Als ze werken, dan zijn gemengde relaties zoals alle andere

Men moet er niet al te wilde voorstellingen van hebben

Foto De Volkskrant

Gemengde relaties, zo vertelt tv-maker Iris van Lunenburg afgelopen vrijdag in een Parool-interview, is een 'onderwerp dat anno 2017 gevoelig ligt'. Van Lunenburg - zelf van Haïtiaanse komaf - noemt voorbeelden van die gevoeligheid en voert ook zichzelf op: als zwarte vrouw die enkel op witte mannen valt, krijgt ze soms kritiek van andere zwarte vrouwen en mannen die een gemengde relatie afkeuren.

'Keep it in the culture' is een opmerking die Van Lunenburg eens ontving. In het tv-programma Iris onderzoekt: Gemengde relaties - vanaf maandag op de buis - neemt Van Lunenburg die gevoeligheid over gemengde relaties nader onder de loep. Kijken dus.

Of mijn eigen gemengde relatie gevoelig ligt? Nah. Nooit iets van gemerkt. Maar ik ben dan ook een man. Het was een ander verhaal geweest als ik een vrouw was. Het enige dat nu echt gevoelig ligt, is het feit dat ik nooit eens uit eigen beweging de stofzuiger ter hand neem en een spoor van sokken achterlaat.

Maar Van Lunenburg heeft gelijk dat gemengde relaties zeker dit jaar tot veel rumoer leiden. Zie de controversiële Rotterdamse posteractie van een tijdje terug die liefdesrelaties tussen moslims en niet-moslims uit de taboesfeer trachtte te halen. Of zie de felle kritiek hier en daar op dé romcom van 2017, die recentelijk in première ging: The Big Sick, een autobiografische film van de Pakistaanse comedian Kumail Nanjiani en zijn Amerikaanse geliefde Emily V. Gordon.

Vooral in liberale hoek is de film in het verkeerde keelgat geschoten. Het punt dat men daar maakt: The Big Sick is de zoveelste film op rij waarin de witte vrouw verkozen wordt boven de gekleurde vrouw, want de witte vrouw opent de deuren voor de gekleurde man naar the American Dream. Kunstenares Aditi Natasha Kini schrijft op de site Jezebel.com dat The Big Sick het idee bevestigt dat 'the pursuit of white love is a mode of acceptance into American culture, and a way of 'transcending' the confines of immigrant culture'.

Het is een wat akelige politisering van een liefdesrelatie. Mensen worden verliefd op elkaar - shit happens. Je kunt alles in je eigen ideologische frame passen, of je kunt je ook gewoon met je eigen zaken bemoeien.

En toch. Ergens raakt Kini een gevoelige snaar. Om de zoveel tijd krijgen nieuwsredacties alhier cijfers van het Centraal Bureau voor de Statistiek binnen over de nationale staat van gemengde relaties. 'Een graadmeter voor de integratie' worden die cijfers in de media genoemd. Ze zouden laten zien hoe bereidwillig mensen zijn om op te gaan in Nederland. De implicatie: vind je de liefde binnen eigen kring, dan ben je een soort integratieweigeraar, iemand die spuugt op zijn ticket naar de Dutch Dream.

Nog een problematisch aspect aan deze CBS-cijfers: ze stellen de witte partner voor als een passieve partij. Alsof mijn geliefde huisgenoot S. zich willoos aan mij heeft overgegeven in mijn queeste naar volledige acceptatie. Huisgenoot S. is niet mijn integratietraject, ze is mijn geliefde, ik mocht bij haar intrekken omdat zij mij waardig genoeg achtte voor een relatie.


Verder moet men niet al te wilde voorstellingen hebben van gemengde relaties, hoor. Als ze werken, dan zijn het relaties zoals alle andere. Met een partner die de andere partner aan de kop zeurt over de afwas die gedaan moet worden, de vuilniszakken die de deur uit moeten, de baby die een schone luier moet. In het weekend hebben ze weer wat tijd voor elkaar en zijn ze op een gezapige manier dolgelukkig met elkaar.