ColumnArnon Grunberg

Anno 2018 moet het maar afgelopen zijn met de moeizame pogingen tot authenticiteit

null Beeld
Beeld

De dankwoorden bij toneelprijzen zijn uitbundiger en beter dan die bij literaire prijzen. Dat van Karina Holla was een toneelstuk op zich.

Zondagavond was ik in de Stadsschouwburg in Amsterdam, de toneelprijzen werden uitgereikt. Het noodlot had mij genomineerd voor de Arlecchino, voor de beste mannelijke bijrol. Deze nominatie was misschien een goed moment voor altijd te stoppen met acteren. Niet met leven, dat bestaat uit beschaving veinzen, een acteerprestatie – wat is veinzen anders dan acteren – die met een beetje goede wil door de medemens als authentiek wordt waargenomen, nee, het andere acteren. Ooit werd ik afgewezen op twee toneelscholen. Vrienden hadden gezegd: ‘De cirkel is rond.’

Mijn vriendin had zich gehuld in een jurk die speciaal voor haar was gemaakt, zij het tien jaar geleden, maar speciaal gemaakt blijft speciaal gemaakt.

Ik zat met mijn medegenomineerden aan een tafel en wij zeiden niets tegen elkaar, op ‘gefeliciteerd’ na, misschien omdat we niets tegen elkaar te zeggen hadden. De sympathieke Vanja Rukavina won de Arlecchino, overigens was zijn verloofde minstens zo sympathiek.

De burgemeester van Amsterdam zei wat je van een burgemeester kunt verwachten, de minister van Onderwijs, Cultuur en Wetenschappen was aangenaam voorspelbaar. Kortom, iedereen speelde zijn rol perfect, al moet ik zeggen dat de dankwoorden uitbundiger en beter waren dan die bij literaire prijzen. Het zou passend zijn als vanaf heden bij literaire prijzen acteurs namens de auteur het dankwoord uitspreken. Anno 2018 moet het maar afgelopen zijn met de moeizame pogingen tot authenticiteit.

Het dankwoord van Karina Holla was een toneelstuk op zich. Terwijl Holla aan haar stuk bezig was, werd Marieke Heebink, die voor dezelfde prijs was genomineerd, zachtjes over haar rug gestreeld door Lineke Rijxman, ongeveer zoals je je hond streelt vlak voordat je hem moet laten inslapen.

Kort daarna was het voorbij. Mijn vriendin wilde door de schouwburg dwalen, maar ik fluisterde in haar oor: ‘Schrijven is verdwijnen en dat moeten wij nu doen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden