eindelijk weekend tom waes

Als hij niet kan fietsen, gaat Tom Waes maar naar de fietsspullenwinkel

Thuis in Antwerpen gaat Tom Waes zaterdags toerfietsen. Alleen is hij daar bijna nooit, dankzij zijn programma Reizen Waes. Dan maar naar de fietsspullenwinkel.

Je zou denken dat iemand die voor zijn werk 364 dagen per jaar de hort op is, juist even helemaal niks wil doen op vrije momenten. Hooguit in de foetushouding ronddobberen in een badkuip. Tosti’s eten. Beetje staren. Reclamefolders lezen. Zo niet Tom, die wil tijdens de pauzemuziek ook actie, iets dóén, op zijn lijstje staan dingen als zijn vaarbewijs halen, duiken, eten, drinken (hij was ooit eigenaar van een wijnbar, ook dat nog) en bovenaan: toerfietsen. Al 25 jaar, door zijn vader met de paplepel ingegoten, huidige gemiddelde snelheid: 40 kilometer per uur en dat twee à drie uur lang. Thuis in Antwerpen gaat dat prima. ‘Elke zaterdagochtend om exact 9 uur vertrekken vlak bij mijn huis drie pelotons: een heel snelle, een iets tragere en een heel trage. Als je wilt meefietsen, moet je gewoon zorgen dat je er bent.’

Als hij elders is – bijna altijd – ligt dat ingewikkelder. Smalle rotbandjes vragen om een fatsoenlijk wegdek. Heb je bijna nergens. Verkeer, smog, kindsoldaten met Kalasjnikovs: da’s lastig trappen hoor. Nu valt vooral dat laatste wel mee in Amsterdam, maar tramrails veroorzaken soortgelijk letsel als je ze tegenkomt. Dan rest alleen nog de fietsspullenwinkel, waar behalve gear ook belangstelling verkrijgbaar is. Tom trekt zijn telefoon, scrolt door foto’s, laat ze aan de verkoper zien; tijdens het fietsen op een auto geklapt, kijk eens wat een klapper, hier de röntgenfoto.

‘Sleutelbeen?’

‘Ja.’

Tom rommelt tussen de petten, past een jasje, bekijkt een bemodderde fiets tegen de muur. ‘Van Servais Knaven, de Nederlandse winnaar van Parijs-Roubaix in 2001’, weet hij. Dan nog even over het waarom van al dat getrap. Tuurlijk, die endorfine is lekker, maar het is vooral de kop leegmaken. ‘Ik ben alleen maar bezig met mijn adem en tempo vinden, met eten, drinken, verdergaan... Daar past geen gedachte meer bij.’

Nou ja, misschien alleen deze: is dit jack té roze?

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@volkskrant.nl.