Eeuwig levenBert Romp (1958-2018)

Bert Romp (1958-2018), de olympisch springruiter die zijn medaille niet kreeg

Hij behoorde tot de beste ruiters in de hoogtijdagen van de springsport. Maar zijn verdiende gouden plak werd hem onthouden.

Bert Romp  Beeld null
Bert Romp

Springruiter Bert Romp haalde zijn grootste succes in 1992. Als lid van de Nederlandse springruiterequipe won hij samen met Jos Lansink, Jan Tops en Piet Raymakers de landenwedstrijd op de Spelen van Barcelona. Alleen konden maar drie ruiters een gouden medaille krijgen, omdat de IOC net toen had besloten het aantal medailles bij teamsporten te beperken. Degene wiens score de laagste was, mocht niet op het podium en kreeg geen medaille. Dat was Romp met zijn paard Waldo E.

‘Er zijn niet zoveel mensen die goud winnen op de Olympische Spelen. Als jij dan niet de boeken ingaat als winnaar van een gouden medaille, dan voel je je wel bestolen’, zei hij.

Voor de rest was Romp nooit luidruchtig. Van 2000 tot 2004 was hij bondscoach op de achtergrond. Sinds 1990 had hij al zijn eigen manege Stal Romp in Goirle waar zijn zoons Remon, Ruben en Jesper uitgroeiden tot prijswinnende springruiters.

Op 3 oktober hielp hij bij het inladen van paarden in de vrachtwagen. Van het laatste paard kreeg hij een schop in het gezicht. Romp overleed de volgende dag, pas 59 jaar oud, in een ziekenhuis in Tilburg. ‘Dit is vreselijk’, zei voormalig topspringruiter Henk Nooren, bij wiens stal Romp zijn opleiding kreeg. ‘Het is iets wat ons allemaal kan overkomen. Elke dag laden we paarden in en uit.’

Romp was niet zoals Nooren (zoon van een ruitercoach) in de wieg gelegd om met een paard over een dubbele oxer te springen. Hij groeide op in een arbeidersgezin in Veendam. In het rijtjeshuis waar hij werd geboren, was er niet eens een schuur om een fiets te stallen, laat staan een paard.

Wel mocht hij voetballen. Hij ontwikkelde zich in zijn jeugd tot een aanvaller met dynamiet in zijn linkervoet. Leo Beenhakker, de toenmalig trainer van de BV Veendam, was onder de indruk van de talentvolle jonge aanvaller. Die mocht geregeld bij hem trainen.

Maar paardrijden vond Romp nog fascinerender. Er was thuis alleen geen geld voor. Uiteindelijk spaarde hij 100 gulden en kocht daarmee een pony. Al zijn vrije tijd bracht hij door in de manege. Leren rijden, leren springen, leren het op een akkoordje te gooien met zo’n beest. Zijn ouders waren er niet onverdeeld gelukkig mee.

‘Zij wilden dat ik iets normaals zou gaan doen, een fatsoenlijk beroep zou leren’, zei hij in 2003 in

de Volkskrant. Nadat hij de mavo had afgemaakt, mocht hij toch een instructeursopleiding bij het hippisch opleidingsinstituut in Deurne gaan volgen. In 1980 ging hij aan de slag bij de stal van Henk Nooren.

Hier haalde hij zijn eerste prijzen met de hengst Renville. Later reed hij voor stal Optalan in Moergestel en Stal Burg in Hoogeloon. Voor de laatstgenoemde stal haalde hij veel prijzen met de legendarische schimmel Mr Blue.

Met het springruiterteam werd hij zevende op zijn tweede Spelen in Atlanta. Nadat hij bondscoach was geworden, schreef de Volkskrant: ‘Romp is geen man van woorden, laat staan van grote woorden. Elke vorm van snoeverij is hem vreemd. Het liefst verricht hij zijn heilzame werk, waaronder hij in ernstige mate gebukt lijkt te gaan, in afzondering. Altijd druk, druk en druk.’

Als bondscoach haalde hij met het springteam een vierde plek in Athene in 2004. Romp keerde niet meer terug naar Veendam. Hij bleef een stoïcijnse noorderling in het bourgondische zuiden.

Nadat hij bondscoach was geweest, hield hij zich bezig met het opleiden van een volgende generatie springruiters. Zijn stal zal worden voortgezet door zijn drie zoons, van wie Ruben nog altijd in de top actief is als springruiter.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden