ColumnSylvia Witteman

Als de wiskundeleraar me iets vroeg, zei ik: ‘Ik snap het niet!’, en bij proefwerken zette ik zelf alvast een 1

null Beeld
Sylvia Witteman

Er is nogal wat te doen over particuliere bijlessen voor scholieren. Die worden steeds populairder, maar zijn alleen beschikbaar voor mensen die daar geld voor (over) hebben, lang niet iedereen dus.

Mijn gedachten dreven terug naar mijn eigen schooltijd. De lagere school doorliep ik zonder me ooit ergens voor te hoeven inspannen. Daarom werd ik naar het gymnasium gestuurd, waar ik reeds op de eerste dag kennismaakte met het fenomeen ‘wiskunde’.

Voor de klas stond een zwaar behaarde man die de bespottelijkste dingen zei over de x en de y. Die mij zo vertrouwde, geliefde letters bleken iets heel anders te vertegenwoordigen in een vergezochte, misselijke schaduwwereld. Ik was 12 en voor het eerst van mijn leven snapte ik iets niet.

Omdat ik geen aanpakken geleerd had, besloot ik dat ik verder niets met wiskunde te maken wilde hebben. Daar hield ik me aan. In de les las ik een mooi boek. Als de leraar me iets vroeg, zei ik op jammertoon: ‘Ik snap het niet!’ (‘Maar wát snap je dan niet?’ ‘Niks.’) Bij proefwerken zette ik zelf alvast een 1 rechtsboven op mijn papier.

Van mij had het best zo mogen doorgaan, maar de leraar sloeg alarm. Het woord ‘bijles’ viel. Er was geen sprake van dat mijn ouders daar geld aan zouden uitgeven, maar mijn vader wist raad, in de vorm van een vage oudtante die mij met plezier gratis wilde bijscholen. Ze heette Geertje de Snoo, maar werd door mijn vader, die zulke dingen niet laten kan, aangekondigd als Goortje de Snee.

Ik mocht haar Geertje noemen, maar net als in die oude mop ‘wilt u melk en suiker in uw neus?’ zei ik steeds per ongeluk ‘Goortje’. Dat vond ze helemaal niet erg. Het was een kittig, bejaard dametje dat op Vrouwtje Plooi leek. Ze moet in de 80 zijn geweest. Ze zette me steevast thee met veel melk en suiker voor, en een in vierkantjes gebroken, door ouderdom wit uitgeslagen halve reep chocolade op een schoteltje.

In haar veel te warme, geheel met Perzische tapijtjes beklede salon legde ze me met engelengeduld de beginselen van de wiskunde uit, waarbij ik vocht tegen de slaap. ‘Snap je het nou?’, zei ze dan na een lange, lange middag. Ik zei altijd ‘ja’, want dan mocht ik weg, waarna een nieuw proefwerk met een 1 volgde.

Na een bijles of tien ging ik er niet meer heen. Goortje moet inmiddels al heel lang dood zijn. Wiskunde heb ik nooit geleerd, wat jammer is, want dan had ik dokter kunnen worden, of architect.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden