjes en zielige, beplaste bomen, en denkt dat als zijn kind buiten zou opgroeien, hij ook de hele dag buiten zou zijn. Concreet: iedereen visualiseert zijn bleke stadskind dan in een aanhoudende staat van slootjespringen.

Of mensen die op het platteland wonen, de tegenovergestelde gedachte hebben, weet ik niet. Ik vermoed dat ze er minder last van hebben.

De afgelopen vakantiedagen verbleven we op een landelijk plekje in Limburg, en binnen vijf minuten hadden mijn kinderen 1. vieze voeten, 2. stukjes stro in hun haar en 3. sproeten. De hele lijst ‘gelukkig leven op het platteland’ was afgevinkt. Toen maakten ze ook nog vrienden, met wie ze zich bekommerden om een stel geiten dat er ook bivakkeerde.

Een van de geiten was hoogzwanger. De kinderen wisten al gauw van de hoed en de rand, of eigenlijk van de vulva en de slijmprop. De een moest opzwellen en de ander verschijnen, en dan was het bijna zover.

Op een ochtend klopten de vriendjes van onze kinderen aan: er was slijm gesignaleerd. De rest van de dagen hingen ze rond bij het geitenverblijf. Bedillerig zeiden ze tegen andere mensen dat ze niet hard mochten praten, want de geit had rust nodig, en zelf spraken ze haar constant met harde, hoge kinderstemmen toe dat ze nu toch echt moest bevallen. Dan gingen ze weer achter haar staan om Dokter Pol-achtig te onderzoeken hoe haar geslachtsdeel erbij hing.

Ondertussen googelde ik binnen – je blijft toch een stadsmens – hoe lang het zou duren tussen slijm en bevalling, en op een van de vele fora die daarover bestaan, waarvan grote delen gewijd zijn aan iets wat ‘de slepende melkziekte’ heet, las ik dat het weken, soms maanden kon duren voor een geit beviel na het verschijnen van slijm.

Ik durfde dit niet aan mijn kinderen te vertellen, maar ik bereidde ze erop voor dat ze misschien niet voor het eind van de vakantie een geitenbevalling zouden begeleiden.

De geit hield haar baby binnen.

Misschien wachtte ze tot die bemoeizuchtige stadskinderen met hun doordringende stemmen weg waren, om dan de kaarsen aan te steken, Enya op te zetten en haar weeën zachtjes weg te puffen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden