interview familie el-hamus

Bij de familie El-Hamus zit iedereen in de film: ‘Ik stráál van trots en dankbaarheid’, zegt vader Sabri Saad

Van links af: regisseur en scenarioschrijver Shady, scenarioschrijver Ashgan, acteur Shahine en vader en acteur Sabri Saad El-Hamus. Beeld Robin De Puy

Met acteurs als ouders en drie kinderen die ook in het filmvak zitten zou je de familie El-Hamus de nieuwe Nederlandse filmdynastie kunnen noemen. ‘Ik stráál van trots en dankbaarheid’, zegt vader Sabri Saad in gesprek met zoon, regisseur en scenarist Shady, dochter en scenarioschrijver Ashgan, en zoon en acteur Shahine El-Hamus.

Er gingen een hoop appjes rond in de familie El-Hamus, de avond dat Shady El-Hamus te gast was bij M, de talkshow van Margriet van der Linden. Zijn eerste speelfilm, De libi (straattaal voor ‘zo is het leven’), was die dag in roulatie gegaan en de recensies waren lovend. De film, over drie 18-jarige jongens uit Amsterdam-West met de missie om club Jimmy Woo binnen te komen, heeft ‘een schwung waar menig Nederlandse speelfilm een puntje aan kan zuigen’, schreef de Volkskrant bijvoorbeeld.

Samen met zijn 20-jarige hoofdrolspeler Bilal Wahib zat de regisseur (31) aan tafel om te vertellen over zijn film. Een beetje provoceren, dat was ‘sowieso’ het plan, zegt El-Hamus. Het begon al na het voorstellen, toen Wahib – hij hield zijn jas aan – de presentatrice onderbrak om haar uitspraak van El Hamus’ naam te verbeteren. ‘Het is Shèdy El-Hams’, zei hij (de ‘u’ spreek je niet uit). Breeduit lachend: ‘Moest ik zeggen van zijn vader.’

Even later nam El-Hamus het woord en begon hij tegen Van der Linden over het ‘gapende gat’ tussen de wereld van jongeren en de wereld van de talkshowtafels: ‘Het is heel makkelijk, ook aan tafels als deze, om eindeloos te praten over of de multiculturele samenleving gelukt is ja of nee. Maar de jongeren van nu zijn daar helemaal niet mee bezig, die leven nú. Naar jongeren wordt niet geluisterd. Je moet hún verhaal horen.’ En: ‘Mocromaniac (tegenwoordig heet hij Mani, red.), een van de succesvolste rappers van Nederland, kreeg bij DWDD een aai over zijn bol voor hij mocht gaan rappen. Dat zegt voor mij alles. Dat is awkwardness, ongemak. Die twee werelden moeten bij elkaar komen.’

Hij liet een korte pauze vallen. ‘Snap je?’

Hugo Borst, ook te gast aan de talkshowtafel, begon na een zoen van Wahib op de wang van El-Hamus, over ‘homoseksualiteit in jullie cultuur’. Of ze het daar óók even over konden hebben.

El-Hamus: ‘Júllie cultuur? Hugo, wat is dít nou weer?’

Wahib: ‘Wat jammer dat je zo praat. Ik zeg je eerlijk man. Beveiliger! Haal deze man even van tafel alsjeblieft.’

Na ruim elf minuten was het interview voorbij. Shady El-Hamus stuurde na de uitzending een appje aan zijn jongere zus Ashgan El-Hamus (26), scenarioschrijver, hoe zij vond dat het was gegaan. Precies zoals het moest, vond zij. Ashgan: ‘Ik was zo trots. Een klein revolutietje, dat was wat ik daar zag. Jonge mensen die oude mensen de waarheid vertellen. De mensen die het normaal gesproken voor het zeggen hebben, hadden het nakijken.’

Vader, acteur Sabri Saad El-Hamus (62), was tijdens de uitzending in Berlijn. ‘Ik vond het zó mooi om te zien. Alles wat Shady zei, ik was het er helemaal mee eens. Als ik er nu aan denk, raak ik weer ontroerd. Omdat de opvoeding, alles wat ik geprobeerd heb aan mijn kind mee te geven, er zo vanzelfsprekend uitkwam. O, wat was ik blij. Ik heb zijn moeder meteen geappt. Moet je onze zoon zien! Het is gelukt!’

Broertje, acteur Shahine El-Hamus (18): ‘Dat Bilal ook gewoon zijn jas aanhield. Top.’

De familie El-Hamus zou je de nieuwe Nederlandse filmdynastie kunnen noemen. Vader Sabri (spreek uit met korte ‘a’), geboren in Egypte, kwam in 1978 op zijn 20ste naar Nederland. Hij leerde de taal en werkte zich op als acteur, met rollen in televisieseries als Pleidooi en Levenslied, films als Het schnitzelparadijs en in vele theaterstukken. Met zijn ex-vrouw, actrice en schrijver Lisa de Rooy (58) kreeg hij drie kinderen: Shady, Ashgan en Shahine. Shady is regisseur en scenarist - hij schreef De libi zelf, samen met Jeroen Scholten van Aschat. Ashgan is scenarist, ze schreef de online NPO-serie Skam en heeft sinds juni een column in Het Parool. Deze herfst regisseert ze haar eerste korte film, Birdland, met steun van het Filmfonds. En Shahine, de jongste, is acteur. Hij speelt de hoofdrol in De belofte van Pisa van Norbert ter Hall, de verfilming van de succesvolle debuutroman van Mano Bouzamour, die in oktober op het Nederlands Filmfestival in première gaat.

Hij ‘straalt van trots en dankbaarheid’ als hij naar zijn kinderen kijkt, zegt vader El-Hamus. Maar toch. Met het woord ‘succes’ moet je oppassen. ‘Dat is mijn opvoeding. Ik denk: jongens, voorzichtig, koester dit. Het gaat goed, maar denk niet dat je er al bent. Ik heb ze wel gewaarschuwd. Ik heb, als vader, af en toe tegen ze gezegd: misschien moet je het vwo afmaken, gaan studeren aan de universiteit. De dingen die ik zelf als kind niet wilde horen, de dingen die mijn eigen vader vroeger tegen mij zei, zei ik nu zelf tegen mijn kinderen.’

Was het meteen duidelijk wie de acteur was, wie de regisseur en wie de scenarist?

Ashgan: ‘We hebben alledrie willen acteren. Dat was wat we kenden – als je ouders allebei dokter zijn, is dat je voorbeeld, wij hadden acterende ouders. Thuis werden we eindeloos voorgelezen door onze moeder – De brief voor de koning van Tonke Dragt, veel Astrid Lindgren. We keken veel films, met het hele gezin op de bank een film kijken, de gordijnen dicht. Dat was iets magisch. Acteren bleek later niet echt iets voor mij te zijn. Ook niet voor Shady. Maar we kwamen erachter dat er veel meer mogelijk is, dat films ook schrijvers en regisseurs hebben.’

Sabri: ‘Toen ik de mailtjes las die Ashgan me stuurde, toen ze na haar middelbare school op reis was in Zuid-Amerika, wist ik: in haar zit een schrijver. Bij Shady zag ik zijn regietalent toen hij zijn toelatingsfilmpje maakte voor de Filmacademie. Ik speel er zelf in, het was voor het eerst dat hij mij regisseerde, en ik zag: hij heeft het door. Ook in De libi speel ik een rol, de vader van de hoofdpersoon. Ik kan zeggen: er zijn maar een stuk of drie regisseurs in Nederland met wie ik heel plezierig werk, en mijn zoon is daar een van.’

Shady: ‘Het is makkelijk om mijn vader te regisseren, omdat we elkaar zo goed kennen. Als ik hem regisseer, sta ik er niet bij stil dat hij mijn vader is.’

Sabri: ‘En dat Shahine ging acteren was natuurlijk ook geen verrassing. Hij wilde altijd al het middelpunt zijn. Als er maar mensen waren, als hij zichzelf maar kon laten zien.’

Ashgan: ‘Shady en ik waren rustiger.’

Sabri: ‘Bescheidener.’

Regisseur Norbert ter Hall zei: ‘Shahine is een filmster. Zo’n natuurtalent ben ik niet eerder in mijn carrière tegengekomen.’

Sabri: ‘Zo! Hoppaa!’

Shahine: ‘Oké. Nou. Haha. Ik denk wel dat bij het acteren mijn talent ligt en het zou goed kunnen dat ik een toneelopleiding ga doen, maar ik ben vorig jaar geslaagd, dus dit is officieel pas mijn eerste tussenjaar. Wij houden van tussenjaren.’

Sabri: ‘Het moet ook weer niet te lang duren.’

Ashgan: ‘Je zult nooit meer zo vrij zijn, zo aan het begin staan van alles, als tijdens je tussenjaren. Dat is zó lekker. Ik had zelf ook twee tussenjaren.’

Shady: ‘Ik drie.’

Sabri: ‘Als ik hoor dat Norbert dat over Shahine zegt, vind ik dat natuurlijk leuk. Maar ik heb altijd tegen Shahine gezegd, en dat zeg ik nu weer: filmster is geen beroep. Acteur wel. Dat hij een acteur wordt, een goede acteur, dát wens ik hem toe.’

Er zitten grote leeftijdsverschillen tussen jullie: Shady is 31, Ashgan is 26 en Shahine 18. Was dat een bewuste keuze van de ouders?

Sabri: ‘Ja. We wilden het kind dat net geboren was alle aandacht kunnen geven, het naar school begeleiden. Pas daarna begonnen we weer. De consequentie is dat je heel lang kleine kinderen hebt, maar wij vonden dat helemaal niet erg. Ik ben blij dat Lisa het net zo zag als ik, het is met instemming gegaan. En ik vind het goed uitpakken.’

Shady: ‘Ik kan me tussen ons geen enkele ruzie herinneren.’

Ashgan: ‘Je bent geen concurrenten. Shady’s vrienden, daar kon ik niet mee hangen, want die waren te oud. En het zou van mij wel heel flauw zijn als ik Shahine was gaan treiteren. Je zit niet in elkaars vaarwater.’

Shahine: ‘We helpen elkaar. Ashgan stuurt ons haar columns, Shady liet de synopsis voor De libi lezen. We testen dingen bij elkaar, vertrouwen elkaars smaak. Mijn broer en zus waren voorbeelden voor mij, ik observeerde alles wat ze deden, naar welke muziek ze luisterden, naar welke films ze keken, welke grappen ze maakten met hun vrienden. Ze zijn een soort tweede ouders voor mij, mede-opvoeders.’

Sabri: ‘Maar Shady heeft je niet leren scheren, bijvoorbeeld.’

Shahine: ‘Jij ook niet! Ik heb het mezelf geleerd.’

Was Sabri een strenge vader?

Ashgan: ‘Nee. Maar wel een vader die zijn mening niet onder stoelen of banken steekt. Daar heb ik veel van geleerd, je leert daardoor zelf ook te zeggen wat je vindt.’

Sabri: ‘Ik was duidelijk, maar niet streng. Zelf ben ik opgevoed door een strenge vader, en ik heb altijd voor ogen gehouden dat ik het anders wilde doen, dat ik een andere vader wilde zijn dan hij. Mijn vader was politieagent. Ik wilde als 17-jarige demonstreren tegen het regime in Egypte, de straat op. Hij had in mijn dagboek gelezen, ik had kritisch geschreven over de regering. Hij zei: ‘Dat systeem waar jij tegen bent, dat ben ik.’ Hij heeft me tegengehouden. Als mijn vader het ergens niet mee eens was, bestond het niet. Hij was het er ook helemaal niet mee eens dat ik op mijn 20ste naar Amsterdam wilde. Toen ik afscheid van hem kwam nemen, bleef hij demonstratief op bed liggen. Terwijl ik zeker wist dat als ik eenmaal weg was, hij me vanuit het raam na zou kijken.’

Ashgan draagt Sandro, via de Bijenkorf Amsterdam. Sabri, blouse met blauwe streep van APC via de Bijenkorf Amsterdam. Styling: Pieter Eliëns Beeld Robin De Puy

Als hij u meer vrijheid had gegeven, was u dan ook naar Nederland gekomen?

Sabri: ‘Misschien was mijn leven dan wel heel anders gelopen. Maar de drang was groot – als 7-jarig jongetje wilde ik dokter worden, zoals iedereen in Egypte. Maar ik wilde dokter worden in Californië, mijn PhD halen in Amerika. Ik wilde naar het Westen. Ook vanwege John Travolta.’

U wilde John Travolta zijn?

Sabri: ‘Ik had zijn pak uit Saturday Night Fever laten namaken. Wijde pijpen, hoge hakken. Ik dacht dat in het Westen iedereen zo zou lopen te flaneren als hij in die film. Toen kwam ik in Nederland en zag ik Turks fruit in de bioscoop, een film die het beeld wat ik van het Westen had, bevestigde. Zie je wel! Zoals in Turks fruit was Amsterdam ook echt, in de jaren zeventig. In dat Amsterdam kwam ik terecht, en dat was het Amsterdam waar ik wilde zijn.’

Een enorm contrast met waar u vandaan kwam.

Sabri: ‘Ja. En ik heb dus ook moeten beslissen om alle schepen achter mij te verbranden, om niet meer terug te kijken, even, voor een tijdje. Ik had geen tussenjaar, het was een zelfgekozen heropvoeding. Zo voelde het. Een reset. Dat wat ik had, wilde ik niet kwijt, maar ik moest het parkeren om plek te maken voor iets anders.’

Hoe lang duurde dat ‘parkeren’ van uw verleden?

Sabri: ‘Tien jaar. Ik heb tien jaar niet terug kunnen gaan naar Egypte. In die tien jaar heb ik hier de taal geleerd en ben ik acteur geworden. Toen ontmoette ik een vrouw, Lisa, en ik werd verliefd op haar. Ik had een bedrag gekregen voor mijn eerste televisierol en dat bedrag ging op aan een vakantie met haar, op Capri. Het was een mooie, heftige liefde. Toen we terugkwamen bleek ze zwanger. Ze was net afgestudeerd aan de toneelschool in Amsterdam, was net gevraagd voor een eerste rol. Ik zei: ‘Ik ben de vader, maar als jij die rol wil spelen, het kind weg wil hebben, begrijp ik dat.’ De huisarts vroeg: ‘Is het uit liefde gemaakt?’ We keken elkaar aan: ‘Ja.’ Hij zei: ‘Ga naar huis! Wees zwanger!’ Dat is Shady geworden.’

Ashgan: ‘Jullie waren toen best kort bij elkaar.’

Sabri: ‘Nog geen vier maanden. En heel heftig. Dat je wel denkt: o jee. Wil ik die man wel als vader, wil ik wel die vrouw als moeder? Als dat maar goed gaat. Het ging zó goed, dat we een tweede wilden. En een derde. Ik zag het niet als belemmering voor mijn werk. De kinderen leefden met ons mee, en Lisa en ik zijn ons blijven ontwikkelen. Het ging allemaal intuïtief. Toen ik Lisa tegenkwam, was zij het talent van de klas. Maar ze hield niet van die wereld, van de concurrentie onderling, hoe goed ze ook was. Ze heeft het vrij snel achter zich gelaten. Ze wilde voor het kind kiezen, naar binnen kijken. Lisa is een vrouw die graag bij de dingen stilstaat, die nadenkt, niet zomaar wat doet. Ze heeft zich meer op het schrijven gericht. Dat deed en doet ze prachtig. Ze heeft ooit voor mij de monoloog Mohammed en Omnya geschreven, een van de mooiste dingen die ik ooit gespeeld heb. Ik werd toen genomineerd voor een Louis D’Or, dus ik was niet de enige die dat vond.’

Lukte het u om het anders te doen dan uw eigen vader?

Sabri: ‘Ik was veel makkelijker dan mijn vader. Eén ding zou ik anders gedaan hebben, achteraf. Ik had Arabisch met ze moeten praten. Ik vond toen dat ze één taal goed moesten leren. Nu vind ik het jammer.’

Shahine: ‘Omdat wij het alledrie jammer vinden. Mijn Arabische vriendjes op school spraken het wel, maar ik niet.’

Sabri: ‘Die spreken geen Arabisch, die spreken Marokkaans, haha.’

Shahine: ‘Da’s waar. Maar ik hing er voor mijn gevoel een beetje tussenin. Ik ben Egyptisch, zo zie ik er ook uit, maar ik spreek de taal niet. Ik zou me in Egypte niet kunnen redden. Als ik de taal had gesproken, had ik me veel meer Egyptenaar gevoeld.’

Shady: ‘Ook al spraken we geen Arabisch, ik heb wel altijd gemerkt dat er iets anders was aan ons gezin. Wij aten op de vloer aan lage tafels. Veel kleuren in huis, borduursels, kleurrijke sjaals, dingen die ik bij leeftijdgenoten niet zag.’

Blauwe Pakken: Bonne Suits. Gestreepte trui Shahine van Lanvin via Bijenkorf Amsterdam. Zwart witte top Ashgan van Lanvin via Kiki Niesten Amsterdam. Overige kleding van de stylist. Styling: Pieter Eliëns Beeld Robin De Puy

En jullie kregen Arabische namen.

Sabri: ‘Ja. En niet alleen omdat ik die namen mooi vond, het was meer dan dat. Een gevoel, een intuïtie, zoals we thuis ook geen varkensvlees aten. Daarin ben ik consequent. Met alcohol weer niet.’

Zijn de rollen voor acteurs van buitenlandse afkomst nu anders dan toen u naar Nederland kwam?

Sabri: ‘Nu zijn het, eindelijk, de hoofdrollen.’

Shady: ‘Is dat zo? Heel gelijk is het nog niet.’

Sabri: ‘Het is nog niet vanzelfsprekend, maar er zijn een aantal films, zoals De libi, waarin de hoofdrollen gespeeld worden door acteurs met een niet-Nederlandse achtergrond.’

Shady: ‘Aan de andere kant: in Pleidooi kreeg jij in 1993 toch ook een hoofdrol, als een van de advocaten? Was dat toen heel vooruitstrevend?’

Sabri: ‘Zeker. Maar Pleidooi was een uitzondering. Mijn rol was geschreven voor Pierre Bokma, maar Pierre kon niet. Op de valreep zei iemand: misschien moeten we kleurrijker, breder kijken. En toen mocht ik auditie doen en kreeg ik de rol. Daarna heb ik vooral bijrollen gespeeld. Heel vaak speelde ik mijn eigen vader. Die strenge Arabische vader is een cliché, een stereotype. Daar moeten we ook maar eens vanaf, vind ik. Want er zijn ook andere Arabische vaders, vaders zoals ik! Toleranter, leuker. Een Marokkaanse vader die het prima vindt dat zijn zoon homoseksueel is – waarom is dat geen hoofdrol? Want ze zijn er wel. Ik ben niet ontevreden over de rollen die ik heb gespeeld, maar ik wilde meer. In het theater kon het wel. Daar heb ik hoofdrollen gespeeld. Ik zeg altijd: ik wil geen afkomst, geen achtergrond spelen, maar een karakter.’

Shady: ‘De libi is geen pamflet. Maar ik vind het wel interessant om mensen aan het woord te laten die niet vaak aan het woord gelaten worden. En op die manier vooroordelen aan de kaak te stellen of onderuit te halen. Het is zó zonde dat er zo veel verschillende interessante mensen rondlopen, en dat we maar zo’n klein gedeelte horen.’

Heeft u weleens gedacht: mijn kinderen hebben het vergeleken met mij maar makkelijk? U hebt een langere en veel ingewikkeldere weg afgelegd voor u de carrière kon hebben die u wilde.

Sabri: ‘Ja, maar ik ben niet jaloers. Ik ben blij dat het zo is. En ik vind het nog steeds spannend, vooral voor Shahine. Hij is donker, de donkerste van ons allemaal. Ik hoop niet dat hij te maken krijgt met dezelfde typecasting als ik. Maar de paar Egyptenaren die nu wereldwijd de aandacht trekken, hebben bewezen dat dat niet hoeft te gebeuren. Oscarwinnaar Rami Malek uit Bohemian Rhapsody bijvoorbeeld, en de hoofdrolspeler van Aladdin, Mena Massoud. Zelf heb ik weleens gedacht: ik ben als acteur in de verkeerde tijd naar Nederland gekomen. Toen was er niemand met een buitenlandse achtergrond, ik moest zelfs Surinamers spelen. Ja, zeiden ze dan bij de casting, want je hebt ook Surinamers uit Libanon. Is goed hoor, prima.’

Shady: ‘Ik ben er best veel mee bezig geweest, met de geschiedenis van mijn vader. Ik zie het als een reminder om hard te werken, om mezelf niet te makkelijk met de wind in de rug door het leven te laten blazen, maar juist ook de moeilijke kanten op te zoeken.’

Ashgan: ‘De plek waar je wordt geboren is niet per definitie de plek waar je doodgaat. Daartussen zit een heel leven, en soms wel vier levens.’

Shahine: ‘Wat een onmogelijkheid lijkt, kan dus wel: op je 20ste verhuizen naar een land waarvan je de taal niet spreekt, om daar vervolgens succesvol acteur te worden. Ik ben nog niet eens 20, kun je nagaan. Het is fokking knap.’

Sabri: ‘Ik kom uit Egypte, en dat heb ik nooit als een last beschouwd. Ik ben er trots op. Op de eeuwenoude cultuur. Ik heb het land tien jaar losgelaten, maar dat was ook om de heimwee te wekken, bij mezelf. Ashgan betekent heimwee. Ik vond het mooi om heimwee naar Egypte te hebben,ik vond het heerlijk om in het gevoel te zwelgen. Als ik in Egypte ben, mis ik de heimwee die ik naar Egypte heb als ik in Nederland ben. De wond moet open blijven.’

Toen hun ouders uit elkaar gingen, waren de kinderen 2, 9 en 15 jaar oud. Sabri: ‘Pijnlijk. Het was een van de pijnlijkste dingen uit mijn leven. Na de beslissing om uit Egypte te vertrekken was het de moeilijkste beslissing die ik ooit heb genomen. Ik ging weg omdat ik hoteldebotel verliefd was op Bibi, mijn huidige vrouw. It happens. Het was pijnlijk, maar ik heb geen moment spijt gehad van mijn beslissing. Uit dat huwelijk is een prachtig meisje geboren, een dochter van 13, Fayrouz. Een baby die iedereen bij elkaar bracht, zo zag ik het voor me, en dat is ook gebeurd.’

Sabri verliet het gezin voor een andere vrouw. Veranderde dat de manier waarop jullie naar hem keken?

Shady: ‘Voor mij was het zoeken naar een nieuwe verhouding met mijn vader. Het was wennen. Ik vond het vooral ongemakkelijk. Ik wilde er niet over praten, ik wilde het niet begrijpen. Ik begreep genoeg om te weten dat ik er niks mee te maken wilde hebben. Snap je?’

Ashgan: ‘Ik raakte door die scheiding op mijn 12de in een soort vervroegde puberteit. Ik begreep er veel minder van dan Shady. Hij kon er afstand van nemen, mij lukte dat niet, ik had een paniekaanval van een paar jaar. Shady heeft me ooit weleens ergens moeten ophalen toen ik dronken was.’

Shady: ‘Eén keer.’

Sabri: ‘Daar hoorde ik dan wel over. En dan sprak ik haar toe.’

Ashgan: ‘Het is goed dat mama hem altijd heeft betrokken.’

Sabri: ‘Lisa heeft gezegd: ‘De kinderen komen op één, ik houd de boel bij elkaar.’’

Shady: ‘Mama is iemand die werk nooit boven familie zou plaatsen. Ik denk dat ze gelukkig is geworden van ons. En alles wat ze erbij kon doen, was leuk voor erbij. Daar hebben wij als kinderen veel aan gehad, aan die stabiliteit.’

Shahine: ‘Zij heeft er alles aan gedaan om de scheiding niet tot ons probleem te maken.’

Sabri: ‘Ik kan me herinneren dat ik net een tijdje weg was. Shahine was een jaar of 3 en belde mij op. Hij kon af en toe van die voor zijn leeftijd veel te wijze dingen zeggen. ‘Papa, ik wil wél naar jou toekomen, hoor.’ Voor Ashgan en Shady lag dat, vanwege hun leeftijd, toen even wat moeilijker.’

Shahine: ‘Ik denk dat we alledrie een heel andere herinnering hebben aan die tijd. Het scheelt nogal of je 2 bent als je ouders gaan scheiden of 15. Hij heeft heel lang met twee ouders in huis gewoond, ik niet.’

Hoe vaak zagen jullie elkaar?

Sabri: ‘Om de twee weken een weekend bij mij, dat was de regeling. Opeens sta je wel op afstand, als vader. Lisa betrok mij bij belangrijke beslissingen, vertelde het mij als er iets speelde, als Ashgan een vriendje had of wat dan ook. Maar soms had ik het idee dat ik er buiten viel. Dan zag ik iets op Facebook en dacht ik: waarom weet ik daar niks van?’

Shady: ‘Ik was al ouder en ik sprak liever met Sabri af wanneer ik dat wilde. We gingen vaak naar de film of naar het café, een-op-een. Het belangrijkste is: niemand heeft zijn ego of zijn eigen onvrede boven het belang van de familie gesteld. Voor Lisa geldt dat ook, ze had verzuurd kunnen worden, maar is dat totaal niet geworden.’

Shahine: ‘Ik kan me dan weer weinig herinneren van hoe ik me erbij voelde.’

Ashgan: ‘Jij was gewoon een blij, dik kind.’

Shady: ‘De band tussen Lisa en Shahine is ook weer anders dan de band die ik met mijn moeder heb. Zij zijn jarenlang met z’n tweeën geweest, vanaf het moment dat Ashgan uit huis ging. Hun band is daardoor heel intens, op een positieve manier.’

Shahine: ‘Ik ben vaak met mijn moeder samen op vakantie geweest, naar Parijs, dan liepen we met z’n tweeën door de stad, en maar praten, vragen stellen, verhalen vertellen. Ik zie het ook niet voor me, mijn ouders bij elkaar. Ik heb geen idee hoe mama zou moven met Sabri als man.’

Vraagt u zich weleens af hoe uw leven was gelopen als u in Egypte was gebleven?

Sabri: ‘Dan had ik dit leven en mijn prachtige kinderen niet gehad. De beslissing te vertrekken heeft mij gemaakt tot wie ik ben. Maar ik denk wel, als ik daar acteur was geworden, dat ik veel verder was gekomen. Ik heb in Egypte in één film gespeeld, en die is door miljoenen in de Arabische wereld gezien, ik word er nog steeds herkend.’

Shady: ‘Sabri is nooit verbitterd geweest, zoals sommige vaders uit Arabische landen die hier met een ingenieursdiploma naartoe kwamen en alleen ongeschoold werk konden vinden. Sabri is iemand die nooit bij de pakken neer gaat zitten, maar altijd doelen blijft stellen en keihard zal werken om die te behalen. Die instelling vind ik mooi en inspirerend.’

Sabri: ‘Shady heeft mij vergeleken met Bilal, de hoofdpersoon uit De libi, vanwege zijn enthousiasme. Ik zie de vergelijking zelf ook. Het gevoel dat je twee keer zo hard moet rennen als iemand anders kan een heleboel energie opleveren. Je hoeft niet in de rij te gaan staan wachten tot je een keer een Oscar krijgt. Er is geen rij. Je kunt overal vandaan komen en ineens vooraan staan.’

Cv Sabri Saad El-Hamus

21 april 1957 Geboren in Caïro.

1975 Studie Economie aan Caïro University.

1978 In Nederland aangekomen.

1983-1984 Toneelschool in Arnhem.

1984-heden Rollen op televisie (Pleidooi, Levenslied, Shouf Shouf!), in film (Het schnitzelparadijs, Offers, ’n Beetje verliefd, De libi) en theater (talloze rollen).

2008-2017 Artistiek leider theatergezelschap De Nieuw Amsterdam.

Cv Shady El-Hamus

14 april 1988 Geboren in Amsterdam.

2008-2012 Nederlandse Filmacademie, richting scenario/regie, studeert af met twee films: Over zonen (scenario en regie) en Magnesium (regie).

2013-2015 MA Directing Fiction, National Film and Television School, Buckinghamshire, Engeland.

2017 Korte film Nachtschade, Nederlandse inzending voor de Oscars.

2019 De libi.

Cv Ashgan El-Hamus

26-01-1993 Geboren in Amsterdam.

2013-2017 Nederlandse Filmacademie, richting scenario.

2018 Scenario voor online jongerenserie Skam (NPO).

2019 Column in Het Parool.

2019 Regisseert haar eerste korte film, een Filmfonds Short met titel Birdland.

Cv Shahine El-Hamus

9 oktober 2000 Geboren in Amsterdam.

2014-2017 Een van de vaste acteurs in De vloer op jr.

2016 Rol in A’dam - E.V.A.

2018 Rol in Vals.

2019 Hoofdrol in De belofte van Pisa, de verfilming van de debuutroman van Mano Bouzamour.

Gijs Groenteman gaat in onze illustere archiefkast in gesprek met mensen die hem hebben verwonderd. Rapper Pepijn Lanen, schrijver Paulien Cornelisse en kunsthandelaar Jan Six passeerden al de revue.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden