Column Aaf Brandt Corstius

Als u mij de komende maanden trillend door de straten ziet lopen, is het omdat ik moet wennen aan het gebrek aan deadlines

Al jaren opereer ik bij het columnschrijven volgens regels die alleen ik ken, en een van die regels is dat ik geen columns mag schrijven over columns schrijven. Ik vind dat namelijk een ijdele bezigheid. Ik geef onmiddellijk toe dat ik die regel weleens gebroken heb, bijvoorbeeld toen ik laatst schreef over de column die ik had geschreven over de naam van de baby van Meghan en Harry. Maar toen was ik er zo van over mijn theewater dat ik die naam goed geraden had, dat ik er wel over móést schrijven.

Vandaag breek ik die regel weer, omdat ik drie maanden vrij neem van columns schrijven. Ik begrijp eigenlijk ook niet waarom ik daar een heel stukje aan wijd, want de meesten van u zal het niets kunnen schelen. Maandag slaat u de krant open, dan leest u hier een stukje van iemand anders, en dan denkt u: stukje. En dan gaat u verder met uw dag.

Maar soms hoor ik van mensen dat ze met mij ontbijten, en dat maakt me altijd heel gelukkig. Sowieso is het ontbijt mijn lievelingsmaaltijd (kort en simpel, en met koffie als hoofddrank) en dat mensen die maaltijd met mij willen delen, vind ik eervol. Dus voor die mensen kondig ik even aan dat ik er drie maanden mee stop.

Ik ga een solovoorstelling maken in Theater Bellevue in Amsterdam, een try-out, en die heet Welkom bij mijn zielige jeugd. De titel dekt de lading. Ik speel hem eind juni. Daarna vier ik vakantie, en daarna schrijf ik een toneelstuk, Margreet heeft de groep verlaten, voor Lies Visschedijk en Marcel Musters, twee genieën voor wie ik al jaren schrijf. Zo, nu heb ik heel veel van mijn eigen regels gebroken. Zelfpromotie mag namelijk ook niet.

Laatst vroeg iemand aan mij hoeveel columns ik had geschreven. Ik wilde dat niet berekenen, want ik was bang dat ik het a. te veel zou vinden en nooit meer zou willen schrijven, of b. te weinig. Ik doe dit, krantencolumns schrijven, in ieder geval al twaalf jaar, met als enige langere onderbreking het krijgen van mijn twee kinderen.

Als u mij dus trillend en gedesoriënteerd door de straten ziet lopen, is het omdat ik moet wennen aan het gebrek aan deadlines.

Deze week stond ik op een elektrische step met een paniekaanval, en dacht: elektrische step, paniekaanval, leuk voor een column. Ik had ook een teek en een paniekaanval, en toen dacht ik: teek, paniekaanval, leuk voor een column. Maar ik bewaar het gewoon, mijn hoofd zal in september uit elkaar knallen van de onderwerpen, wat prettig is voor een columnist.

En als het echt niet meer gaat, verschijn ik misschien bij willekeurige lezers aan het ontbijt.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden