'Bij een Mercedes 600 moet je het gaspedaal voorzichtig aaien'

PARIJS Het is een uur of tien, zondagmorgen. Michel Souvais leunt over een dranghek en kijkt somber naar de ingang van het ziekenhuis La Salpêtrière aan de overkant....

Van onze correspondent

Martin Sommer

'Une drame de beauté', noemt de geheel in het zwart geklede Souvais het leven en sterven van de prinses. 'Ze had een ziel. Camilla zal misschien ooit koningin van Groot-Brittannië worden. Maar ze zal nooit die charme hebben.'

Geblindeerde auto's draaien onder motorescorte de ingang van het ziekenhuis binnen. Iemand beweert dat hij premier Jospin heeft gezien. Iemand anders vraagt of mevrouw Chirac al binnen is. 's Middags worden prins Charles en twee zusters van Diana verwacht. Michel Souvais wil niet voor royalist doorgaan. Hij staat hier om persoonlijke redenen, met zijn rozen.

'Ik ben de achterkleinzoon van La Goulue. Kent u die niet? Ze was danseuse en animeermeisje in Le moulin rouge. Toulouse-Lautrec heeft haar nog getekend. Ze hield ook van de liefde. Destijds had de Britse koning Edward VII nogal wat maîtresses in Parijs, en mijn overgrootmoeder was er één van. Daarom voel ik me verwant met prinses Di.'

Achter ons wordt het drukker. Elke nieuwsgierige Parijzenaar die komt aansloffen op pantoffels of in peignoir wordt door journalisten besprongen. Fotografen nemen posities in op het dak of op hoger gelegen balkons. 'Een goed ziekenhuis, La Salpêtrière', zegt een man in wielrenbroek. De omstanders discussiëren. Lag het aan de paparazzi of aan de chauffeur van de Mercedes?

Iemand trekt zijn portefeuille. Hij laat het bewijsje zien dat hij zelf chauffeur is, bij de Unesco. 'Ik rijd met een Mercedes 500, dit was een 600, dus nog zwaarder. Weet u dat daar echt een vrachtwagenmotor in zit?' Hij maakt een teder gebaar. 'Je moet het gaspedaal héél voorzichtig aaien. Niet als een dolleman intrappen.'

Het groepje is intussen aangegroeid tot een man of vijf. Ze zijn het eens: die paparazzi deden gewoon hun werk. 'Ik ken die tunnel bij de Pont de l'Alma. Daar zit een bocht in, en je mag er maar vijftig.' De man met de wielrenbroek maakt aanstalten verder te fietsen. Zijn afsluitende verklaring: 'Ze was wel mooi.'

Ze was mooi, vond premier Lionel Jospin op de televisie, nadat hij het ziekenhuis via de achteringang bleek te zijn binnengegaan. 'Zo mooi, en door zovelen geliefd.' Ook de Franse boulevardpers genoot de laatste weken volop van haar recente romance met Dodi al Fayed. Want die speelde zich hoofdzakelijk in Frankrijk af, of in ieder geval in de Franse wateren. Geen Fransman heeft zich opgewonden over de keuze van de ex-koningin-opvolgster voor de zoon van de man die in het recente verleden Britse parlementsleden kocht.

Frankrijk smulde, tot gisteren. Het zondagsblad France Dimanche was te vroeg gedrukt, want sloeg de plank verschrikkelijk mis met een fotoreportage van de twee tortelduifjes, 'aan boord van de Jonikal, het zestig meter lange jacht van papa Al Fayed'. Sinds haar 'kus-aan-boord' van half augustus, deden ook de Franse royalty-journalisten mee aan de Di-en-Dodi-jacht. Op het jacht in de Middellandse Zee, in de villa van de Al Fayeds in St Tropez, in het Italiaanse Porto Fino, of tot diep in de nacht in de disco van Monaco.

Deze week woensdag beklaagde Diana zich nog over de pers in een paginagroot interview in Le Monde. Frankrijk was niet ondersteboven van de prinsesselijke uitspraak dat ze de regering van Tony Blair 'formidable' vond en zijn voorganger 'wanhopig'. Maar Groot-Brittannië stond voor de zoveelste keer op zijn achterste benen. 'De pers is wreed', zei ze. 'Zij vergeeft niets, zij jaagt alleen maar op fouten. Elke bedoeling wordt verdraaid, elke beweging ondervindt kritiek. Ik geloof dat het in het buitenland beter is.'

Dat viel tegen, en zaterdagnacht om half een stoven Di en Dodi weg bij hotel Ritz op het dure Place Vendome. Op de vlucht voor de pers. Nog geen dag later staan er voor de deur van hotel Ritz een rijtje donkere Mercedessen, vermoedelijk van de familie Al Fayed. De bijpassende donkere mannen hangen over de auto's. Een van hen staat voor de deur van het hotel. Met rode ogen, maar dat maakt hem niet minder vastbesloten om ongewenste gasten buiten de deur te houden.

De Britse ambassade, in de Faubourg St. Honoré op een steenworp van het Elysée, heeft de vlag halfstok gehangen en de voordeur stijf dicht gedaan. Een condoleance-register kan nog niet getekend worden. 'Welk beroep heeft u?', vraagt een man door de kier van de poort, die met een kolossale ketting te kennen geeft beslist niet verder open te willen.

De weg door het tunneltje onder de Pont de l'Alma vertoont inderdaad een lichte S-bocht, eerst naar links, dan naar rechts. Het is een tunneltje van niks, nog geen honderdvijftig meter lang, en het moet voor een ervaren chauffeur een peulenschil zijn, zelfs met 150. De afscheiding tussen de twee rijbanen bestaat uit betonnen pijlers. Je kunt meteen zien waar het ongeluk is gebeurd. Tegen een van de pijlers, ongeveer in het midden van de tunnel, zijn tientallen bossen bloemen neergelegd.

Boven blijkt de Pont de l'Alma uit te komen op het Place de la reine Astrid, naar de Belgische koningin die in de jaren dertig ook tragisch verongelukte. Een groepje intellectuelen bespreekt de ambivalente verhouding van Diana met de pers, en haar kansen om even beroemd als Marilyn Monroe of James Dean de geschiedenis in te gaan. Een van de mannen blijkt zaterdagavond op de Place Vendome te zijn geweest, mét motor.

Hij is in het zwart en draagt een motorhelm, en ontkent bij hoog en laag dat hij zelf foto's maakt. 'Ik wilde haar wel graag zien.' Het groepje belangstellenden zwelt snel aan als hij zijn verhaal vertelt. 'De Ritz moet een achteruitgang hebben. Dat weet ik omdat ik zelf in hun afleidingsmanoeuvre ben getrapt. Om half een reed een Mercedes met hoge snelheid van het hotel weg. Alle motoristen er achteraan. Maar hij maakte een rondje en toen de chauffeur uitstapte maakte hij een lange neus. In de tussentijd moeten ze bij de achteruitgang zijn vertrokken.'

Tientallen Britse toeristen staan met stuurse gezichten te kijken naar het langsrijdende verkeer. Een van hen klemt de hand van zijn vrouw vast. 'Kapot', is hij door het nieuws. Een landgenoot scheldt op het Franse rijgedrag. 'Moet je kijken hoe ze hier als idioten door de stad scheuren.' Een derde schudt zijn hoofd over het verlies. 'What a waste.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.