180 graden Laura van Dolron

Als je iets is overkomen, moet je MeToo zeggen

Stand-up filosoof Laura van Dolron (42) veranderde van mening over #MeToo.

Laura van Dolron Beeld Ivo van der Bent

Oude standpunt

‘Ik sluit me niet aan bij de MeToo-beweging. Ik heb ook iets meegemaakt maar er geen last van nu, me aansluiten zou aanstellerig zijn. De MeToo-beweging is overtrokken. Veel gebeurtenissen hebben twee kanten. Het is niet zwart-wit, er is veel grijs gebied als het om MeToo-ervaringen gaat.

‘Mijn nichtje vroeg: ‘Waarom sluit jij je eigenlijk niet aan bij de MeToo-beweging, jij bent toch ook lastig gevallen?’ Ik antwoordde: ‘Nee zeg, dat is al zo lang geleden.’ Ze doelde op de baas van het café waar ik als student werkte en die ooit de kleedruimte was binnengekomen en met een stijve tegen me aan ging staan. Hij drukte me tegen de muur en zei: ‘Ben je niet een beetje een stout meisje?’ Het was vervelend en bedreigend. Tegen mijn nichtje zei ik: ‘Waarom zou ik dat moment nu opeens gaan uitlichten? Ik ben gelukkig met wie ik ben, en misschien ben ik door die gebeurtenis op andere momenten beter omgegaan met dit soort situaties.’ Ik was relativerend, en vond dat je dingen moest accepteren zoals ze zijn.’

Het kantelpunt

‘Ik was als gast gevraagd in een Belgische tv-uitzending van De zevende dag. Het ging over tv-presentator Bart De Pauw, die veel vrouwen had gestalkt en was ontslagen. Ze vroegen: hoe sta jij tegenover #MeToo? Ik vertelde op een grappige manier over mijn baas en zijn stijve en hoe ik de situatie had getackeld door te vragen: ‘Schaam je je niet heel erg?’ En dat ik een soort compassie met hem toonde, dat compassie niet erotiseert en dat daardoor die stijve verdween. Ze moesten er ook om lachen, compassie erotiseert niet, hahaha.

‘Toen ik mezelf terugzag, vond ik het niet oké. In plaats van ‘MeToo’ te zeggen, zei ik eigenlijk: ik ben bijzonder, want ik heb me eruit geluld. Later besefte ik: ik heb gekozen voor originaliteit in plaats van solidariteit. Dat vond ik een schokkend inzicht. Ik dacht aan al die zwarte mensen die in de jaren vijftig in Amerika niet meer de bus zijn ingestapt maar langs de straten zijn gaan lopen. Stel je voor dat er een paar waren die zeiden: ‘Ik ben heel bijzonder, ik ga achterstevoren lopen, kijk mij eens anders zijn.’ Solidariteit is dat je allemaal op dezelfde manier die bus verlaat en je ego even opzij zet voor het grotere doel. En niet zegt: ‘ik ben zo bijzonder’ maar juist zegt: ‘ik ben net als zij’.

‘Ik ging ook anders over MeToo denken door de serie The Handmaid’s Tale. Daarin schaart een club vrouwen zich bij de mannen om hun eigen macht te vergroten. Toen ik mezelf terug zag op tv had ik door dat ik dat ook deed: ik voel me onveilig omdat ik het gevoel heb dat de vrouw de underdog is in deze discussie, en daarom schaar ik me bij de topdog, de mannen, om veilig te zijn. Heulen met degene die je onderdrukt in de hoop je positie zo te versterken.

‘Ik heb twee jonge dochters. Ik stelde me voor dat een van hen als tienermeisje tegen een muur aangedrukt zou worden door haar baas, toen dacht ik: ik moet me uitspreken. Ik kon als 18-jarige snappy reageren, maar je wil niet dat je dochter dat moet doen.’

Nieuwe standpunt

‘De MeToo-beweging is niet overtrokken. Als je iets is overkomen, moet je je uitspreken. In die Vlaamse studio had ik gewoon ‘MeToo’ moeten zeggen. Probeer je niet te onderscheiden maar wees solidair. Durf je te scharen achter de kwetsbare groep die zich uit over nare ervaringen met seksueel overschrijdend gedrag en keer je niet van die groep af om bijvoorbeeld meer macht te krijgen. Als je jezelf uit een MeToo-ervaring gered hebt, wil dat niet zeggen dat er niets is gebeurd. Dat ik het juiste zei waardoor de cafébaas terugdeinsde is toeval, maar daarmee is de aanranding niet minder bedreigend. Het geeft helemaal geen pas dit te bagatelliseren. Het was een proces maar ik schaam me nu voor mijn oude opvatting.’

Het effect

‘Ik zie veel meer MeToo in de culturele sector dan eerst. Een programmeur zei eens tegen mij: ‘Ik vind jouw werk niet interessant, het is vrouwentoneel.’ Dat zou nu niet meer kunnen. Dat voel ik duidelijk en hij ook. Ik vind het fijn dat er weer wat grenzen zijn in wat onacceptabel gedrag is.

‘Ik kan er ook niet meer tegen als mannen zeggen dat als ik op het podium over mijn kinderen praat ze zo’n vrouwenthema niet interessant vinden. Terwijl vrouwen geacht worden ademloos te luisteren naar mannelijke comedians die uitgebreid vertellen hoe ze seks ervaren op een behoorlijk mannelijke manier. Ik vind dat steeds moeilijker te verteren. In mijn nieuwste voorstelling Een antwoord op alle vragen besteed ik veel meer dan vroeger aandacht aan man-vrouwverhoudingen.’

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden