column aaf brandt corstius

Als je tegen heug en meug kunt genieten van zoiets als Nederland, kun je echt álles in het leven aan

Voor de meivakantie, die nu gaande is, was het mijn goede voornemen om één boek uit te lezen. Dat is nog best lastig als je twee kinderen hebt, maar ik had bedacht dat ik gewoon ging uitstralen dat ik een boek aan het lezen was. En niet dat ik eventueel ook wel wilde monopolyen. Of gedwongen kon worden tot monopolyen.

Tot nu toe werkt het, want ik ben al een heel eind gevorderd in Maybe You Should Talk To Someone van Lori Gottlieb, een boek dat ik vrij willekeurig uit een bestsellerlijst had geplukt. Het gaat over een therapeute die zelf in therapie gaat. Dat is een heleboel therapie in één boek, dus een heleboel problemen, dus smullen. Op het omslag staat een grote doos met tissues.

Ik leer ook meteen op basaal Oprah-niveau van alles over psychologie, variërend van de theorieën van Viktor Frankl tot het therapeutische verhaaltje Welcome to Holland.

Dat verhaaltje Welcome to Holland, daar had ik nog nooit van gehoord, maar het schijnt al jaren massaal gedeeld te worden op internet. Mensen die iets naars meemaken in hun leven, krijgen het toegestuurd door vrienden. Het is in 1987 geschreven door een vrouw die een gehandicapt kind kreeg.

De strekking van het verhaal is dat je zogenaamd een reis naar Italië hebt geboekt. Je hebt superveel zin in het Colosseum en gondels, je zit al in het vliegtuig, maar ineens, aan het eind van de vliegreis, zegt de piloot: ‘Welcome to Holland’. Is dat even schrikken. Alles loopt anders dan gedacht. Maar goed, je moet toch dat vliegtuig uit en je reisje speelt zich nu dus af in Nederland. Waar het, blijkt na enige tijd, toch ook best leuk is, met al die tulpen, windmolens en Rembrandts.

In het boek dat ik nu lees, stuurt iemand dit verhaal naar een vrouw die een zwaar autistisch kind heeft gekregen, en iemand anders stuurt het naar een vrouw die terminale kanker heeft.

Ik weet niet wat ik erger vind; dat mensen die in dit soort moeilijke situaties belanden, verhalen toegestuurd krijgen waarin hun levensloop wordt vergeleken met een mislukt reisje, of dat een reisje dat per ongeluk naar Nederland gaat, wordt vergeleken met terminale kanker.

Ik bedoel: ik ben niet zo nationalistisch ingesteld, en ik zie heus wel dat Nederland een heleboel dingen niet heeft die Italië wel heeft (bergen, lekker eten, knappe mensen, roze kranten, levenslust). Maar toch.

Genoeg gezeurd: dat verhaal, las ik in Maybe You Should Talk To Someone, schijnt veel mensen te troosten.

De les is: als je tegen heug en meug kunt genieten van zoiets als Nederland, kun je echt álles in het leven aan. Dat is voor Nederlanders een hart onder de riem. Die zitten er door een bizarre speling van het lot fulltime!

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.