Column Thomas van Luyn

Als dit een matige ­column wordt, hebben u en ik dat maar te ­accepteren

Fan? Nee. Hoe kun je nou fan zijn van ­iemand? Een mens-adorerende, alles-absorberende fan? Zelfs in mijn meest Prince-adorerende dagen vond ik maar twee, drie nummers per plaat echt goed. De rest, mwa. Ik kocht en luisterde het wel, maar het kostte de nodige wilskracht om een hele plaat goed te vinden. En een ­betere score dan drie nummers per plaat heeft niemand ooit klaargespeeld. Kan ook niet ­anders: Van Gogh heeft lelijke schilderijen gemaakt, Bach saaie cantates, Jamie Oliver vieze recepten. Niemand kan zijn leven volproppen met alleen maar goud, net zoals niemand de hele dag een geweldig humeur kan hebben. De natuur is grillig en daarop is creativiteit geen uitzondering. Dus ook als dit een matige ­column wordt, hebben u en ik dat maar te ­accepteren, zoals we dat doen met het weer. We klagen niet, we wachten op zonniger dagen.

Toch is er iemand op mijn pad gekomen, waarvan ik echt alles, alles goed vind, elke dag weer, en ik zie mij derhalve genoodzaakt toe te geven dat ik fan ben. Van een vlogger nota bene. Toch echt de laagste kunstvorm, vlak onder carbidschieten en figuurpoepen. De artiest in kwestie heet Casey Neistat, en nu al een paar jaar vind ik alles wat hij doet goed. Voor wie hem niet kent (en ik weet werkelijk niet of dat iedereen is of niemand): hij filmt zijn leven, en dan met name hoe druk hij het heeft met het ­filmen van zijn leven. Nou, dat is behoorlijk druk, want elke dag moet er een nieuw filmpje op YouTube, of hij zich nou lekker voelt of niet, of hij ruzie heeft met zijn vrouw, ziek is, of een anderszins niet-filmgenieke dag beleeft. Om meer dan vijf minuten video te produceren, moet hij de hele dag materiaal schieten, waarna hij de hele nacht zit te monteren. Ondertussen moet hij zijn chagrijnige vrouw Candace (ik weet zelfs hoe je haar naam spelt) tevreden houden, spelen met zijn dochtertje Francine, zijn volwassen zoon Owen uit een eerder huwelijk mee uit eten nemen, een social-­mediabedrijf opzetten en dat voor ­25 miljoen dollar verkopen, de hele wereld rondvliegen, enzovoorts, enzovoorts. Dat is vermoeiend allemaal, dus moet hij wel een beetje in vorm blijven. Daartoe rent hij elke ochtend een halve marathon, heft hij gewichten om zijn ongelofelijke lijf te onderhouden, en om van A naar B te komen door het drukke verkeer van New York heeft hij allerhande skateboards.

Wat een irritante zelfingenomen lul, zult u denken, en misschien is hij dat ook (kunst is tenslotte kunst), maar hij brengt het met zo veel plezier, dat ik denk: weet je wat, zo ga ik ook leven. Dan hou ik mezelf voor de gek natuurlijk, want ik heb geen adhd, durf niet aan helikopters te hangen en heb aanzienlijk meer slaap nodig dan drie uur per nacht. Maar Casey is zó positief, zó lekker aan het hollen de hele dag, dat het aanstekelijk wordt. Om niet te zeggen: verslavend. Uren kan ik kijken naar hoe heerlijk hard hij werkt, terwijl er dientengevolge niks uit mijn eigen handen komt. Kijk, nou wordt het kunst. Casey leidt een fantastisch leven zodat ik dat niet hoef te doen. Net zoals Jezus stierf voor onze zonden. Of zoiets. Ja, als je fan bent doet je kritisch denkvermogen het niet zo goed.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden