Column Chris Oostdam

Als ik er volgend jaar nog ben, beloofden we elkaar, dan vieren we onze zilveren bruiloft in Venetië

Chris Oostdam (63), rechter in Assen, schrijft elke eerste woensdag van de maand over haar leven sinds ze terminaal longkankerpatiënt is.

Vorig jaar rond deze tijd schreef ik over mijn trouwdag, toen 24 jaar geleden. Bij 25 jaar zouden we teruggaan naar Venetië, waar we zijn getrouwd. Dat was altijd al het plan, maar het was ineens nog maar helemaal de vraag of ik dat zou halen. Ik had net mijn tweede kuur gehad en het was nog onduidelijk of die immunokuur zou aanslaan. Als ik er volgend jaar nog ben, beloofden we elkaar tijdens de matige maaltijd bij de dorpschinees, dan vieren we onze zilveren bruiloft in een mooi hotel, met een fantastisch diner in een uitstekend restaurant.

Het chique hotel aan het San Marcoplein waar we toen onze huwelijksnacht hebben doorgebracht, rekent 385 euro voor een standaardkamer, zonder ontbijt. Dat is ons te gortig. Wel eten we er op de avond van onze trouwdag, wat toen niet lukte. In onze naïviteit gingen we ervan uit dat je niet hoefde te reserveren als je in het hotel verbleef. ‘We zijn vandaag getrouwd’, probeerde ik nog, maar ze waren onverbiddelijk: geen plek. Nu hebben we wel gereserveerd, al blijkt dat niet nodig. Het eten is goed, maar mist de echte wow-factor die je, gezien de prijzen, toch wel een beetje verwacht. Maar het ging om de belevenis, om daar op die dag te zitten.

We hebben een appartement gehuurd via Airbnb in een iets minder toeristisch deel van de stad en dat blijkt een schot in de roos. Het geeft je wat meer armslag dan een hotelkamer en dat is zeker nu wel fijn. We ontwikkelen al gauw een prettig ritme. ’s Ochtends op pad, halverwege de middag terug voor een kop thee of een borrel. Dan ga ik rusten. Ronald leest, kijkt een film of luistert muziek. ’s Avonds gaan we er weer op uit om een hapje te eten. Verder maken we optimaal gebruik van het vaporetto-systeem, het openbaar vervoer per boot. Op die manier lukt het om, ondanks mijn beperkte energie, veel te doen en veel te zien.

Als je een paar jaar niet in Rotterdam of Den Haag bent geweest, herken je de stad bijna niet meer terug. Maar in Venetië is alles zo’n beetje hetzelfde gebleven. Alleen nog drukker. En selfies, die had je toen ook nog niet. We laten de meest toeristische plekken een beetje links liggen. We negeren de enorme rijen bij het Dogepaleis en de basiliek en worstelen ons door de mensenmassa’s die zich verdringen om een foto te maken van hun eigen hoofd met de Brug der Zuchten op de achtergrond.

Op onze trouwdag zoeken we de plekken op van toen. We proberen bij het stadhuis of we even op het balkon mogen staan met uitzicht op het Canal Grande en de Rialtobrug. De man van de beveiliging vindt het zo te zien hartstikke leuk en het lijkt erop of hij ons wel ter wille wil zijn. De chef wordt erbij gehaald en die is ook heel vriendelijk, maar het kan niet, de trouwzaal is in gebruik. Jammer. Maar verder: topweek.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.