Column Ibtihal Jadib

Als de Paus genoeg vluchten doorbrengt met mijn krijsende prinses naast hem, zal hij het verbod op anticonceptie herzien

Ik lig met mijn dochtertje in een tent als ze om 2 uur ’s nachts besluit dat ze kamperen een slecht idee vindt en terug naar huis wil. Mijn pogingen om haar te sussen worden slecht ontvangen, waarna ze besluit het ultieme wapen in te zetten: ze gooit haar hoofd naar achteren en produceert een geluid waarvan ik betwijfel of het nog menselijk is. In het holst van de nacht op een doodstille camping klinkt haar gegil nóg angstaanjagender en het zweet breekt me uit, want er staan overal tenten om ons heen vol slapende mensen. 

Alsof de duivel me op de hielen zit maak ik een flesje melk klaar dat ik snel in haar mond duw. Het werkt, godzijdank, want op slag verandert ze van een schreeuwend monster in een tevreden peuter. Terwijl ze langzaam weer in slaap valt probeer ik de zin van het leven te hervinden en vraag ik me af waarom we ook alweer dachten dat dit een leuk idee was: kamperen met kleine kinderen. Waarom we überhaupt denken dat het een goed plan is om nog aan het openbare leven deel te nemen. Eigenlijk moet je als ouders bij iedere nieuwe gezinsuitbreiding jezelf afmelden bij de samenleving en in een geluidsdichte bunker gaan zitten, net zolang tot je kind niet meer voldoet aan de DSM-criteria voor borderline.

Het ouderschap heeft dingen met me gedaan die ik niet van tevoren heb zien aankomen. Ik ben milder geworden, maar ook gemener. Milder omdat ik het nóóit meer in mijn hoofd haal om misprijzend te kijken naar ouders van wie het kind midden in de supermarkt krijsend de grond ligt aan te vegen. Nee beslist niet, ik kijk die ouders nu aan met een blik van broederschap: hou vol, jongen, hou vol! Maar ik ben ook gemener geworden omdat ik vervolgens wegloop met een merkwaardig genoegen: het is gelukkig niet míjn kind. Ik kan oprecht vrolijk worden als ik ergens een kind zie ontploffen en weet: ik hoef nu niets te doen want die is lekker niet van mij.

Overigens ben ik wel degelijk een trotse ouder hoor, want ik voorzie een rooskleurige toekomst voor mijn kleine meid. Haar carrièremogelijkheden zijn eindeloos. Ze kan bijvoorbeeld bij de gemeente werken als stand-in voor het luchtalarm. Of bij politieverhoren worden ingevlogen om bekentenissen af te dwingen. Mogelijk is dat laatste in strijd met het folterverbod, maar in zwaarwegende gevallen zien rechters ongeoorloofde verhoortechnieken toch wel door de vingers. 

Sowieso kan ze bij de politie terecht, want de ME kan haar inzetten om relschoppers op afstand te houden. En mocht ze een wit uniform verkiezen boven een blauwe, kan ze altijd nog in een gehoorkliniek werken om dienst te doen als gehoortest voor de hoge tonen. Maar als ze écht ambitieus is en de wereld op grote schaal wil verbeteren, heb ik de mooiste functie ooit voor haar bedacht: ze kan buddy worden van de Paus. Ik weet zeker dat als Zijne Heiligheid maar genoeg vluchten doorbrengt met mijn krijsende prinses in de stoel naast hem, hij het verbod op anticonceptie zal herzien. Miljoenen vrouwen zullen haar dankbaar zijn.

Mijn man opperde laatst dat hij een derde wil. De arme schat, zo jong nog en dan nu al doof.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met de Volkskrant?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van de Volkskrant rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright @volkskrant.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden