Barry Atsma: 'Ik ben van nature een echte pleaser'

Hij wilde een internationale carrière en hij krijgt een internationale carrière. Acteur Barry Atsma staat op de set met Hollywoodsterren - maar hij maakt geen selfie met ze.

Styling: Analik (Unit C.M.A.), HAIR & MAKE-UP: Patricia van Heumen (Angelique Hoorn Management), LOCATIE: Met dank aan Guuk en Johan Brand uit Vleuten, ASSISTENT: Sabine van der Vooren. Denim jasje en jeans: Samsøe & Samsøe VIA de Bijenkorf Beeld null
Styling: Analik (Unit C.M.A.), HAIR & MAKE-UP: Patricia van Heumen (Angelique Hoorn Management), LOCATIE: Met dank aan Guuk en Johan Brand uit Vleuten, ASSISTENT: Sabine van der Vooren. Denim jasje en jeans: Samsøe & Samsøe VIA de Bijenkorf

De elektrische auto staat op te laden voor zijn huis in een vinexwijk terwijl acteur Barry Atsma (44) een schaaltje blauwe bessen en aardbeien op tafel zet. 'Pak gerust. Wil je misschien een glaasje water bij je koffie?' En na afloop: 'Nog een boterhammetje voordat je gaat?' Niets doet vermoeden dat dit de man is die in de ene internationale productie na de andere staat en kletspraatjes maakt met Hollywoodsterren als Samuel L. Jackson.

Ik vroeg je zus jou te typeren. Ze zei: 'Barry is een winner.'
'Haha, dat komt denk ik door mijn competitieve gedrag bij sporten en spelletjes. Als mijn zus dreigde met monopoly te winnen, gooide ik boos het bord omver. Ik ben inmiddels wat ouder en wat milder, maar toen we laatst met de hele familie op vakantie in Frankrijk waren, stonden we daar weer fanatiek te jeu-de-boulen. Mijn zus ook, hoor. Dat komt echt van onze ouders. Die zijn ook heel fanatiek met spelletjes. Dus dat winnen is wel een ding, ja.'

Als Barry iets wil, gaat hij ervoor, zeggen intimi. 'Hij vertrok vijf jaar geleden bij Toneelgroep Amsterdam omdat hij een internationale carrière wilde verkennen', zegt collega-acteur Jacob Derwig. 'En natuurlijk lukt dat dan ook. Een jaar later had hij zijn eerste buitenlandse project.'

'Barry pakt het strategisch aan', zegt Vanessa Henneman, al tien jaar zijn agent. 'Hij is zakelijk. Bij de tv-serie Voetbal-vrouwen vroeg ik bijvoorbeeld: 'Zou je dat wel doen? Zou je niet voor een interessante rol in het theater gaan?' 'Hiermee kan ik een bredere bekendheid krijgen', antwoordde hij. Het is bij hem niet alleen maar kunst voor de kunst. Hij houdt ook rekening met timing. Eerst zorgen je dat je bankable wordt, en van daaruit werkt hij aan kwaliteit. Hij is soms heel berekenend. Vraagt zich op tijd af of mensen niet Barry Atsma-moe worden. Daarom is hij nu het regisseren aan het ontwikkelen.'

Ook zijn rol in de bejubelde dramaserie Klem met Jacob Derwig en Georgina Verbaan dankt hij aan zijn doortastendheid. Hij stond niet op de de oorspronkelijke castinglijst, maar wilde de rol van brave, kleurloze vader die zich ontwikkelt tot een uitgesproken, heldhaftig figuur zó graag spelen, dat hij zich erop heeft láten zetten. Het leverde hem uiteindelijk een Gouden Kalf-nominatie op.

'Nu klinkt het allemaal wel erg gepland', countert Atsma, terwijl hij een aardbei pakt. 'Ik ben ook wel van de intuïtie, hoor. Maar die parallel met fanatiek sporten gaat wel op, denk ik. Dat is wel een beetje hoe ik in elkaar steek. Ik voelde me senang bij Toneelgroep Amsterdam, maar op een morgen stond ik op en toen was ik zo moe. Daar spelen, ernaast filmen, vader zijn. Ik werd horendol van dat schema. Dan moest ik naar Polen voor een voorstelling van vijf uur, twee dagen thuis, dan weer naar Wenen om een andere voorstelling te spelen die zes uur duurde. Ik zie het ook in de tweets van Halina Reijn, die nog steeds bij Toneelgroep Amsterdam zit. Dan vliegt ze weer van Londen naar Amsterdam en dan weer naar Taipei om drie voorstellingen te doen. Maar ik heb twee kleine kinderen. Die wil ik naar school brengen, 's middags weer ophalen, voor ze koken. Dan wil ik daarna niet snel de motor op om ergens een voorstelling te spelen. Stoppen dus, dacht ik. En dan ben ik vrij snel. Ik dacht gelijk: welke kans ligt er nu?'

Barry Atsma. Styling: Analik Brouwer (Unit C.M.A.), HAIR & MAKE-UP: Patricia van Heumen (Angelique Hoorn Management), LOCATIE: Met dank aan Guuk en Johan Brand uit Vleuten, ASSISTENT: Sabine van der Vooren. Beeld null
Barry Atsma. Styling: Analik Brouwer (Unit C.M.A.), HAIR & MAKE-UP: Patricia van Heumen (Angelique Hoorn Management), LOCATIE: Met dank aan Guuk en Johan Brand uit Vleuten, ASSISTENT: Sabine van der Vooren.

Ben je een beetje de zakenman onder de acteurs?

'Nee, dan zou ik heel andere keuzes maken. Dan zou ik romantische komedies maken, programma's presenteren en tien keer zoveel verdienen.'

Ik bedoel meer in de zin dat je je carrière planmatig benadert.
'Ik ben misschien de realist onder de acteurs. Ik kan goed inschatten hoe het werkt. Ik heb een talent dat inzetbaar is, maar wat het ook nodig heeft dat ik goed nadenk over welke rollen ik kies. Voor sommige rollen kan ik gewoon net niet goed genoeg zijn.'

Jacob Derwig, die als acteur niet per se voor je onderdoet...
Onderbreekt: 'Nee, zeker niet, nee, Jacob is een fenomenaal talent. De beste, vind ik.'

Hij wil ook wel een internationale carrière, maar bij jou lukt het, 'natuurlijk'.
'Ik doe er alles aan wat nodig is. Ik werk aan mijn Engels, neem Duitse lessen, maak eindeloos veel tapes van mezelf. Laatst deed ik hier in de keuken nog een dronkenmansscène tegen de verwarming. Mijn 10-jarige dochter filmde het. Dat stuur ik in voor een of ander Hollywoodproject en soms sta je dan ineens in een film. Zo stond ik in Zuid-Afrika te draaien met Jean Reno en Christopher Plummer naast Jason Clarke en Rosamund Pike voor de film The Man with the Iron Heart. En vorige zomer had ik opnamen met Samuel L. Jackson en Ryan Reynolds voor de film The Hitman's Bodyguard. Maar de interessantste rol die ik heb gedaan was voor de Duitse ZDF-serie Credo, die volgend jaar uitkomt. Het is hartstikke leuk om zes dagen met Samuel Jackson te draaien, maar je weet van tevoren niet of je er niet uitgeknipt gaat worden, snap je? Desondanks is dat gewoon leuk om te doen.'

Waarom is dat leuk?

'Omdat er een groot budget is. Ik had een scène met hem aan tafel. In Nederland film je zoiets in een uur, nu konden we er de hele dag over doen. Zo kun je echt alle hoeken en gaten van die scène verkennen en de tijd nemen om te ontspannen. Het eerste uur met Samuel was ik echt zenuwachtig, je krijgt dan de tijd om een beetje tot rust te komen. In Nederland zou je alleen maar zenuwachtige takes hebben.'

Heb je een selfie met hem gemaakt?
'Nee, dat vind ik echt genant en stom. Je voelt ook aan alles dat hij dat vervelend vindt. Alle acteurs met wie hij werkt, willen met hem op de foto. Al de eerste seconde dat je hem ontmoet, realiseer je je dat hij daarom de boot afhoudt. Maar uiteindelijk hebben we een beetje gechitchat over Amsterdam en dan heb je eigenlijk best een leuk gesprek. De man is heel oké, maar hij heeft een schild opgetrokken. Want of hij nou in Timboektoe, in het puntje van Chili of in Noord Siberië komt, iedereen staat met open mond naar hem te kijken.'

In die zin zou je denken: zo benijdenswaardig is zo'n internationale carrière niet.
'Nee, joh. Ik vind de afwisseling leuk, het buitenland zorgt voor een bepaalde verfrissing, maar om nou een wereldberoemde acteur te worden die in een bepaald hokje terechtkomt, nee.'

CV Barry Atsma 

29 december 1972 - geboren in Bromley, Engeland.

1992 - Propedeuse rechten, Universiteit Utrecht
1996 - Hogeschool voor de Kunsten, Utrecht
2001 - breekt bij het grote publiek door in de RTL-serie Rozengeur & Wodka Lime.
2002 - 2012 - Toneelgroep Amsterdam. Solostuk Denne, geï¿nspireerd op zijn broer Rimmert met het syndroom van Down. Speelt in films, o.m. Lepel, Zwart Water, Loft, Taped, Knielen op een bed violen, Komt een vrouw bij de dokter. Tv-series, o.m. Waltz, Voetbalvrouwen, Gooische Vrouwen, Van Gogh, Klem.
2010 - Gouden Kalf Komt een vrouw...
2013 - Hollywoodfilm: Hector and the Search for Happiness. Hoofdrol in de BBC-serie Tatau.

Vanaf 17 augustus in de bioscoop: The Hitman’s Bodyguard, en The Man with the Iron Heart (HhhH).

Zomer 2017 - Regiedebuut, start opnamen Rotterdam I love you.
2018 - Credo, tv-serie voor ZDF.
2 maart 2018 - Bankier van het Verzet

Atsma heeft twee dochters uit een eerdere relatie, woont in Utrecht en heeft een relatie met actrice Noortje Herlaar.

Je zou Brad Pitt niet hoeven zijn?

'Nee. Ik woon liever hier in een vinexwijk. Ik ga graag gewoon een supermarkt in en met mijn kinderen naar de hockeyclub. Die normale dingen zijn eigenlijk het leukste aan het leven, vind ik. Dat filmen in het buitenland is soms ook ontzettend ontnuchterend, hoor. Ik zou bijvoorbeeld iets met de Franse acteur Jean Reno gaan doen, echt een held van mij. Ik zag hem alleen nergens op de set. Dus ik vroeg de opnameleider: 'Waar is Jean? Ik vind het wel fijn om de teksten van tevoren even door te nemen.' 'Die neemt zijn deel op in Canada', kreeg ik te horen. 'Je moet de dialoog doen tegen dat balletje wat daar hangt.' Stond ik daar die hele scène te doen met een tennisbal! Maar goed, die afwisseling is precies wat ik zocht. Dat houdt me wakker.'

Heeft het ook ermee te maken dat je graag eens in de eredivisie wilt scoren?
'Zo zie ik het niet. Je enige tegenstander ben je zelf. En daar kun je niet van winnen. Je kunt je alleen maar verdiepen. Ik denk dat ik dat willen winnen juist een beetje kwijt ben. Al het werk van de afgelopen twintig jaar gaat niet over winnen, maar over loslaten en in een soort simpelheid terechtkomen. Zodat de verhalen die in mij zitten vanzelf worden verteld, vanuit zachtheid, of een diepere emotionaliteit. En dat is nog wel een gevecht, hoor. Dat is niet zo makkelijk voor mij. Dat is namelijk die winnaarsmentaliteit, die zit dat in de weg. Ja, dat is het. Ik moest er even hard over nadenken, maar ik geloof dat dat aan de hand is. Ik denk dat ik een beetje afscheid aan het nemen ben van dat competitieve gevoel. Dat het nu over iets anders gaat.'

Er lijkt een ontwikkeling in je imago gaande. Een paar jaar geleden werd je nog 'de spa rood van de serie Rozengeur & Wodka Lime' genoemd. Je zou iets non-descripts hebben. 'Een acteur zonder haakje of hoekje of zwarte kant. Niet heel keurig, maar ook niet erg van de straat, niet duister, maar ook niet glad. Niet vals, maar ook geen sukkel. Barry was altijd ergens ertussenin.'
'Haha, dat heb ik niet gelezen.'

Hans, een goede vriend van je, zei ook: 'Barry is gegroeid in echtheid.' Ik zag net op je wc een gedicht van Griet Op de Beeck hangen, met: 'Laten we helemaal onszelf worden, niet wie we denken dat anderen wilden dat we waren.' Dat lijkt een thema voor jou.
'Ja, daar hebben Hans en ik veel gesprekken over. Ieder mens heeft zijn zoektocht en die van mij is: wat wil ík? En daarover uitgesproken durven zijn.'

Je lijkt de laatste tijd opener in interviews dan voorheen. Zo vertelde je in het programma van Sophie Hilbrand zonder schroom tegen een burn-out aan te hebben gezeten, inclusief de bijbehorende angsten, huilbuien, hyperventilatie en therapie.
'Ja, ik geloof dat dat klopt. Ik ben van nature een echte pleaser. Heel gevoelig voor hoe anderen zich voelen, daar komt denk ik dat spa rood ook vandaan. Op de set heb ik echt moeten leren om me af te sluiten voor anderen, omdat ik snel ga bemiddelen. Ik ben van nature een regisseur, niet een acteur. Ik roep al twintig jaar dat ik eigenlijk regisseur ga worden. Nu ga ik het voor het eerst doen. Ik durf eindelijk mijn karakter te laten zien. Ook aan mezelf.'

null Beeld null

Kwam het door je pleaserigheid dat je in eerste instantie rechten bent gaan studeren? Je boezemvriend Sjoerd, die je al vanaf je 4de kent, zei dat je al op jonge leeftijd aan hem vertelde dat je later naar de toneelschool wilde. Hij zei: 'Maar dat lag niet voor de hand bij zijn ouders, rechten was een logischer keuze. Zijn vader, Bert, heeft het ver geschopt in het bedrijfsleven, tot financieel directeur van Unilever. Zijn zus heeft een groot architectenbureau. Zijn ouders hadden voor Barry ook zo'n professionele loopbaan voor ogen.'
'Sjoerd zegt dat altijd, ja. Ik kan het me niet meer herinneren. Mijn ouders zijn niet zo dwingend, hoor.'

Volgens Sjoerd heb je veel confrontaties met je vader gehad.
'Ik heb wel gevechten met hem gehad. Absoluut. Waar ga je voor? Dat konden heftige discussies zijn. Mijn vader is echt zakelijker. Die heeft van nature geen affiniteit met acteren. Ik denk dat het voor hem moeilijk was dat ik koos voor de toneelschool. Hij maakte zich daar, misschien ook wel terecht, zorgen om. Maar ik was altijd al aan het toneelspelen met mijn broer Rimmert, die Down heeft. Rimmert is fantasierijk en achteraf bezien was hij denk ik een doorslaggevende factor bij die keuze voor acteren. Rimmert was een leerschool in gevoeligheid, kwetsbaarheid en duidelijke driften. Agressie, angst, humor, seks, niets menselijks is hem vreemd, en dan in extreme vorm. Die krachten kun je als speler gebruiken. Ik heb bij Rimmert een soort bron gevonden.'

Komt dat pleasergedrag ook door hem?
'Dat heeft zeker met hem te maken. De eerste zorg ging naar Rimmert. Niet om een getraumatiseerd beeld van ons gezin te schetsen, maar hij heeft ons gevoelig gemaakt voor wat anderen ervaren. Dat je denkt: misschien moet ik een beetje inleveren. Sommige mensen hebben dat niet, die blijven van nature dichtbij zichzelf. Dat is een talent, daar kan ik best jaloers op zijn. Zoals Carice van Houten. Dat is echt een persoonlijkheid, heel autonoom. Ik heb dat niet van nature, ik werk eraan. Al jaren. Haha.'

Ging het daarover in therapie?

'Ja. Ik heb de mazzel gehad dat ik een goede therapeut vond; om de zoveel jaar kom ik bij haar terug. Dan zit ik er weer een tijd. Bij haar komt mijn eigen persoonlijkheid steeds meer bovendrijven.'

Wat is de belangrijkste eyeopener van die therapie?
'Het inzicht dat ik wel iedereen kan willen redden, maar dat veel mensen helemaal niet gered willen worden. Hè?, dacht ik. Maar het is toch de bedoeling dat je je best doet om iedereen te redden? Dat was echt een eyeopener. En ik snapte van anderen veel, maar van mezelf dus nog niet zo veel. Dat vond ik confronterend. Op een bepaald moment vroeg mijn therapeute mij en familieopstelling te maken met kopjes en bekertjes. Dan keek ik naar waar ik stond en dacht ik: huh? Waarom sta ik weer hier?'

Doe eens een familieopstelling van toen. Waar stond jij?
'Ik was erg met Rimmert bezig.' Zet twee kopjes dicht bij elkaar op tafel. 'En mijn moeder begon in die periode ziek te worden, dus ik was ook met haar bezig.' Zet er nog een kopje bij. 'En mijn zus en mijn vader, die stonden hier. Ook gericht naar mama en Rimmert, maar iets verder van mij af.'

Waarom dacht je dat iedereen op jouw hulp zat te wachten?
'Dat weet ik niet. Op de toneelschool deden we een oefening met commedia dell'arte-maskers. Dat was interessant, omdat het zo confronterend was. De les was: je hebt allemaal een masker dat bij je past. Sommige mensen zijn van nature Pantalone, dat is de gekkige, manipulerende man die zijn geld telt en geniepig om het hoekje kijkt. Een ander past weer beter het masker van de boerenslimme Arlecchino. Mijn masker was il Capitano. Dat is de held. Of in ieder geval, hij denkt dat-ie een held is, een trots en overmoedig personage. Hij komt altijd zó binnen.' Steekt borst vooruit, kin omhoog. 'Dat doe ik ook. En daar reageren anderen op, die laten dingen dan aan mij over. Het is een gevaarlijk mechanisme. Soms moet je je realiseren dat het overmoedig is om te denken dat je iemand kunt redden, want erachter zit ook: ik weet het beter! Laat mij maar even!'

null Beeld null

Ook een reden waarom je tegen een burn-out aan zat?

'Ja. Ik heb op een gegeven moment hard aan de handrem moeten trekken om weer bij mezelf te komen.'

In de ogen van je zus zijn je reddingsacties soms waanzin. Dan breng je Rimmert even op en neer met het vliegtuig naar je ouders in Frankrijk.
'Ik ben overmoedig. Let's do it!'

Misschien een effect van het opgroeien in een expatgezin? Jacob Derwig zei dat jij in je carrière grotere stappen durft te zetten dan hij, omdat je je jeugd in verschillende buitenlanden hebt doorgebracht.
'Dat heeft er zeker mee te maken. Om de zoveel tijd zaten we weer ergens anders, was er veel adrenaline. Dat is in mijn systeem gaan zitten. Ik heb gelezen over wat dat fysiek doet bij een kind, hoe het lichaam zich aanpast aan bepaalde situaties. Voor mij voelt het dus vertrouwd om om de zoveel tijd te verkassen en iets nieuws te doen.'

Je lijf is verslaafd aan een hoge dosis cortisol?
'Ik denk het. Ik denk dat ik dat nodig heb. Vandaar misschien ook dat fanatieke sporten en spelletjes doen. Op mijn 13de zat ik ineens in Brazilië op een middelbare school waar iedereen alleen Portugees sprak. Dan moet je als de wiedeweerga die taal leren en je weg zien te vinden. Daar komt dat pleasen misschien ook vandaan. Ik ben goed geworden in scannen hoe een groep werkt en wat nodig is om erin te overleven. Ik ben getraind in het razendsnel vinden van overeenkomsten met mensen. Vrij essentieel om snel te aarden in groepen. In Brazilië viel ik in het begin buiten de boot, daarna is dat goed gekomen. In Griekenland werd ik gepest. Een jaar of 6 was ik, ik werd met steentjes bekogeld. In Nederland had ik juist een fijne vriendengroep. Die verschillende fases waren harde lessen in groepsdynamiek.'

Toen jullie gezin naar Engeland verhuisde, moest je broer Rimmert in Nederland naar een tehuis. Had hij thuis kunnen blijven wonen als jullie niet telkens verhuisden voor je vaders werk?

'Het is iets versneld gegaan door het verhuizen, maar ik denk dat het er sowieso van was gekomen. Rimmert heeft veel aandacht en zorg nodig en regelmaat en herkenning, dat raakte hij in Londen kwijt. Voor Rimmert was het ingewikkeld, en voor mijn ouders ook. Ik herinner me nog goed hoe moeilijk mijn moeder het vond hem weg te brengen. Ik kan me er alles bij voorstellen, het raakt me al als ik erover praat...' Met vochtige ogen: 'Ik vind het al lastig als ik mijn dochter voor een week naar kamp breng, laat staan dat je je zoon, een ontzettend lieve, gevoelige geest, achter moet laten en tijdelijk door anderen moet laten opvangen.'

Ik kan me voorstellen dat je denkt: het is te moeilijk voor hem, we keren met het hele gezin terug naar Nederland. Had je vader zo'n sterke motivatie om carrière te maken?
'Dat weet ik niet, dat zou je mijn ouders moeten vragen, ik was toen anderhalf. Voor Rimmert is het sowieso een goede keus geweest om doordeweeks in een gezinsvervangend tehuis te zitten. Daar heeft hij zijn vrienden, goede begeleiding. In het weekend en de vakanties is hij altijd bij mij ouders of bij mijn zus of bij mij. Dat werkt heel goed voor hem.'

Volgens je jeugdvriend Sjoerd is je vader veranderd door de geboorte van Rimmert. Hij was zijn wilde haren in één klap kwijt.
'Dat begrijp ik ook wel. Toen Rimmert werd geboren, heeft hij een grote drang gevoeld om voor hem te zorgen. Hij is toen van studie gewisseld om geld te gaan verdienen. Hij deed ooit werktuigbouwkunde, wat zijn passie is, en wat hij nu ook weer doet. Toen hij met pensioen was, heeft hij meteen een garagebedrijfje in zijn schuur gebouwd; hij klust nu aan oude auto's. Dat ze Rimmert kregen, was een ontzettende klap. Maar daar komt zijn verlangen vandaan om het voor iedereen goed te organiseren. Mijn vader heeft ook dat pleasegedrag. Hij is nu druk met de zorg voor Rimmert en voor mijn moeder, die parkinson heeft. Dat is zó'n rotziekte. Ze heeft de verstijvingsvariant, net wijlen prins Claus. Langzaam maar zeker berooft het haar van van alles. Vreselijk voor iemand die zo sociaal en outgoing is en van dansen houdt.'

null Beeld null

Je zus zei dat Rimmert erg van dansen hield, maar dat dat voorbij is. Omdat je met Down sneller veroudert, is Rimmert op zijn 50ste een oudere man van 80.

'Hij is wel bejaard aan het worden, ja, en bedeesd. En hij heeft sterk de behoefte aan zijn natje en zijn droogje, zoals zijn cola en zijn roze koek. Als hij bij mij thuiskomt, staat dat altijd klaar. Dat vinden mijn kinderen verwarrend. 'Waarom mag Rimmert wel roze koek en cola?' 'Omdat-ie downsyndroom heeft, ja!' Maar die confrontatie met vergankelijkheid vind ik moeilijk. Ik zie bij zowel Rimmert als mijn moeder hoe hun wereld steeds kleiner wordt. Gelukkig wordt Rimmert leuk oud. Het wordt een lieve oudere man met een glimmertje in zijn ogen.'

Hoe gaat hij ermee om als bij jou een geliefde verdwijnt, zoals toen je ging scheiden?
'Hij negeert het, haha. Mijn ex Izaira is in mijn leven nog steeds belangrijk, dus die ziet hij nog veel. En Noortje (Herlaar, vriendin en actrice, red.) ook, die noemt hij Oortje. In zijn verbeelding heb ik nu twee vrouwen.'

Vind hij Oortje leuk?
'Hij vindt Oortje fantastisch! En Oortje is ook fantastisch.'

Ze woont niet hier, toch?
'Ze heeft een huis in Amsterdam, maar ze is veel hier. We vinden het heerlijk om te zitten en te lullen. Door wat ik heb doorgemaakt, sta ik nu anders in de liefde. Die therapeute die ik samen met Izaira bezocht, en nadat we waren gescheiden alleen, heeft mij ervan bewust gemaakt dat ik, door iemand te willen helpen, niet over mijn eigen onzekerheden en angsten praat. Daardoor deel je niks meer. Ik heb het echt moeten leren mezelf te laten zien, en ik merk nu wat dat oplevert. Noortje is open, gevoelig en wijs en we vinden het fijn om elkaar liefdevol te begeleiden. We kunnen ons allebei erg vinden in wat Alain de Botton schrijft, namelijk dat we in de liefde de neiging hebben de ander te romantiseren in het begin. Het slaat nergens op, maar het is een oerdrift, net als de neiging jezelf te presenteren met je mooiste veren, als een pauw. Ondertussen hangt er wel poep aan je kont. Zo is het bij iedereen. Iedereen heeft zijn onhebbelijkheden. En dat kan een grote irritatiefactor worden, tenzij je vanaf het begin er open over bent. Noortje en ik zijn in ieder geval goed begonnen. Zij wist gelijk dat ik jubeltenen heb, haha. Niemand is foutloos, er bestaan geen perfecte wezens. Soms denk je dat andere mensen goed georganiseerd zijn, happy en fit, maar vergeet het maar.'

Dat overkomt jou ook geregeld, dat mensen denken dat je perfect bent. Theo Maassen riep bijvoorbeeld in zijn voorstelling: 'Ik haat Barry Atsma. Ik durf het nu eindelijk te zeggen. Ik haat hem. Het is niet Barry zelf, maar wat ik haat is dat perfecte bovenlichaam van hem.'
'Haha, ja, gespeelde haat, want Theo houdt veel van me.'

De satirische nieuwssite De Speld schreef dat het tijdens de twee minuten stilte op 4 mei níét de bedoeling is aan Barry Atsma te denken.
'Haha, daar moest ik erg om lachen! O ja, en ik moest ook uit het basispakket van de zorgverzekeraars. Geestig. Kennelijk ben ik in het hoofd van mensen een bepaald type. Dat heeft vast iets met die uitstraling te maken, die Capitano.'

Naast je looks, komt het misschien door het gemak waarmee je praat. Dat zei een vriend van je: 'Barry heeft veel meegemaakt, maar hij blijft de golden boy die alles komt aanwaaien.'
'Ik moest net even de tranen wegslikken toen we het over Rimmert hadden, maar dan hou ik me in. Ik wil altijd verder. En dat klinkt door in hoe ik praat. Maar het laat onverlet dat ik me in Brazilië ongelooflijk eenzaam heb gevoeld. En dat ik het ingewikkeld vind om mijn moeder zo... Dat doet me veel verdriet. En het gaat ook over mijn eigen vergankelijkheid. Dan denk ik: godverdomme, wat is het leven überhaupt een rare grap. Het heeft allemaal totaal geen zin. Dan wordt zo'n levenslustige vrouw die andere mensen zo veel plezier geeft, alles ontnomen. Zo hufterig, ik weet niet wie het bedacht heeft, maar het is een heel slecht plan.'

Helpt een twaalf jaar jongere vriendin tegen die angst voor vergankelijkheid?

'Het werkt eerder tegenovergesteld. Je wordt je erg bewust van je leeftijd. Eerlijk gezegd, ik heb in het begin vaak gedacht: dit kan niet, Barry, je bent twaalf jaar ouder, kom op. Ik ben nooit eerder gevallen op een jongere vrouw. Mijn ex Izaira is vier jaar ouder dan ik. Ik was dus verrast dat ik voor Noortje viel, met dat leeftijdsverschil. Maar ja, zij en ik hebben een soort zielsverwantschap.'

Zie je jezelf nog een keer vader worden?
'Dat is een ingewikkelde vraag. Dat zijn van die dingen waarover ik niet op Nu.nl quotes wil teruglezen. Het zal me verder allemaal worst wezen, maar het vaderschap neem ik serieus.'

Nog even over je vader dan. Joram Lürsen, regisseur van de film Bankier van het Verzet waarin jij een van de hoofdrollen vertolkt, vroeg zich af of jij je nog tegenover je eigen vader wilt bewijzen.
'Ja... Ja, dat speelt zeker. Ik zoek altijd nog de goedkeuring van mijn vader. Zo van: het is een rare keuze geweest, acteren, maar het is wel gelukt om er iets van te maken. Die druk, die bewijsdrift, die heb ik nog steeds. Ik vind het heerlijk als mijn vader 'Goed zo, jongen' zegt. Ik merk dat ik wil bewijzen dat ik het zakelijk allemaal op orde heb. Alle financieringsperikelen rond mijn regiedebuut voor de internationale speelfilm Rotterdam I Love You, deel ik graag met hem. De opnamen beginnen deze zomer en dan over een jaar moet de film wereldwijd in première gaan. Waarschijnlijk praat ik zo graag met hem omdat het iets meer een managersfunctie is, snap je? Een kinderachtig gevoel van: 'Kijk, papa, nu ben ik toch ook een beetje de baas.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden