Column Aaf Brandt Corstius

Als ik iemand ga ophalen op Schiphol vraag ik me altijd af wanneer Joris Linssen langskomt voor een interview met een lach en een traan

Bij elk vervallen Frans boerderijtje waar je in de vakantie langsrijdt, denk je: ‘Zal ik een Ik vertrekje doen en hier met veel pijn en moeite een bed and breakfast op ecologische basis beginnen?’ En zo denk je ook als je iemand gaat ophalen op Schiphol de hele tijd: ‘Zou Joris Linssen straks langskomen en mij eruit pikken om een kort maar diep interview met een lach en een traan te doen?’

Of heb ik dat alleen?

Nee, dat heeft iedereen. Je staat in die aankomsthal naar de schuifdeuren te koekeloeren, je hebt een ballon in je hand, of een enkele roos in plasticfolie, en je hóórt als het ware de cowboylaarsjes van Joris Linssen al over de Schipholtegels komen aanklakken.

Zo stond ik er met mijn twee kinderen toen we mijn man en zijn twee grote kinderen gingen ophalen, deze week. Ze waren naar Marokko geweest voor een volle week keiharde zon.

We hadden van het ophalen een productie gemaakt, want mijn man was jarig op de dag dat ze terugkwamen. Dus we hadden een spandoek geprint bij de spandoekenprinter, ik had twee ballonnen (een 4 en een 5) opgeblazen en we waren een uur te vroeg. Tijd zat voor Joris om langs te komen.

In mijn hoofd probeerde ik verschillende verhalen uit. ‘Mijn man en zijn kinderen komen terug uit Marokko en hij is jarig.’ Leuk, maar niet genoeg. ‘De tweeling van mijn man is net 18 geworden. Hij nam ze mee op reis.’ Voor ons enorme mijlpalen, maar de netmanager van NPO1 is op zoek naar meer.

Ik dacht terug aan de laatste aflevering van Hello Goodbye die ik gezien had. Daar moest ik zó bij huilen dat het me beter leek het programma nooit meer te bekijken. Een zeer oude man die ooit in Canada was gaan wonen, werd herenigd met zijn al even oude jeugdvriend in Nederland. Daarna zouden ze elkaar nooit meer zien. De mannen liepen hand in hand over het vliegveld.

Het was zo mooi, maar zo intens verdrietig dat er waarschuwingen aan het programma hadden moeten voorafgaan. Waarom krijg je wel een waarschuwing als er wordt gevloekt of geneukt in een speelfilm, en niet als er zich de meest hartbrekende taferelen, in keiharde non-fictie, afspelen op je eigen Schiphol? ‘Niet geschikt voor mensen met ook maar enig empathisch vermogen.’

Daarna heb ik dus nooit meer gekeken.

Ik besloot dat ons verhaal te gewoon was om er een item van te maken. We werden niet herenigd met familie uit een oorlogsgebied, we stonden niet te wachten op de man met wie ik gearrangeerd in het huwelijk moest treden. We waren saai en gemiddeld. Godzijdank.

Daar kwamen mijn man en zijn grote kinderen door de schuifdeuren. Mijn kinderen gooiden ons spandoek op de grond, renden naar ze toe en sprongen in hun armen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.