InterviewKatja Herbers

‘Als ik word geïnterviewd in Amerika, gaat het tenminste over mijn werk’

Leeglopen over je privéleven in de Volkskrant, daar zit niet iedereen op te wachten. Zeker niet actrice Katja Herbers (40), die met haar hoofdrol in Evil bezig is het te maken in de VS. Vraag haar liever naar haar kijk op de wereld, haar liefde voor acteren en haar grote Amerikaanse avontuur.

Actrice Katja Herbers, jurk: David Laport Beeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke
Actrice Katja Herbers, jurk: David LaportBeeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke

Na een aarzelend begin klinkt er ineens emotie door in de stem van een van de succesvolste Nederlandse acteurs in Amerika. Haar grote bruine ogen lijken nog groter, door de felheid waarmee ze in de camera van het kleine telefoonscherm kijkt – ze beeldbelt vanuit Toronto. Katja Herbers (40) zegt: ‘Ik maak me heel veel zorgen over klimaatverandering en ik heb het gevoel dat het ongeveer nergens hoog op de agenda staat. Zéker niet bij het kabinet-Rutte.’

We zijn allemaal verantwoordelijk voor die klimaatverandering. Jij zit nu in Canada en je vliegt ook op en neer tussen New York en Amsterdam.

Meteen: ‘Zeker, we zijn allemaal verantwoordelijk. Maar het probleem ligt niet bij de individuele burger. Die blijkt best bereid minder te vliegen, minder vlees te eten en de auto te laten staan. Wat doet onze regering? Die pompt ik-weet-niet-hoeveel-miljard in onze KLM. Veel van de groene energie die we produceren gaat naar Microsoft. Dat is allemaal kabinet-Rutte. Die vriendjes wil zijn met alle grote Amerikaanse bedrijven. Het is een truc geweest, die slogan: ‘Een beter milieu begint bij jezelf.’ Nee: een beter milieu begint bij beleid. Jij zei: ‘Jij bent ook net naar Toronto gevlogen.’ Daar denk ik ook serieus over na. En als ik vlieg compenseer ik altijd de CO2-uitstoot, voor wat het waard is. Als ik nooit meer zou vliegen, schieten we daar weinig mee op. De verantwoordelijkheid moet bij de grote bedrijven worden gelegd, die door regelgeving in bedwang moeten worden gehouden. Dat zie ik niet gebeuren.’

Dat besef begint onderhand wel door te dringen. Het kost alleen wel veel tijd.

Geïrriteerde blik, in een appartement bijna zesduizend kilometer verderop: ‘Ja, tijd. Maar tijd hebben we dus niet. We hadden eergisteren begonnen moeten zijn; zo niet decennia geleden. Bij alles wat we doen zou getoetst moeten worden: kan dit, is dit wel goed voor de aarde? Bescherm onze beschaving. Ik kijk met open mond naar de politici die dit moeten regelen.’

Je maakt je kwaad.

‘Ik begrijp het gewoon niet. Het is zo ontzettend kortzichtig. Zelfs als je alleen maar egocentrisch bent en puur denkt aan je eigen hachje. Of je moet zo rijk zijn als Jeff Bezos: het kan mij niet schelen dat alles naar de filistijnen gaat want ik vertrek straks naar de maan. Zoals we hem in zijn piemelvormige raket de ruimte in zagen schieten. Die man denkt gewoon: mijn slaven hebben hard voor me gewerkt, dankjulliewel dat ik nu met mijn pik omhoog de ruimte in mag. Van die perverse miljardairs hoeven we dus geen verantwoordelijkheid te verwachten. En ook niet van Shell, dat in hoger beroep gaat na die fantastische rechtszaak.’

Er valt nog van alles over te zeggen, maar dit moet een persoonlijk interview worden. Je had niet zoveel tijd, dus we kunnen er niet al te lang over doorgaan.

Ze onderbreekt: ‘Maar goed, ík vind het belangrijk om hierover te praten. Ik heb geen behoefte aan al te veel persoonlijks. Ik ben heel open tegen mijn vrienden, maar niet tegen de pers, over mijn privéleven. Ook vanwege mijn werk. Ik wil dat kijkers zich kunnen verliezen in een rol en niet denken: o God, ze lag net in scheiding, of zus of zo. Dat leidt af.’

In een adem door: ‘In Nederland hebben we een cultuur dat iedereen maar alles vertelt. Ik herinner me een interview met een bekende oudere acteur. Een mooi gesprek, het ging over de rouw om zijn overleden vrouw. En toen vertelde hij tegen het einde dat hij eindelijk weer seks had, met zijn nieuwe vriendin. Ik ben blij dat ik hem die avond niet King Lear hoefde te zien spelen, want ik kreeg dat beeld niet van mijn netvlies. Ik vind het leuk om met jou te praten over mijn werk, over klimaatverandering – ik vind het belangrijk me uit te spreken. Maar ik hou er niet van te vertellen over mijn privéleven. Het gaat niemand wat aan.’

Volkskrant Magazine-interviews zijn persoonlijk. Dat wist je toen je eraan begon.

‘Mijn persoonlijke verhaal is dat ik mijn diepste zieleroerselen in een krant totaal ongepast vind.’

De tijden zijn veranderd. Acht jaar geleden spraken we elkaar voor het eerst, in een Italiaans restaurant in Brooklyn. Katja Herbers was al een belangrijke naam in de theaterwereld en speelde bij het Duitse topgezelschap Münchner Kammerspiele. Nederland kende haar vooral als de licht-hysterische borderliner Joyce, uit de tv-serie Divorce.

De dochter van violist Vera Beths en hoboïst Werner Herbers nam alle tijd, bijna drie uur, en vertelde toen nog volop over haar leven. Hoe ze ontdekte dat ze talent had, over hoe moeilijk ze het vond om als kind van gescheiden ouders om beurten bij haar vader en moeder te wonen, over haar toenmalige relatie met een Duitse acteur – maar dat ze er niet voor kon kiezen in Duitsland te gaan wonen. Dus: ‘Als wij kinderen zouden krijgen, stort ik zo’n kind automatisch in dezelfde situatie als ik heb meegemaakt. Ik vind keuzes maken lastig. Sinds kort denk ik: het heeft gewoon te maken met hoe ik vroeger heb geleefd. Ik was altijd op twee plekken.’

Ze vertelde, off the record, over haar droom om een Amerikaanse carrière op te bouwen. Niet lang daarna zette ze haar eerste stevige stap: ze kreeg een grote rol in de Amerikaanse topserie Manhattan. Daarna volgden belangrijke rollen in Westworld, The Americans, The Leftovers. In 2019 kreeg ze haar eerste ‘eigen’ serie, als de intrigerende forensisch psycholoog Kristen Bouchard, in het bovennatuurlijke drama Evil. ‘Een overtuigende hoofdrol’, schreef de Volkskrant. ‘Wat haar zo goed maakt, is de manier waarop ze onder alle (inktzware) omstandigheden een lichte toon houdt.’ Momenteel is Evil 2 te zien op streamingdienst Paramount plus; pasgeleden werd bekend dat er ook een derde seizoen van Evil komt.

Deze keer zou het gesprek in haar (gedeeltelijke) woonplaats Amsterdam zijn. Helaas: op het laatste nippertje moet Katja Herbers naar Toronto, om privéredenen. Ze heeft maar een uur de tijd via de telefoon; later komen daar tien minuten bij. Haar altijd zo frisse gezicht oogt een tikje bleekjes: vanochtend stond ze om 5 uur naast haar bed in Canada. Jetlag.

In het interview van acht jaar geleden was je nog heel open.

‘Daarin ben ik veranderd. Ook omdat ik nu bekender ben geworden. Ik was toen nog zo groen. Ik had ook minder te beschermen. Wat ik nu vertel in een Nederlandse krant, wordt vertaald in een Engels blaadje. Ik geef toe: het is dubbel. Ik heb een beroep gekozen waarbij het publiek naar me kijkt. Maar dan speel ik een rol. Daar stort ik me in, met heel mijn hebben en houwen. Dat zou genoeg moeten zijn voor de buitenwereld. Ik zie mezelf niet als Bekende Nederlander. Ik heb ook geen enkele behoefte om BN’er te zijn. Ik bescherm mezelf en mijn eigen hart.’

In hoeverre heeft je Amerikaanse succes je leven veranderd?

‘Nog niet. Ik word nog steeds nooit herkend. Ik heb eigenlijk nergens last van. Ik hou ervan in een café te kunnen zitten, een intiem gesprek met iemand te kunnen voeren, of lekker te huilen op de fiets, zonder dat je het gevoel hebt dat je wordt bekeken. Dat is een groot goed. Ik ben me er erg van bewust dat ik dat zou kunnen kwijtraken. Zeker nu met het succes van Evil.’

In Amerika spelen en in Nederland wonen – geeft dat geen onthecht gevoel?

‘Ja... Er is wel... Zeker afgelopen jaar was een zwaar jaar, met de pandemie. Ik mis heel belangrijke dingen van mensen van wie ik hou, omdat ik ze niet zie. Dus er hoort wel degelijk een offer bij dit succes.’ Verontschuldigende glimlach. ‘Ik heb wel een leven gekozen dat lijkt op het leven van mijn ouders, die musici zijn en veel gereisd hebben voor hun werk. Dat heb ik ook altijd geambieerd. Maar het is niet zo dat dat het walhalla is.’ Denkt na: ‘Ik leg het niet goed genoeg uit. Soms wordt me gevraagd: ‘Hoe kan ik ook in Amerika carrière maken?’ Dan zeg ik: ‘Dat gaat je veel kosten. Heel veel tijd. Je moet onwaarschijnlijk hard werken en knokken, een heleboel geluk hebben, en ermee om kunnen gaan dat je dus niet thuis bent.’ Korte stilte: ‘Maar ja, ik kan ook niet heel mijn leven thuiszitten.’

Katja Herbers: ‘Als je iets moois wilt maken in de kunst, moet je er heel hard voor werken, zag ik van jongs af aan.’  Beeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke
Katja Herbers: ‘Als je iets moois wilt maken in de kunst, moet je er heel hard voor werken, zag ik van jongs af aan.’Beeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke

Wat bedoel je daarmee?

‘Je kunt ook besluiten: ik ga überhaupt de deur niet meer uit.’ Ze schiet in de lach: ‘Ik pak alle mensen op van wie ik hou en ga met hen in één kamer zitten, wachten tot het leven over is.’

Dan: ‘Ik vind mijn werk zo opwindend en het geeft me zoveel, ik kan er zoveel in kwijt. Ik ben verslaafd aan het Amerikaanse avontuur. Het voelt alsof je bij Ajax speelt en mee mag doen met het Nederlands elftal. Als we filmen in Manhattan knijp ik mezelf nog steeds in mijn arm: hoe is het mogelijk? Wat ongelooflijk dat we hier op een afgezette straat in The Village een tv-serie staan te maken. Die energie van het Amerikaanse tempo is soms ook gek, mensen werken zo hard onder vaak ingewikkelde omstandigheden. Maar ik vind het zelf prettig in dat tempo te werken. Het past bij mij.

‘Dat keiharde werken is iets wat ik in Nederland minder voel, op een enkele keer na: ik-kan-dit-niet-ik-kan-dit-nooit en dan werk je net zo hard tot je het wel kunt. Dat geeft een goed gevoel. Ik kan me voorstellen dat het net zoiets is als bij een atleet: ik ga nóg hoger springen.’

Heeft dat ook te maken met het leven van je ouders?

‘Als je iets moois wilt maken in de kunst, moet je er heel hard voor werken, zag ik van jongs af aan. Maar een kok wil ook het lekkerste koken, neem ik aan. Je stuurt toch nooit aan op middelmaat?’

Je zegt: ik maak bepaalde belangrijke dingen van mijn vrienden en familie niet mee.

Denkt na: ‘Ik vind het heel moeilijk hierover te praten, omdat ik echt worstel met heimwee. Maar ik moet het ook niet dramatischer maken dan het is. Ik werk de helft van het jaar in Amerika en de rest ben ik thuis. Mijn stiefvader is overleden, twee jaar geleden. Toen was ik Evil aan het draaien, maar ben ik gelijk naar huis gevlogen. Dat begreep iedereen. Dus het is ook maar relatief. Ik zit niet in de ruimte. Ik kan gewoon naar huis.’

Waar is dat dan?

‘Een oud schoolgebouw in Amsterdam, waar mijn moeder en halfzus ook wonen. Wel allemaal apart van elkaar. Als ik in Amerika moet werken, huur ik een appartementje.’

Je wil niet dat de buitenwereld te veel over je weet: ik kan je dus niet vragen of je nu een vriend hebt?

‘Vind ik totaal niet interessant. Ik heb een hond en een kat, dat kan ik je vertellen.’

Dat is niet interessant, als het gaat over jou?

‘Nee. Want de volgende vraag is, als ik daar ja op zou zeggen: ‘O, wie dan?’ Nou, dat is die persoon. ‘O, hoe gaat het tussen jullie?’ En: ‘Hoe oud ben je?’ En vervolgens: ‘Wil je kinderen?’’

Als je naar kinderen wordt gevraagd, reageer je boos.

Meteen: ‘Ik word niet boos. Nou goed, nu stel ik die vraag zelf, om aan te geven dat ik zo’n vraag over kinderen dus belachelijk vind. Ik heb er een keer op televisie ruzie over gemaakt.’

Daar doelde ik op: met Bridget Maasland bij RTL Boulevard.

‘Het was bedoeld als interview over een film. Maar het eerste wat een interviewer vaak doet – en dan heb ik het niet over de goeie – is dat ze denkt: God, hoe oud is deze vrouw. Moet deze vrouw niet eens denken aan kinderen? Dat begon zo vanaf mijn 30ste, dat was standaardvraag nummer 1. Natuurlijk vrij belachelijk. Zeker als vrouwen me dat vragen, vind ik dat zo raar. Er zijn vrouwen die ontzettend veel moeite hebben kinderen te krijgen, er zijn er die miskramen hebben gehad, er zijn er die er geen willen – ook een stigma. Er zit een zee aan pijn en gevoelens en angsten achter die helemaal niemand wat aangaan. Behalve dan degenen met wie je besluit erover te praten.’

Maar jij had eerder zelf verteld dat je graag kinderen wil, dus Maasland snapte jouw verontwaardiging niet toen ze ernaar vroeg.

‘Eigenlijk zeg je dus dat een interviewer het recht heeft om mij later te vragen naar iets wat ik in een eerder interviewtje schijn te hebben verteld. Ik heb nog geen kinderen. Dus daar zit een verhaal, zoals bij elke vrouw. Je krabt aan een wond. Ik vind het erg vreemd dat je als vrouw wordt gereduceerd tot: ben je wel of geen moeder? Die vraag is trouwens ook weer extreem Nederlands. Die vraag heb ik in Amerika nog nooit gehad.’

Nooit?

‘Helemaal nooit. Ik word veel geïnterviewd in de VS en dan gaat het alleen maar over de rol. Tenzij je besluit een tell all interview met People Magazine te doen. Dat doe je dan dus gewoon niet.’ Nog feller: ‘We moeten ophouden. Ophouden met die kindervraag te stellen.’

Goed zo.

Ze lacht.

Je was uitgenodigd voor de befaamde The Late Show with Stephen Colbert. Dat deed je erg goed; je kwam ook heel Amerikaans over.

Verrast: ‘Ja? Hoe bedoel je?’

Met bravoure binnenstappen: hier ben ik, accentloos Amerikaans, veel gebaren, wow zeggen, een tikje overdreven – helemaal zoals het daar gaat.

‘Het is natuurlijk een soort performance, hè. Dat kan niet anders. Die zaal zat voor de derde keer weer vol sinds corona, met achthonderd mensen. Er zat ontzettend veel energie in die zaal. Iedereen gevaccineerd, zonder mondkapjes. Dus het voelt gewoon alsof je opgaat. Ik ga ook niet slapjes, bleh, op in het theater. Er wordt wel wat van je verwacht, als je bij Colbert aanschuift. Ik vond mijn optreden helemaal niet Amerikaans. De show is Amerikaans.’

Blazer en broek: Rotate via Mytheresa, rok: Dries Van Noten via Mytheresa, schoenen: Bottega Veneta via Shoebaloo Beeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke
Blazer en broek: Rotate via Mytheresa, rok: Dries Van Noten via Mytheresa, schoenen: Bottega Veneta via ShoebalooBeeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke

Het was een compliment.

‘Ik dacht dat je bedoelde dat ik mezelf niet was. Dat was ik wel, maar zoals je dat bent in een talkshow. Je moet er een beetje jus overheen gooien. Dus ja: je moet wel een zekere energie meebrengen. Dat is onderdeel van mijn werk. Ik was doodzenuwachtig. Ik ben groot fan van Stephen Colbert en was erg vereerd daar te zitten.’

Wat is je tegengevallen in de VS?

‘Hoe snoeihard die maatschappij is. De American dream is bullshit. Dat heb ik altijd wel gezien, maar ik was tegelijkertijd ook verliefd op New York. En de Amerikaanse series zijn zo ontzettend goed. Ik dacht altijd: ik wil dit graag proberen, om te kijken wat ik kan bereiken. Ik kan weinig slechts zeggen over mijn persoonlijke ervaringen met Amerika, maar wel over de samenleving als geheel: het racisme, de ongelijkheid. Als ik in Los Angeles mijn huis uitging om naar mijn vaste koffiezaakje te wandelen moest ik al over vijf, zes daklozen heen stappen.’

Wil je nog lang doorgaan in Amerika of komt er een moment dat je denkt: het is over?

‘Ik hoop dat ik er kan blijven werken. Maar ik zie mezelf echt als Nederlandse. Ik wil niet emigreren. Zolang ik in Amerika mooie rollen kan spelen vind ik het de moeite waard. Maar ik ga niet in een of andere rukserie zitten, dan zou ik doodongelukkig worden. Evil gaat heel erg goed. Mijn rol, Kristen Bouchard, is een totaal fascinerend personage. Nu, in het tweede seizoen, valt ze helemaal uit elkaar. Dat vind ik ontzettend spannend om te spelen. Iemand die een vreemde voor zichzelf wordt. Die vrouw heeft zoveel facetten.’

Wat maakt acteren voor jou zo belangrijk?

‘Ik vind het een groot voorrecht dat ik alles wat ik in me heb, aan eigen vreugde en verdriet, in een rol kan gooien. Soms kan ik zelf iets verwerken of inzicht krijgen, als ik een acteur ergens doorheen zie gaan, op het toneel of in een film. Of ik voel empathie voor een personage waarmee ik eigenlijk niks heb. Ik heb het acteren nodig om het leven aan te kunnen.’

Kun je dat uitleggen?

‘Filosoof Alain de Botton deed zo’n mooie uitspraak, die hangt bij mij in de keuken: ‘Kunst leert ons te leven en te sterven.’ Ik ben me er erg van bewust dat ons leven op deze aarde kort is. Ik heb zowel een grote levenslust als een grote melancholie in me: het besef dat je uiteindelijk alles en iedereen van wie je houdt gaat kwijtraken. Dat het allemaal maar tijdelijk is. In combinatie met die levenslust maakt het dat ik iets creatiefs moet doen, iets moet vormgeven om weer grip te krijgen op het leven. Als ik niet speel, voel ik me ook echt minder goed.’

Fysiek?

‘Fysiek en psychisch. Tijdens de lockdowns voelde iedereen zich natuurlijk belabberd; het afgelopen jaar was extra zwaar. Maar als acteur zit je toch al vaak zonder werk. Het is geen stabiel beroep. Je hebt weinig structuur. Van niet spelen word ik sip. Alsof alles zich opstapelt in mijn hoofd.’

Wat is dat dan?

‘Nou, ik ben wel van de moed erin houden. Maar het voelt alsof ik in een heel rommelige kamer zit. Ik heb niet opgeruimd.’

Ik denk dat veel mensen helemaal niet zo stilstaan bij het feit dat ze uiteindelijk iedereen gaan verliezen van wie ze houden. Hoe komt het dat jij dat zo intens beseft?

‘Ik weet niet of niet iedereen daarmee bezig is. Maar dat besef had ik al heel vroeg.’

Heb je misschien op jonge leeftijd iemand verloren?

‘Nee. Nee. Het heeft hooguit te maken met gescheiden ouders. Het altijd missen van mijn vader. En andersom: het missen van mijn moeder. Altijd was er het idee: ik ga heen en weer. En als ik op de ene plek ben, ben ik niet op de andere plek. Hoe gaat het met de mensen bij wie ik niet ben? Ik denk wel dat er iets is als een kunstenaarsziel. Dat anderen die spelen of muziek maken of schilderen net zo voelen dat ze uiteindelijk alles zullen kwijtraken. Maar misschien voelt de secretaresse van de ABN Amro het ook.’

Jas: Gucci via de Bijenkorf, broek: Rotate via de Bijenkort, schoenen: Bottega Veneta via Shoebaloo Beeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke
Jas: Gucci via de Bijenkorf, broek: Rotate via de Bijenkort, schoenen: Bottega Veneta via ShoebalooBeeld Aisha Zeijpveld, styling Koen T. Hendriks, visagie Shiona Franke

En nu leef je nog steeds tussen twee huizen.

‘Dat is waar, ja.’ Lichte aarzeling. ‘Ik had een simpeler leven kunnen kiezen.’

De tijd is bijna om; een paar schoonmakers melden zich in het Canadese appartement. Katja Herbers loopt met haar telefoon de trap op, een verdieping hoger.

Ze zegt: ‘Ik kreeg een aanbieding voor een serie van 23 afleveringen per jaar. Dat heb ik niet gedaan, anders zit ik tien maanden per jaar in Amerika. Ik maak nu dertien afleveringen per jaar, voor Evil. En als er dan een mooie rol is in Nederland speel ik die graag. Dus ik heb eigenlijk the best of both worlds.’

Ondanks het onthechte gevoel, waar we het eerder over hadden.

‘Maar ik ben zo hard aan het werk, krijg zoveel terug van mijn werk, speel met zoveel interessante acteurs. De zware jaren waren de jaren toen ik heel erg mijn best moest doen om voet aan de grond te krijgen in Amerika. Al die audities... Ik heb geïnvesteerd, geïnvesteerd, geïnvesteerd. Maar op dit moment ben ik in de jaren van het...’ Zoekt naar een woord.

Oogsten.

Lacht: ‘Ja, al klinkt dat zo ontzettend suf.’

De schoonmakers rukken verder op.

Werken als actrice in de VS: is ervan geworden wat je had gehoopt?

‘Ja. Já. Zeker na het tweede seizoen van Evil, en de goede reacties daarop, dacht ik: volgens mij heb ik gewoon een carrière. Volgens mij heb ik een Amerikaanse carrière. En daar ben ik wel... wel... trots op, op een rare, bescheiden manier.’

Mooi einde: trots op een rare, bescheiden manier.

‘Maar ik vind trots zo’n moeilijk woord.’

Je mag toch wel trots zijn?

‘Goed om te zeggen. Maar niet op een moet-je-mij-eens-zien-manier. Misschien is trots op een rare, bescheiden manier precies wat ik bedoel.’

CV Katja Herbers

Geboren 19 oktober 1980, in Amsterdam

Opleiding

Nadat ze het gymnasium had afgerond studeerde Herbers kort in New York en werkte ze even als regieassistent bij het Nationale Toneel. Ook volgde ze een half jaar colleges psychologie. In 2005 studeerde ze af aan de Amsterdamse Toneel- en kleinkunstacademie. Tijdens haar studie speelde ze in twee Pietje Bell-films.

Theater

Van 2005 tot 2010 was Herbers verbonden aan NT-Gent en was ze te zien in veel stukken van regisseur Johan Simons. In 2010 werd ze lid van het ensemble van die Münchner Kammerspiele. In 2012-2013 speelde Herbers een titelrol in Drie zusters bij Het Nationale Toneel, waarvoor ze de Guido de Moor-prijs won. Ze speelde ook bij Toneelgroep Amsterdam, onder regie van Ivo van Hove en bij de Mexicaanse hond, in De verschrikkelijke moeder van Alex van Warmerdam. Met Reinbert de Leeuw en het Asko Ensemble speelde ze de liederencyclus Im Wunderschönen Monat Mai in Paradiso.

Film en televisie

Herbers speelde al vele rollen in Nederlandse films en televisieseries voordat ze de overstap waagde naar de VS. Haar bekendste rol was lang die van Joyce in de serie Divorce. Momenteel is ze over de hele wereld te zien in De Kuthoer (The Columnist), over een krantencolumnist die haar Twitterbelagers offline te grazen neemt. Van 2014 tot eind 2015 speelde zij een van de hoofdrollen in de Amerikaanse televisieserie Manhattan. Daarna volgden Westworld, The Americans en The Leftovers. Sinds 2019 speelt Herbers de hoofdrol van forensisch psycholoog Kristen Bouchard in het bovennatuurlijke drama Evil.

Privé

Herbers woont in Amsterdam. Bijna zes maanden per jaar zit ze in de VS, als ze daar moet werken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden