Column Thomas van Luyn

Biertje in de ene hand, toastje grillworst in de andere. Het Netflixbuikje van Thomas van Luyn lijkt elke week hoger te staan

Mijn vrouw wil haar vet eraf laten vriezen. In Hollywood doet iedereen het, had haar vriendin gezegd. Ik snap het proces niet helemaal, maar ze bevriezen het vet of zo, en dan gaat het weg. Waarheen weet ik niet. Misschien krijg je het in een tupperwarebakje mee naar huis. Ik zie al hoe Robert Downey met zijn buikvet uit de kliniek komt, en het in de vriezer legt. Daar ligt al een pakje van zijn vrouw, gevouwen in vetvrij papier zoals van de slager. Dat bewaren ze om lekker de aardappeltjes in op te bakken.

Een buik hoort lekker warm te zijn, dus het bevriezen ervan lijkt me niet lekker, maar vast beter dan liposuctie. Wie ooit heeft gezien hoe een chirurg zich in het zweet werkt door verwoed een buis door iemands buik heen en weer te raggen, terwijl bloederige blubber door een doorzichtige slang wordt weggeslobberd, zal dat niet snel willen. Bevriezen lijkt me dan toch meer wellness en minder slachthuis.

Maar stel je nou voor dat mijn vrouw straks met een strak plankje thuiskomt waar haar buikje zat. Dan kan ik natuurlijk niet achterblijven, want dan zijn we als stel niet meer in balans. De man hoort de grotere buik te hebben, vind ik. En je zou het van mij niet zeggen, weet ik, maar bij het ranke gezicht dat deze bladzijde siert, hoort een onvervalst bierbuikje. Of, zoals ik het noem, een Netflixbuikje. Bierbuik klinkt te gezellig, die krijg je van lachen met vrienden in de kroeg. De mijne is gegroeid terwijl ik op de bank Modern Family lag te kijken. Biertje in mijn ene hand, toastje grillworst in de andere en een warme snorrende laptop op mijn buik die elke week een paar millimeter hoger lijkt te staan.

Ik liet mijn Netflixbuik aan een vriend zien (want dat is wat vrienden doen), en hij zei: ‘Ja? Nou en?’ Daar had hij een punt. Nu heb je al snel een punt, wanneer je ‘Ja? Nou en?’ zegt als iemand ergens over klaagt. Er zijn therapeuten die een goede boterham verdienen met niets anders dan dat.

‘Mijn moeder dronk en mijn vader was er nooit.’

‘Ja? Nou en?’

Enfin. De vriend had gelijk, natuurlijk. Een echte vent zal het zijn reet roesten dat zijn buik dikker is dan voorheen. Zolang je nog bij de pianotoetsen kunt, is er niets aan de hand. Maar dan zie ik iemand met een platte buik (en goed haar), en dan denk ik: daar heb ik ook recht op. Ik werk hard, ik betaal belasting, het is een vrij land, ik wil een platte buik.

Zo werkt het natuurlijk niet, maar zo denk ik wel.

Die buikvriezerij zal trouwens wel serieus geld kosten. Dat kun je natuurlijk ook uitsparen door minder te zuipen en meer te bewegen. Als iemand zou zeggen: hier is tweeduizend euro, daarvoor hoef je alleen een maand lang verstandig te eten en flink te sporten, dan zou ik dat toch serieus overwegen, ik heb weleens harder gewerkt voor minder. Echter, onzekerheden wegtoveren met geld, dat spreekt me toch meer aan dan discipline. Ik weet alleen niet of je bierbuiken ook kunt bevriezen; ik leg weleens een lauw blikje bier in de vriezer en als ik dat vergeet, nou, wat daarmee gebeurt, dat moet ik echt niet hebben.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden